Στις 6 Δεκέμβρη του 2021 συμπληρώνονται 13 χρόνια από την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο από τον αστυνομικό Κορκονέα. Η νεολαία τότε, που έβλεπε την προοπτική της σιγά σιγά να γκρεμίζεται αντιλήφθηκε αυτή τη δολοφονία ως μία επίθεση συνολικά στο παρόν και το μέλλον. Απάντησε έτσι με πρωτοφανή ένταση σηματοδοτώντας την εξέγερση του Δεκέμβρη η οποία επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα και τάραξε τα θεμέλια της κυβέρνησης Καραμανλή. Η εξέγερση του Δεκέμβρη εγκαινίασε τις μεγάλες κινητοποιήσεις της νεολαίας και του εργατικού κινήματος μέσα στην κρίση και άνοιξε έναν νέο κύκλο πολιτικοποίησης και αγώνων που γνώρισε σημαντικές νίκες αλλά συνάντησε και όρια. Το νήμα αυτών των αγώνων και των συμπερασμάτων που βγήκαν από αυτούς καλούμαστε να πιάσουμε σήμερα απέναντι στη βάρβαρη επίθεση που βιώνουμε.
Η σφαίρα που σκότωσε τον Αλέξη δεν έπεσε τυχαία. Εξέφρασε την όλο αυξανόμενη καταστολή που επέβαλλε το αστικό κράτος για να προστατευτεί από την οργή του λαού ενάντια στις συνέπειες της κρίσης που φαινόταν να βρίσκεται προ των πυλών. Σημάδια μιας τέτοιας θωράκισης του κράτους απέναντι στην εργατική τάξη και τους καταπιεσμένους βλέπουμε και σήμερα. Από τα αυταρχικά νομοσχέδια περιστολής του δικαιώματος στη διαδήλωση, την απεργία, τον εργατικό και φοιτητικό συνδικαλισμό μέχρι την ανεξέλεγκτη δράση της αστυνομίας στις γειτονιές μας ειδικά κατά την διάρκεια των lockdown. Αυτή η κατασταλτική πολιτική συνδυάζεται με μία συνεχή προπαγάνδα που βάζει κάθε φορά στο στόχαστρο τους καταπιεσμένους και τους περιθωριοποιημένους αυτής της κοινωνίας, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τους τοξικομανείς, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, τους Ρομά και φυσικά όποιον αγωνίζεται για τα δικαιώματά του, τη νεολαία, τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, την αριστερά και την αναρχία. Με αυτό τον τρόπο η αυξανόμενη καταστολή και η συνεχής υπεράσπιση των φορέων της κρατικής βίας από την κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της στα ΜΜΕ, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια κάθε φορά σε νέα εγκλήματα και δολοφονίες κατά της τάξης μας, όπως έγινε με τον Ζακ Κωστόπουλο, το Νιγηριανό Εμπουκά, τον Βασίλη Μάγγο και τον Ρομά Νίκο Σαμπάνη.
Αυτή η δολοφονική πολιτική δεν αποτελεί ίδιον της νεοφιλελεύθερης Νέας Δημοκρατίας αλλά πολιτική που υπηρετεί κάθε κυβέρνηση που έρχεται να αντιμετωπίσει – ή προετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει – μια αναπόφευκτη ταξική σύγκρουση που γεννάται από την όξυνση της κρίσης και τη μετακύλιση των επιπτώσεών της στις πλάτες των εργαζόμενων. Η καταστολή δεν θα ηττηθεί με δημοκρατικό μέτωπο των προοδευτικών δυνάμεων. Θα αντιμετωπιστεί με ενωτικούς ταξικούς αγώνες και ανεξάρτητη πολιτική και οργάνωση των εργαζόμενων και της νεολαίας ώστε να καταφέρουν μία αλλαγή στο συσχετισμό δύναμης.
ΟΛΕΣ/ΟΙ ΣΤΙΣ 6/12,18:00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ
