Η βία κατά των γυναικών είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία ώστε πολλές από εμάς που την υφιστάμεθα, αισθανόμαστε υπεύθυνες γι’ αυτό. Πολλοί από εκείνους που διαπράττουν βία αισθάνονται δικαιολογημένοι από την κυρίαρχη ιδεολογία που λέει ότι είναι αποδεκτός ο βιασμός, η κακοποίηση, η σεξουαλική παρενόχληση, η κακοποίηση παιδιών και άλλες μορφές βίας. Σήμερα, μία στις τρεις γυναίκες έχει υποστεί κάποια μορφή ενδοοικογενειακής βίας στη διάρκεια της ζωής της, και το 95% των θυμάτων οικιακής βίας είναι γυναίκες. Τα τελευταία χρόνια μαθαίνουμε για όλο και περισσότερα περιστατικά σεξουαλικών επιθέσεων, βιασμών, αλλά κυρίως γυναικοκτονιών, της πιο ακραίας μορφής έμφυλης βίας. Τραγικό παράδειγμα αποτελεί η δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη η οποία αρνήθηκε να έρθει σε σεξουαλική επαφή με τους δύο άντρες οι οποίοι τελικά την βίασαν και την σκότωσαν. Άλλο αποτρόπαιο παράδειγμα είναι η δολοφονία της Αγγελικής Πέτρου από τον πατέρα της, ο οποίος δεν ενέκρινε τον ερωτικό της σύντροφο.
Αυτές όπως και τόσες άλλες δολοφονίες γυναικών ανά τον κόσμο, συνιστούν ακραία μορφή έμφυλης και σεξιστικής βίας, μιας και διαπράττονται με κίνητρο την άσκηση κοινωνικού ελέγχου στα σώματα αλλά και τις επιλογές των γυναικών. Επιλογές που επειδή δεν γίνονται αρεστές τιμωρούνται ακόμα και με την απώλεια της ίδιας της ζωής των γυναικών. Στην ουσία οι γυναικοκτονίες είναι εγκλήματα που στηρίζονται στις βαθιά εμπεδωμένες κοινωνικές αντιλήψεις και τα έμφυλα στερεότυπα, σύμφωνα με τα οποία οι γυναίκες είναι κατώτερες, υποτελείς στην ανδρική εξουσία, και δυνητικά μπορούν να «τιμωρηθούν», «ελεγχθούν» και «σωφρονιστούν» μέσω της έμφυλης βίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι γυναικοκτονίες αποτελούν τη βασική αιτία θανάτου για τις γυναίκες 15-44 ετών, πριν τα αυτοκινητικά δυστυχήματα και τον καρκίνο.
Εντός της πατριαρχίας, οι άνδρες έχουν τη μερίδα του λέοντος στην εξουσία και τον έλεγχο στην κοινωνία. Μπορούμε να ερμηνεύσουμε λοιπόν τη βία κατά των γυναικών ως μέσο για την επιβολή της πατριαρχίας, η οποία ιστορικά συνδέεται με τη διαδοχή στην περιουσία από τον πατέρα στον γιο. Ο καπιταλισμός, χρησιμοποιεί την πατριαρχία για να επιβάλλει τους ρόλους των φύλων και τον καταμερισμό της εργασίας λόγω του φύλου. Μέσα στον καπιταλισμό, οι γυναίκες υφίστανται διάφορες διακρίσεις λόγω του φύλου τους στην αγορά εργασίας, ενώ θεωρείται λογικό να εξαρτώνται οικονομικά από τους άνδρες, όσο εκείνες ασχολούνται (απλήρωτες) με τις δουλειές του σπιτιού, τη φροντίδα των παιδιών ή των ηλικιωμένων μελών της οικογένειας. Αυτή η κατάσταση φυσικά επιδεινώνεται με την οικονομική κρίση που ρίχνει ακόμα περισσότερα βάρη στις πλάτες των γυναικών. Ταυτόχρονα, η καταπίεση και η βία που υφίστανται οι γυναίκες είναι πολλαπλασιαστική όταν συνδυάζεται με τον ρατσισμό, την ομοφοβία, την τρανσφοβία και την επαναφορά του συντηρητισμού στις κοινωνίες μας.
Χρειάζεται να εργαστούμε για τη δική μας αντιβία, οικοδομώντας το φεμινιστικό κίνημα, αλλά και για να χτίσουμε γέφυρες με το εργατικό και τα κοινωνικά κινήματα στον ορίζοντα της δημιουργίας μιας κοινωνίας, όπου κανένας και καμιά δε θα καταπιέζεται. Μία κοινωνία όπου δε θα διασφαλίζεται απλώς η επιβίωση αλλά η ποιότητα ζωής, η ασφάλεια και η ελευθερία. Η αυτοοργάνωση των γυναικών σε όλους τους χώρους που ζουν, κοινωνικοποιούνται ή πολιτικοποιούνται ούτως ώστε να μπορούν να εκφράζουν συλλογικά τα αιτήματά τους, μπορεί να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτή την κατεύθυνση.
Καλούμε τη Δευτέρα στη διαδήλωση της 25ης Νοέμβρη, στις 18.00 στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Μέσα από τη Συνέλευση της 8ης Μάρτη καλούμε όλες τις γυναίκες και τις γυναικείες συλλογικότητες στην οικοδόμηση ενός μαχητικού, ενωτικού και εξωστρεφούς φεμινιστικού κινήματος, το οποίο θα μπει εμπόδιο στην έμφυλη βία και θα θέσει στο επίκεντρο της επικαιρότητας τη χειραφέτηση της γυναίκας από την πατριαρχία και το καπιταλιστικό σύστημα εκμετάλλευσης.
