Οι διαδηλώσεις που έχουν ταράξει το Ιράν εκφράζουν την μεγάλη αγανάκτηση για την φτώχεια, την ανισότητα και την ανελευθερία που επικρατεί στο εσωτερικό της χώρας. Παίρνοντας την σκυτάλη από τις διαδηλώσεις του 2022 όπου οι γυναίκες βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή μαζί με τους εθνικά καταπιεσμένους, τη νεολαία και τους εργαζομένους με το σύνθημα “Jin, Jiyan, Azadi” (Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία”), αντιμετωπίζουν ευθέως το θεοκρατικό καθεστώς.
Εδώ και πολλές μέρες, παρά το blackout που έχει επιβληθεί στις διαδικτυακές διασυνδέσεις, βλέπουμε εικόνες σύγκρουσης που έχουν εξαπλωθεί σε δεκάδες πόλεις και έχουν χαρακτηριστικά εξέγερσης με τα στοιχεία για τον αριθμό των νεκρών να διαφέρουν δραματικά ανάλογα με την πηγή. Το θάρρος με το οποίο αντιμετωπίζει ο λαός του Ιράν το αιματηρό καθεστώς των Αγιατολάδων είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Την ίδια στιγμή που ο λαός μπαίνει στο επίκεντρο των εξελίξεων με αυτοθυσία ενάντια στην καταστολή, τις συλλήψεις και τις εκτελέσεις, όλοι οι αντίπαλοι του, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, , προσπαθούν να τον θάψουν. Η κυβέρνηση του Ιράν καταγγέλλει τις διαδηλώσεις ως υποκινούμενες από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Ενώ από την άλλη οι ΗΠΑ ζυγίζουν αν είναι η κατάλληλη στιγμή να χτυπήσουν για να πετύχουν αλλαγή καθεστώτος ή κάποια ευνοϊκή για αυτούς διευθέτηση όπως έχουν κάνει τόσες πολλές φορές στο παρελθόν και πρόσφατα στη Βενεζουέλα. Άλλωστε, η άθλια οικονομική κατάσταση της πλειοψηφίας των 90 εκατομμυρίων κατοίκων της χώρας, ο ανεξέλεγκτος πληθωρισμός και η πλήρης απαξίωση του εθνικού νομίσματος σε μεγάλο βαθμό οφείλονται στις δεκαετίες εμπάργκο και οικονομικού στραγγαλισμού από τη Δύση.
Σε όλες τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ, Ισραήλ, ΕΕ) και στα διεφθαρμένα αραβικά καθεστώτα λέμε ξεκάθαρα: Κάτω τα χέρια από το Ιράν. Να μην πραγματοποιηθεί καμία επίθεση που θα σπείρει το θάνατο. Να μην γίνει καμία παρέμβαση στα εσωτερικά/πολιτικά του. Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα βοηθούσε την εξέγερση του λαού αλλά θα στραγγαλίσει την δύναμη του και την αυτονομία του. Μια στρατιωτική επέμβαση του δυτικού ιμπεριαλισμού θα ήταν αντιδραστική για δύο λόγους. Πρώτον, σε περίπτωση που σκοπός θα ήταν να αποκαταστήσουν τον γιο του Σάχη ή ένα πιο φιλοδυτικό καθεστώς, είναι προφανές ότι θα συνιστούσε πισωγύρισμα και σοβαρό πλήγμα για την εθνική ακεραιότητα και κυριαρχία του Ιράν, με ορατό το ενδεχόμενο κατρακύλας σε έναν αέναο εμφύλιο. Δεύτερον, είναι το καλύτερο πρόσχημα ώστε το ίδιο το καθεστώς να αυτοπροσδιορίζεται ως αντιιμπεριαλιστικό και προοδευτικό και να ισχυρίζεται ότι όσες κοινωνικές δυνάμεις κινητοποιούνται εναντίον του οργανώνονται από πράκτορες με σκοτεινά κίνητρα. Πρώτο καθήκον της αριστεράς και του εργατικού κινήματος στη Δύση είναι επομένως να αναλάβει δράση για να αποτραπεί η Δυτική εμπλοκή στο Ιράν.
Οι λαοί του Ιράν, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, έχουν την δύναμη να ορίσουν τη μοίρα τους. Δεν βλέπουμε το θεοκρατικό καθεστώς της ισλαμικής Δημοκρατίας που φυλακίζει, βασανίζει και καταπιέζει ως σύμμαχο ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό. Το αντεπαναστατικό καθεστώς του Ιράν είναι και αυτό καρπός της δυτικής εμπλοκής στη Μέση Ανατολή και έχει σε μεγάλο βαθμό εξασφαλίσει τη διαιώνισή του χάρη στη φυσική και πολιτική εξόντωση της ηγεσίας της αριστεράς και της εργατικής τάξης. Οι εργατικές και φτωχές μάζες του Ιράν αξίζουν ένα καλύτερο μέλλον. Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι η εργατική τάξη, οι καταπιεσμένες εθνότητες και οι γυναίκες, που τα τελευταία χρόνια έχουν κατακτήσει μεγάλες νίκες, κινητοποιούνται για να φέρουν πίσω ένα καθεστώς κι ένα πολιτικό προσωπικό που τα τελευταία 50 χρόνια δεν υπάρχει στη χώρα και δεν έχει κανένα κοινωνικό έρεισμα. Το Ιράν έχει μακρά παράδοση εργατικών και κοινωνικών αγώνων, οι οποίοι δεν μπορούν να περιορίζονται στο όνομα της προσπάθειας καπήλευσής τους από τους εξωτερικούς εχθρούς. Είναι, τέλος, εντελώς αφελές να θεωρεί κανείς ότι ΗΠΑ και Ισραήλ, που βομβάρδισαν οικιστικούς στόχους σε πυκνοκατοικημένες περιοχές για 12 ημέρες πριν λίγους μήνες, έχουν καταφέρει να αποκτήσουν συμπάθεια στις εξεγερμένες μάζες.
Καθήκον μας να βρούμε διόδους επικοινωνίας και αλληλεγγύης με τους εξεγερμένους και τις εξεγερμένες του Ιράν και να υποστηρίξουμε στην πάλη τους για ψωμί, ισότητα, ελευθερία και δημοκρατία. Η Ιρανική επανάσταση εκδίωξε τα στηρίγματα του δυτικού ιμπεριαλισμού από την χώρα, ωστόσο έμεινε ανολοκλήρωτη και άφησε την θεοκρατική ισλαμική Δημοκρατία βάρος πάνω στις ζωές των εργαζόμενων, των γυναικών, της νεολαίας. Καθήκον μας να στηρίξουμε τους λαούς του Ιράν να την ολοκληρώσουν, μακριά από κάθε προσπάθεια ποδηγέτησης τους από νέους και παλιούς δυνάστες. Η αυτενέργεια της ηρωικής εργατικής τάξης της χώρας, η οργάνωση, οι κοινωνικές κατακτήσεις και οι πολιτικές ελευθερίες είναι η καλύτερη εγγύηση για ένα καλύτερο μέλλον, τόσο ενάντια στην εσωτερική καταπίεση και αδικία όσο και ενάντια στις ιμπεριαλιστικές απειλές.
