Ο πόλεμος των 12 ημερών μεταξύ Ισραήλ και Ιράν δεν αποτελεί μια περιφερειακή σύγκρουση για την διευθέτηση των συμφερόντων των τοπικών καπιταλισμών . Αφορά την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης στην Μέση Ανατολή ανάμεσα σε όλους τους ιμπεριαλιστές.
Ο πόλεμος ξεκίνησε στις 13 Ιουνίου με αιφνιδιαστικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς του Ισραήλ με στόχους τις πυρηνικές εγκαταστάσεις, τους βαλλιστικούς πυραύλους (που απειλούν άμεσα το Ισραήλ), την αεράμυνα αλλά και υψηλόβαθμα στελέχη του καθεστώτος και πυρηνικούς επιστήμονες. Το Ιράν απάντησε με ευρεία χρήση πυραύλων και drones, τα οποία αν και αναχαιτίσθηκαν από την πολυδιαφημιζόμενη αεράμυνα του Ισραήλ αλλά και τα πλοία των ΗΠΑ (οι οποίες εξάντλησαν ένα σημαντικό μέρος των αναχαιτιστικών πυραύλων τους σε μια περιοχή που θεωρείται δευτερεύουσα σε σχέση με τον ινδοειρηνικό), σε πολλές περιπτώσεις πέρασαν και κτύπησαν το Ισραήλ με αρκετή ακρίβεια, καθιστώντας διάτρητο το μύθο περί άτρωτου του Ισραήλ!!
Στην συνέχεια ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός έπληξε με διατρητικές βόμβες τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, ειδικά αυτές που βρίσκονταν μέσα στο βουνό στο Φορντό, τις οποίες δεν μπορούσε να κτυπήσει το Ισραήλ.
Ακολούθησε μια προσχηματική, «προσυνεννοημένη» πυραυλική ανταπάντηση της Τεχεράνης κατά της αμερικανικής βάσης του Κατάρ -τη μεγαλύτερη στη Μέση Ανατολή- και ο Τραμπ ανακοίνωσε συμφωνία για κατάπαυση του πυρός.
Η βασική αιτιολογία για την επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ είναι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν που υποτίθεται ότι απειλούσε την περιοχή. Βέβαια το Ισραήλ που διαθέτει πυρηνικό όπλο χωρίς να το παραδέχεται και δεν αναγνωρίζει την Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Οπλών, επιτέθηκε σε ένα κράτος που είναι συμβεβλημένο μέρος της Συνθήκης και έχει κάνει την συμφωνία JPOCA με τους δυτικούς Ιμπεριαλιστές, την Ρωσία και την Κίνα το 2015, από την οποία αποσύρθηκε ο Τραμπ το 2018 επαναφέροντας τις κυρώσεις στο Ιράν μονομερώς. Πέρα από την υποκρισία όμως των δυτικών ιμπεριαλιστών η αλήθεια είναι ότι η καταστροφή των πυρηνικών δυνατοτήτων του Ιράν αποτελεί δευτερεύοντα λόγο για τις επιθέσεις. Η παράνομη σύμφωνα ακόμα και με το υπάρχον διεθνές «δίκαιο» επίθεση του Ισραήλ είχε άλλους δυο στόχους.
Πρώτον να εκβιάσει την άμεση συμμετοχή των ΗΠΑ σε ένα αρκετά επίμονο πόλεμο που θα κατέστρεφε όχι μόνο τα πυρηνικά αλλά και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις συνολικά ώστε να μετατραπεί το Ιράν σε μια περιοχή που θα μπορεί να βομβαρδίζει κατά καιρούς προληπτικά ώστε να μην μπορεί ο αντίπαλος να ανακάμψει -κουρεύοντας το γρασίδι όπως λέγεται- όπως ακριβώς κάνει στην Συρία, τον Λίβανο και την Υεμένη.
Και δεύτερον να ανατρέψει το καθεστώτος της χώρας μέσω της αποσύνθεσης όχι μόνο της στρατιωτικής αλλά και της πολιτικής δομής και των κρατικών υπηρεσιών (δολοφονίες στελεχών και καταστροφή υποδομών) που θα προξενούσε εξεγέρσεις στο εσωτερικό, εξαιτίας της δύσκολης οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης που βιώνουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία (κυρίως λόγω των κυρώσεων της Δύσης αλλά και λόγω της αντιδημοκρατικής και νεοφιλελεύθερης πολιτικής του θεοκρατικού καθεστώτος) αλλά και αποσχιστικά κινήματα στις μειονότητες (Αζέροι, βαλούχοι, κούρδοι). Ένα φιλοδυτικό Ιράν όπως επι εποχής Σάχη πριν την επανάσταση του 1979 θα άλλαζε άρδην τον συσχετισμό.
Τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Ισραήλ βασίζονταν στην αμέριστη στήριξη των δυτικών ιμπεριαλιστών στα σχέδιά του απέναντι στους παλαιστίνιους (κατάληψη της Γάζας και γενοκτονία, εποικισμοί στην Δυτική όχθη), στις επιτυχίες του απέναντι στην Χεζμπολάχ στο Λίβανο, την ανατροπή του Ασαντ στην Συρία και την εκδίωξη των Ιρανών φρουρών της επανάστασης από την χώρα, πράγμα που αδυνάτησε τον «άξονα της Αντίστασης» που είχε διαμορφώσει το Ιράν τα προηγούμενα χρόνια. Σε αυτά πρέπει να προστεθεί και μια ανάγκη του καθεστώτος Νετανιάχου να διατηρεί την πολεμική σύγκρουση ώστε να καθιστά αναγκαία την ύπαρξη του ακροδεξιού μορφώματος που κυβερνά σήμερα το Ισραήλ.
Ωστόσο αν και ισχύουν αυτά τα τακτικά δεδομένα και πάλι δεν αποτελούν την κύρια αιτία για την αλαζονεία του Ισραήλ. Ο βασικός λόγος είναι ότι στην περιοχή της Μέσης Ανατολής έχει ήδη εξαπλωθεί η επιρροή του αντίπαλου στρατοπέδου Κίνας-Ρωσίας (με την μερική υποστήριξη των BRICS). Η Κίνα έχει ήδη κάνει συμφωνία μέσω του Δρόμου του Μεταξιού BRI για επενδύσεις 400 δις δολάρια στο Ιράν, ενώ πρόσφατα εγκαινιάστηκε μια σιδηροδρομική γραμμή που ενώνει την Κίνα με το Ιράν, η οποία της δίνει την δυνατότητα να παρακάμπτει τις θαλάσσιες οδούς του στενού της Μαλάκα (από το οποίο περνάει σήμερα το 80% των πετρελαϊκών εισαγωγών της και το 60% του ναυτιλιακού εμπορίου) αλλά και τα στενά του Ορμούζ (από τα οποία περνά το πετρέλαιο που προμηθεύει το Ιράν στην Κίνα) και τα οποία ελέγχονται ασφυκτικά από την αμερικανική ναυτική υπεροχή. Επίσης με μεσολάβηση της Κίνας ήρθε σε συνεννόηση η Σαουδική Αραβία με το Ιράν και σταμάτησε ο πόλεμος στην Υεμένη, ενώ υπάρχουν σημαντικές συμφωνίες Κίνας Σαουδικής Αραβίας και άλλων μοναρχιών του Κόλπου πάνω στις νέες τεχνολογίες (ΑΙ, πράσινη ανάπτυξη). Από την μεριά της η Ρωσία επίσης προωθεί τον λεγόμενο διάδρομο Βορρά νότου (INSTC) που την συνδέει με τον Ινδικό ωκεανό και την αγορά της Ινδίας μέσω του Ιράν. Παρά το γεγονός ότι ο Ρωσικός ιμπεριαλισμός δέχτηκε πλήγμα στην Συρία μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Ασαντ (το οποίο αδυνατούσε να στηρίξει περεταίρω λόγω του κόστους του πολέμου στην Ουκρανία) ωστόσο επενδύει αρκετά στην συνεργασία με το Ιράν το οποίο αποτελεί χώρα με μεγαλύτερη σημασία σε σχέση με την Συρία.
Στα τέλη Αυγούστου Ινδία Ρωσία Κίνα και Ιράν βρέθηκαν στην σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης σε μια κρίσιμη περίοδο όπου ο Τραμπ έχει επιβάλει δασμούς 50% στην Ινδία επειδή προμηθεύετε πετρέλαιο από την Ρωσία, με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγαλύτερη προσέγγιση της Ινδίας προς αυτό το στρατόπεδο τουλάχιστον πρόσκαιρα.
Η απάντηση των δυτικών ιμπεριαλιστών σε αυτή την εξέλιξη είναι οι λεγόμενες συμφωνίες του Αβραάμ μεταξύ Ισραήλ και των αραβικών χωρών αλλά και ο διάδρομος IMEC ο οποίος θα συνδέσει την Ινδία με την μέση Ανατολή και από εκεί μέσω του Ισραήλ με την Ευρώπη (πιθανά και μέσω Ελλάδας, άλλος ένας λόγος για την συμμαχία Ελληνικού και Ισραηλινού καπιταλισμού). Δύο ενέργειες οι οποίες έχουν σαν στόχο την απομόνωση του Ιράν και το σταμάτημα της επέκτασης των Ρώσων και κινέζων ιμπεριαλιστών στην Μέση Ανατολή. Ωστόσο οι συμφωνίες αυτές μπλοκαρίστηκαν από την παλαιστινιακή επίθεση της 7ης Οκτωβρίου και την απάντηση του Ισραήλ με την γενοκτονία στην Γάζα. Η απάντηση αυτή σηματοδοτεί συνολικότερα την απόφαση των δυτικών ιμπεριαλιστών να χρησιμοποιήσουν την στρατιωτική ισχύ τους όχι μόνο για να στηρίξουν το Ισραήλ σαν περιφερειακή δύναμη στην περιοχή αλλά και για να σταματήσουν την επέκταση Κίνας Ρωσίας περιορίζοντάς την μέχρι ένα κατεστραμμένο Ιράν, βάζοντας το Ισραήλ να κάνει την «βρώμικη δουλειά» όπως παραδέχτηκε κυνικά ο γερμανικός ιμπεριαλισμός αλλά και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι (είναι χαρακτηριστικό ότι η Ε3 Γαλλία Γερμανία Αγγλία πρωτοστατούν στην προσπάθεια στον ΟΗΕ να επανέλθουν οι κυρώσεις στο Ιράν επειδή υποτίθεται ότι αθέτησε τις υποσχέσεις του στην JPOCA) .
Ο Τραμπ εξαπάτησε το Ιράν προτείνοντας συνομιλίες την ίδια στιγμή που το Ισραήλ επιτέθηκε πιάνοντας την ιρανική ηγεσία στον ύπνο. Η ελπίδα του ήταν ότι το Ιράν θα υποτασσόταν. Ωστόσο το ιρανικό καθεστώς δεν είναι Ασαντ της Συρίας, έχει ακόμα σχετική λαϊκή στήριξη και συνοχή, ενώ προώθησε και μια έξαρση του εθνικισμού συσπειρώνοντας γύρω από το καθεστώς ακόμα και αντιπολιτευτικά κομμάτια, με αποτέλεσμα να αντεπιτεθεί – βάζοντας ταφόπλακα στον στόχο του Ισραήλ για αλλαγή καθεστώτος, πέρα από το γεγονός ότι τέτοιες αλλαγές δεν γίνονται με αεροπορικούς βομβαρδισμούς και χωρίς να υπάρχει συγκροτημένη αντιπολίτευση στο εσωτερικό- και να φέρει σε δύσκολη θέση τόσο το Ισραήλ όσο και τις ΗΠΑ.
Το πρώτο είχε απώλειες δυσβάσταχτες από την ισραηλινή κοινωνία που είχε συνηθίσει σε ανίσχυρες ρουκέτες της Χαμάς, αλλά αντιμετώπισε και εξάντληση των αντιβαλλιστικών πυραύλων με αποτέλεσμα να χρειάζεται την άμεση βοήθεια των ΗΠΑ σε ένα πόλεμο φθοράς.
Οι δεύτερες είχαν να αντιμετωπίσουν την αδήριτη ανάγκη να στηρίξουν τον τοποτηρητή τους στην Μέση Ανατολή αλλά και μια διαίρεση στο εσωτερικό τους σε σχέση με το τι δυνάμεις θα πρέπει να σπαταληθούν στην περιοχή. Το ίδιο το MAGA του Τραμπ υποσχόταν να μην εμπλέξει τις ΗΠΑ σε ατέρμονους πολέμους και στρατιωτικές επεμβάσεις στο εξωτερικό ενώ και από την πλευρά κάποιων Δημοκρατικών υπήρχε μια διάθεση επαναπροσέγγισης με το Ιράν. Αντίθετα τα λεγόμενα «γεράκια» θεωρούν ότι η μόνη λύση είναι η ισχύς των όπλων. Ο ίδιος ο Τραμπ στην επίσκεψή του στην Μέση Ανατολή τον περασμένο Μάιο μιλούσε από τα εδάφη της Σαουδικής Αραβίας για την «αυγή μιας λαμπρής νέας εποχής για τους σπουδαίους λαούς της Μέσης Ανατολής». Επέκρινε σφόδρα τις προηγούμενες κυβερνήσεις των ΗΠΑ για την εξωτερική πολιτική τους στην περιοχή και ανακοίνωνε συμφωνίες εκατοντάδων Δις σε νέες τεχνολογίες και όπλα σε μια προσπάθεια να ανακοπεί η διείσδυση της Κίνας «ειρηνικά».
O τυχοδιωκτισμός του Τραμπ δεν έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του όπως λέγεται αλλά με τις αντιφάσεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Αποφάσισε σε αυτή την συγκυρία να βοηθήσει το Ισραήλ και να βομβαρδίσει τα πυρηνικά του Ιράν ( χωρίς να είναι προφανές το αποτέλεσμα παρά την χρήση των διαφημιζόμενων βομβών, προηγμένων αεροσκαφών Β-2 αλλά και πλειάδας βάσεων μεταξύ των οποίων και της Σούδας καθιστώντας τον ελληνικό καπιταλισμό δολοφονικό. Εξάλλου η τεχνογνωσία υπάρχει και επομένως το πυρηνικό πρόγραμμα μπορεί να αναπαραχθεί) στέλνοντας μήνυμα στην Ρωσία, την Κίνα και τους λαούς, αλλά ταυτόχρονα επέλεξε να οριοθετήσει την σύγκρουση, να σταματήσει τον πόλεμο προς το παρόν και να αναμένει τις εξελίξεις σε όλα τα μέτωπα που παραμένουν ανοικτά (συνάντηση στην Αλάσκα για την Ουκρανία, εμπορικοί πόλεμοι, εξοπλισμός ευρωπαίων κλπ).
Ωστόσο οι αντιφάσεις στην περιοχή παραμένουν. Οι τρεις στόχοι του Ισραήλ δεν ολοκληρώθηκαν παρά την ισχυροποίησή του στην περιοχή. Μια σειρά προκλήσεων για αυτό συνεχίζουν να υπάρχουν. Οι παλαιστίνιοι δεν έχουν ηττηθεί και οι συμφωνίες του Αβραάμ κλυδωνίζονται. Η επιθετικότητα του Ισραήλ τρομάζει πλέον τους Άραβες οι οποίοι μπορεί να φοβόντουσαν το Ιράν αλλά τώρα θεωρούν το Ισραήλ ως μεγαλύτερη απειλή. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλες οι χώρες καταδίκασαν την επίθεση στο Ιράν ενώ το Κατάρ δεν αντέδρασε στον βομβαρδισμό του. Παράλληλα νέοι αντίπαλοι αναδύονται. Η Τουρκία ισχυροποιήθηκε στην Συρία και απειλεί το μονοπώλιο του Ισραήλ στην περιοχή, άρα και στην στήριξη των δυτικών ιμπεριαλιστών. Αυτός είναι ο λόγος που το Ισραήλ βομβαρδίζει την Συρία παρά το γεγονός ότι ο Τραμπ αναγνώρισε το νέο καθεστώς, την ίδια στιγμή που η Τουρκία καταγγέλλει το Ισραήλ για γενοκτονία στην Γάζα. Παράλληλα καμμιά από τις εξελίξεις που ενίσχυσαν το Ισραήλ δεν έχει μετατραπεί σε θετική λύση. Ο Λίβανος παραπαίει με την Χεζμπολάχ να αρνείται να αφοπλιστεί. Η Συρία έχει να λύσει προβλήματα εμφύλιων συρράξεων (Δρούζοι, Κούρδοι, αλεβιτες) και οικονομικά πράγμα που αυξάνει την επιρροή Τουρκίας -Κατάρ. Το Ιράν όχι μόνο δεν κατέρρευσε αλλά φαίνεται να προσπαθεί να επανεξοπλιστεί για ένα νέο γύρο. Δεδομένης της αδυναμίας να υπάρξουν χερσαίες επεμβάσεις και αθρόα χρηματοδότηση φιλικών δυνάμεων όλα τα μέτωπα μετατρέπονται σε χαοτικές καταστάσεις όπως στην Λιβύη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ παλαιότερα.
Αλλά και οι αντίπαλοι ιμπεριαλισμοί έχουν προβλήματα. Σε αυτά οφείλεται και η υποτονική στήριξη του Ιράν απέναντι στην επίθεση. Η Ρωσία παρά την συμμαχία με το Ιράν δυσκολεύεται να εμπιστευθεί το καθεστώς. Για παράδειγμα η αποστολή Su-35 και S-400 καθυστερεί ενώ η στρατηγική συμφωνία επικυρώθηκε από την ιρανική βουλή μετά τους βομβαρδισμούς και μάλιστα χωρίς ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής σε περίπτωση επίθεσης, με ιρανική απαίτηση. Υπάρχουν αυταπάτες για μια μερίδα στο εσωτερικό του Ιράν, ότι μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία με την Δύση μέσω διαπραγματεύσεων. Η επίθεση των ΗΠΑ ισχυροποιεί τους σκληροπυρηνικούς και η ανάγκη επανεξοπλισμού στρέφει το Ιράν οριστικά στον άλλο ιμπεριαλιστικό άξονα (πχ αεροπλάνα από την Κίνα) με αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να επιταχύνουν αυτό που ήθελαν να αποτρέψουν.
Η Κίνα δεν είναι έτοιμη για την σύγκρουση. Προτιμά να βλέπει την εξάντληση των ΗΠΑ σε πολέμους μακριά από τον χώρο της και να ενισχύει τους αντιπάλους τους διακριτικά.
Ωστόσο η πίεση στο Ιράν και στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής παραμένει. Η συμφωνία Αρμενίας Αζερμπαϊτζάν με την διαμεσολάβηση του Τραμπ εξασφάλισε αποκλειστικά δικαιώματα για τις ΗΠΑ να αναπτύξουν τον διαμετακομιστικό διάδρομο Zangezur που συνδέει την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν μέσω της Αρμενίας. θα ονομασθεί «Οδός Τραμπ για τη διεθνή ειρήνη και ευημερία» και απομονώνει το Ιράν από την πρόσβαση προς την Ρωσία και την Ευρώπη. Παράλληλα το Ισραήλ δεν είναι διατεθειμένο να αφήσει το Ιράν να επανεξοπλιστεί και μάλιστα με καλλίτερο τρόπο.
Με λίγα λόγια ο επόμενος πόλεμος στην περιοχή έχει ήδη προαναγγελθεί και εντάσσεται στην συνολικότερη πορεία προς επίλυση των ιμπεριαλιστικών διαφορών με τα όπλα.
Η επίθεση του Ισραήλ στην Ντόχα του Κατάρ με στόχο αξιωματούχους της Χαμάς που συμμετείχαν στον υποτιθέμενο διάλογο με τις ΗΠΑ για το σταμάτημα της γενοκτονίας στην Γάζα, ενισχύει την παραπάνω πρόβλεψη.
Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός εξαπάτησε τον σύμμαχό του το Κατάρ αυτήν την φορά, επιτρέποντας στο Ισραήλ να βομβαρδίσει την Ντόχα με το πρόσχημα της εξολόθρευσης των «τρομοκρατών» της Χαμάς. Είναι απάτη ότι ο Τραμπ δεν γνώριζε για την επίθεση. Η αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ έστειλαν ένα ακόμα μήνυμα στους Άραβες και την Μέση Ανατολή ότι πρέπει να ευθυγραμμιστούν απόλυτα. Ταυτόχρονα όμως απέδειξαν και ότι οι συμμαχίες με τις ΗΠΑ σε τίποτα δεν μπορούν να εγγυηθούν την «ασφάλεια» όπως διατυμπανίζει συνεχώς και η ελληνική μπουρζουαζία.
Οι διαμαρτυρίες της Συνόδου Αραβικών Ισλαμικών Κρατών περιείχαν βερμπαλισμούς καταδίκης της επίθεσης στο Κατάρ αλλά κανένα πρακτικό μέτρο, ενώ ο Τραμπ σε διάσκεψη κεκλεισμένων των θυρών (στο περιθώριο της συνέλευσης του ΟΗΕ) υποσχέθηκε στους Άραβες -αλλά και στην Τουρκία- ότι δεν θα επιτρέψει στο Ισραήλ την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης σε μια προσπάθεια να περισώσει τις Συμφωνίες του Αβραάμ αλλά και να προλάβει μια πιθανή μεγαλύτερη προσέγγιση των αραβικών χωρών με Κίνα και Ρωσία! Αλλά ποια αξιοπιστία μπορεί να έχει μια τέτοια υπόσχεση όταν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δείχνει ξεκάθαρα το πραγματικό του πρόσωπο με την στήριξη των πολέμων στην Μέση Ανατολή την ίδια στιγμή που διατείνεται ότι επιδιώκει την επίτευξη ειρήνης σε Ιράν και Γάζα;;
Αναμφισβήτητα ο βομβαρδισμός της Ντοχα θέτει στο στόχαστρο όλες τις χώρες στην μέση Ανατολή κάνοντας ξεκάθαρο ότι το Ισραήλ θέλει να είναι απόλυτα κυρίαρχο ακόμα και αν αυτό το φέρει σε ρήξη με την Τουρκία που επίσης διεκδικεί το ρόλο του έτερου υποιμπεριαλισμού στην περιοχή.
Ωστόσο η υπεροχή του Δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή έχει υπονομευθεί παρά τις πολεμικές απειλές και τις οικονομικές συμφωνίες. Αυτό δείχνει η πρόσφατη συμφωνία Πακιστάν -Σαουδικής Αραβίας δεδομένου ότι το Πακιστάν αποτελεί την μόνη μουσουλμανική πυρηνική δύναμη ενώ έχει έντονα επαμφοτερίζουσα στάση βρισκόμενο σε επαφή όχι μόνο παραδοσιακά με τις ΗΠΑ αλλά και με την Κίνα. Ταυτόχρονα την ίδια στιγμή που οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές απειλούν το Ιράν με επαναφορά των κυρώσεων, η Τεχεράνη προχώρησε σε μνημόνιο κατανόησης με την Ρωσία για την κατασκευή μικρών πυρηνικών σταθμών για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος.
Είναι φανερό ότι ο ανταγωνισμός εντείνεται και επομένως η πιθανότητα ενός νέου πολέμου αυξάνεται.
