Η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος αποχαιρετά με βαθιά λύπη το σύντροφο Θεόδωρο Μεγαλοοικονόμου. Ο Θόδωρος υπήρξε για χρόνια πολύτιμος σύντροφος και παραδειγματικός αγωνιστής, με πλούσια συμβολή στον αγώνα για την πραγματική ψυχιατρική μεταρρύθμιση.
Αγωνίστηκε για όλη σχεδόν τη διάρκεια του εργασιακού του βίου ενάντια στο πιο απάνθρωπο πρόσωπο της ψυχιατρικής στη χώρα μας, πρώτα στο Δρομοκαΐτειο, μετά στο Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου και αργότερα στο ΨΝΑ. Πρέσβευε μια ψυχιατρική δημοκρατική, απελευθερωτική στην ουσία της, με επίκεντρο τον άνθρωπο και τις πολύπλευρες ανάγκες του, σε πλήρη αντιπαράθεση με τις πολιτικές του ελληνικού κράτους και των φαρμακευτικών εταιρειών. Οι συνεργάτες του τον θαύμαζαν για την βαθιά επιστημονική και πολιτική συγκρότησή του, την αστείρευτη ενέργειά του και το πάθος με το οποίο δινόταν σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη, στο νοσοκομείο, τη γειτονιά, την κεντρική πολιτική σκηνή. Σημαντικότατη ήταν η συμβολή του σε κάθε αγώνα στον οποίο ενεπλάκη, όπως στην Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, το ΣΥΠΡΟΜΕ, τη Λαϊκή Συνέλευση Κολωνού-Ακαδημίας Πλάτωνος, τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στην κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών και τις δημοτικές κινήσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στο Δήμο Αθηναίων. Μέχρι το τέλος δεν έπαψε να συμμετέχει, να εκπαιδεύει νεότερους συντρόφους και συντρόφισσες και να εμπνέει.
Ο Θόδωρος από νεαρή ηλικία αναγνώρισε την αναγκαιότητα της οργανωμένης πάλης και ήταν στρατευμένος στην επαναστατική αριστερά, πρώτα μέσα από τις γραμμές της Εργατικής Διεθνιστικής Ένωσης, αργότερα στο Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα και τα τελευταία χρόνια συμμετείχε ενεργά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την Κομμουνιστική Απελευθέρωση. Ως αναγκαίο συμπλήρωμα στη ριζοσπαστική πρακτική του, ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο, το οποίο αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές αγωνιστών και αγωνιστριών.
Μαζί του βρεθήκαμε σε σειρά μετώπων και σημαντικών αγώνων τις τελευταίες δεκαετίες, στα Κοινωνικά Ιατρεία, στη δημιουργία των οποίων υπήρξε πρωτεργάτης, καθώς και στον αγώνα ενάντια στη διάλυση των υπηρεσιών δημόσιας ψυχικής υγείας των τελευταίων ετών. Η γνώμη του, η ενέργειά του καθώς και η γνώριμη μορφή του σε κάθε μικρή και μεγάλη κινητοποίηση θα μας λείψουν πολύ.
