Πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 27 του Νοέμβρη. Να την κάνουμε σταθμό για την κλιμάκωση της εργατικής αντίστασης στις νέες επιθέσεις της κυβέρνησης και της τρόικας. Να την μετατρέψουμε σε εφαλτήριο αντεπίθεσης για να πάρουμε πίσω όλα όσα έκλεψε το κεφάλαιο από τον κόσμο της εργασίας αυτά τα χρόνια της μνημονικής λαίλαπας. Να γίνει αυτή η μέρα της πανελλαδικής απεργιακής δράσης αφετηρία στον αγώνα για να φύγει αυτή η κυβέρνηση του απροκάλυπτου ταξικού πολέμου κατά της εργατικής τάξης. Και πάνω από όλα να αξιοποιήσουμε την πανεργατική απεργία για να ξεκινήσουμε την οικοδόμηση ενός εργατικού κινήματος ικανού να επιβάλλει σε κάθε κυβέρνηση τα μέτρα που ικανοποιούν τις σύγχρονες εργατικές ανάγκες και δικαιώματα.
Την ώρα που η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου διαφημίζει την «επιτυχία» της πολιτικής της, την ώρα που υπόσχεται στην εργατική τάξη έξοδο από την μνημόνια, την ίδια ώρα ετοιμάζεται να προωθήσει νέα σκληρά αντεργατικά μέτρα. Απελευθέρωση απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, νέες απολύσεις στο δημόσιο, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων υποδομών και υπηρεσιών, νέες περικοπές μισθών. Μαζί με όλα αυτά βάζει μπροστά και την επίθεση στο ίδιο το δικαίωμα του αγώνα και της αντίστασης. Με τον νέο συνδικαλιστικό νόμο η κήρυξη απεργίας θα καταστεί σχεδόν αδύνατη, ικανοποιώντας και αυτό το αίτημα του κεφάλαιου, την επιβολή δηλαδή πραγματικής δικτατορίας στους εργασιακούς χώρους.
Η επιθετικότητα των καπιταλιστών αποκαλύπτει και το πραγματικό περιεχόμενο του success story της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Επιτυχία για την άρχουσα τάξη που κατορθώνει να φορτώνει τα βάρη της κρίσης πάνω στο εργαζόμενο λαό. Δυστυχία για τον κόσμο της εργασίας που πληρώνει για να διατηρηθούν και να αυξηθούν τα κέρδη του κεφάλαιου ακόμα και μέσα στην περίοδο της οικονομικής κρίσης.
Και όμως μέσα στον τελευταίο μόλις χρόνο μια σειρά από κινητοποιήσεις έδειξαν ότι το πνεύμα της αγωνιστικής αντίστασης είναι ζωντανό μέσα στο εργατικό κίνημα. Οι κινητοποιήσεις ενάντια στην λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές, ο αγώνας των εργαζομένων στην Coca Cola για την επαναλειτουργία του εργοστασίου, η απεργία – αποχή στο δημόσιο ενάντια στην αξιολόγηση – απόλυση, η αυθόρμητη απεργία ενάντια στο κάτεργο της Cosco στο λιμάνι του Πειραιά. Και μαζί με όλα αυτά η κατάληψη – αυτοδιαχείριση της ERT – OPEN που συνεχίζεται, η προσπάθεια αυτοδιαχείρισης στην ΒΙΟΜΕ, ο αγώνας στις Σκουριές. Όλα δείχνουν με ξεκάθαρο τρόπο ότι η φωτιά που άναψε την περίοδο 2010 – 2012 δεν έχει σβήσει, σιγοκαίει σταθερά.
Η ανάγκες όλων αυτών των κινημάτων για κλιμάκωση και συντονισμό, δεν μπορούν να βρουν απάντηση στην τακτική των συνδικαλιστικών ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Οι αποσπασματικές 24ωρες απεργίες, που οι ηγεσίες των τριτοβάθμιων οργανώσεων αποφασίζουν κάτω από την πίεση της εργατικής αγανάκτησης και με αποκλειστικό σκοπό να εκτονώσουν την πίεση αυτή, δεν έχουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα αν μηνούν στα χέρια του Παναγόπουλου και της παρέας του. Πρέπει να τις πάρουμε στα δικά μας χέρια να τις οργανώσουμε από την βάση από τις γενικές μας συνελεύσεις και να τις μετατρέψουμε σε σταθμούς απεργιακής κλιμάκωσης ενός κινήματος που θα ξεπεράσει τον έλεγχο των γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών ηγεσιών.
Χρειάζεται να οικοδομήσουμε ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής της αντεργατικής επίθεσης και της κυβέρνησης που την εφαρμόζει. Ένα αγωνιστικό μέτωπο που θα παλεύει για να επιβάλει τις εργατικές ανάγκες και τα εργατικά δικαιώματα. Χρειαζόμαστε ένα πανεργατικό παλλαϊκό ξεσηκωμό και μια άλλη οργάνωση των αγώνων. Με συνδικάτα, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα που θα είναι στα χέρια των εργαζομένων, με δημοκρατία των συνελεύσεων και μαχητικές απεργιακές επιτροπές. Που θα συντονίζονται αγωνιστικά, από τα κάτω από την ίδια την βάση των συνδικάτων. Με λαϊκές συνελεύσεις και επιτροπές κατοίκων σε κάθε πόλη και γειτονιά για την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την αυτοάμυνα του λαού. Με μαχητικά κινήματα ανυπακοής ενάντια στα χαράτσια και κάθε προσπάθεια εμπέδωσης αντιλαϊκών μέτρων.
Χρειαζόμαστε μέτωπο κι ενότητα. Οι εργαζόμενοι οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι πρέπει να συντονιστούμε, να φτιάξουμε μέσα από συλλόγους, συνελεύσεις, επιτροπές ένα πλατύ πανελλαδικό μέτωπο αγώνα, το αντίπαλο δέος στη δικτατορία των τραπεζών και την Τρόικα.
Αυτό το μέτωπο δεν είναι σε θέση να το οικοδομήσει ο ΣΥΡΙΖΑ που μας καλεί σε υποστολή των αγώνων και αναμονή των εκλογών για την ανάδειξη του σε κυβέρνηση. Δεν μπορεί να το οικοδομήσει ούτε το ΚΚΕ που μας λέει ότι οι αγώνες δεν έχουν νόημα όσο το ΚΚΕ δεν αναδεικνύεται σε πρώτη δύναμη της αριστεράς στο κοινοβούλιο.
Μόνο μια ισχυρή αντικαπιταλιστική αριστερά μπορεί να αποτελέσει τον αποφασιστικό πολιτικό μοχλό για την οικοδόμηση του αναγκαίου ενιαίου μετώπου των εργαζομένων. Για την οικοδόμηση αυτού του αγωνιστικού μετώπου η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλούμε κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια του κινήματος να δουλέψουμε μαζί.
ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 27 ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ 2014
