Έξι χρόνια από το Δεκέμβρη του 2008. Έξι χρόνια μεγάλων αγώνων των εργαζομένων, της νεολαίας, των καταπιεσμένων. Έξι χρόνια καπιταλιστικής βαρβαρότητας και κρατικής αγριότητας. Η εξέγερση, η γενική πολιτική απεργία, ο πανεργατικός ξεσηκωμός είναι σήμερα πιο αναγκαία, πιο επίκαιρα, πιο εφικτά.
Αυτοί που δολοφόνησαν τον Αλέξη Γρηγορόπουλο σήμερα οδηγούν στο θάνατο και τον παιδικό του φίλο, τον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό, που διεκδικεί τα στοιχειώδη δικαιώματά του ως κρατούμενος. Αυτοί που εξέθρεψαν και προστάτεψαν τους ναζί της Χρυσής Αυγής σήμερα αφήνουν τους Σύριους μετανάστες και πρόσφυγες πολέμου, που διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα στην ελευθερία μετακίνησης με απεργία πείνας, να πεθάνουν στο Σύνταγμα. Αυτοί που διέταξαν την εισβολή και εκκένωση του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ σήμερα στέλνουν τα ΜΑΤ εναντίον των φοιτητών μέσα στα ίδια τους τα πανεπιστήμια. Αυτοί που έπνιγαν στο ξύλο και τα χημικά τις διαδηλώσεις της 5ης Μάη 2010, τις συγκεντρώσεις των πλατειών, τις κινητοποιήσεις του Οκτώβρη του 2011 και του Φλεβάρη του 2012, σήμερα απαγορεύουν κάθε συγκέντρωση, έχοντας την αυταπάτη ότι έτσι θα έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.
Όσο περισσότερο βαθαίνει η οικονομική κρίση, τόσο περισσότερες θυσίες επιβάλλουν οι εργοδότες, οι τραπεζίτες, η κυβέρνηση και η ΕΕ στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες. Το καμάρι του κυβερνητικού επιτελείου, ο “ισοσκελισμένος προϋπολογισμός” που περνά αυτές τις μέρες από τη βουλή, αφού προηγουμένως πέρασε πάνω από τα εκατομμύρια των ανέργων και των εργαζομένων για ένα κομμάτι ψωμί, δεν ήταν αρκετός: ο Σαμαράς έφαγε πόρτα από την τρόικα και πάει για νέο γύρο μέτρων. Η μυθολογία της εξόδου από το μνημόνιο, ιστορία λιγότερη πιστευτή και από τον Άη Βασίλη, κατέρρευσε με πάταγο. Και η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ βλέπει το μέλλον της πολύ σκοτεινό.
Και όσο βαθαίνει η πολιτική και κυβερνητική κρίση, τόσο περισσότερο η κυβέρνηση γίνεται επιθετική, σαν πληγωμένο κτήνος. Δεν πείθουν κανέναν, για αυτό προσπαθούν να δείρουν τους πάντες. Χτυπούν, συλλαμβάνουν προληπτικά, συκοφαντούν, απειλούν, απαγορεύουν, επιστρατεύουν, δολοφονούν. Κι όμως, τίποτα δεν θα τους σώσει.
Η απεργία της 27ης Νοέμβρη, η τεράστια διαδήλωση της 17ης Νοέμβρη, ο φοιτητικός αναβρασμός, οι μαθητικές καταλήψεις, ο συνεχιζόμενος αγώνας των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, η απεργία πείνας των Συρίων προσφύγων, όλα είναι δείγματα ότι μια νέα περίοδος μαζικών αγώνων ανατέλλει. Να πιάσουμε αυτό το νήμα και να το πάμε μέχρι το τέλος, μέχρι να πέσει η κυβέρνηση, η πολιτική της και το ίδιο το σύστημα που την παράγει, ο καπιταλισμός. Χωρίς την κοινοβουλευτική αναμονή που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ και χωρίς την ηττοπάθεια του ΚΚΕ. Με μαζικό, ενιαίο και αποφασιστικό κίνημα. Με γενικευμένη αυτο-οργάνωση και εργατικό έλεγχο. Με την ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική αριστερά.
- Κάτω η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου
- Νίκη στον Νίκο Ρωμανό. Άμεση χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών. Κατάργηση των φυλακών τύπου Γ’ και των ειδικών καθεστώτων κράτησης
- Άμεση δικαίωση των Συρίων προσφύγων. Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Ανοιχτά σύνορα για όλους τους εργάτες
- Όχι στο νέο σχολείο-κάτεργο. Όχι στα αποστειρωμένα πανεπιστήμια, χωρίς δικαιώματα και πολιτική δραστηριότητα
- Διαγραφή του χρέους. Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο
- Για μια κυβέρνηση των ίδιων των εργαζομένων, κάτω από τον έλεγχο των λαϊκών συνελεύσεων
