Ολοκληρώθηκε η δική του Ζακ Κωστόπουλου με την υιοθέτηση της πρότασης του εισαγγελέα. Ένοχοι για θανατηφόρα βλάβη μόνο οι καταστηματάρχες, αθώοι όλοι οι μπάτσοι. Δεν έγινε δεκτή η αλλαγή κατηγορίας σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο όπως επιδίωκαν οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής του Ζακ, η οικογένειά του καθώς και το ΛΟΑΤΚΙ και το ευρύτερο κίνημα. Εντός αίθουσας χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ ο αλληλέγγυος κόσμος της υπόθεσης του Ζακ.
Η δίκη αυτή ξεκίνησε μετά από τεράστιες δυσκολίες και ολοκληρώθηκε με τη συγκάλυψη των δραστών. Αφενός το αστικό κράτος ρίχνει στα μαλακά τους καταστηματάρχες, αφού ο θεσμός της ατομικής ιδιοκτησίας είναι ιερός και δεν πρέπει να απαξιωθεί. Θεσμός που μπροστά στα κέρδη δεν υπολογίζει την ανθρώπινη ζωή. Αφετέρου συγκαλύφθηκε η αστυνομική βία με την αθώωση των μπάτσων, ώστε να μην απαξιωθεί ο δήθεν χρήσιμα κοινωνικός ρόλος των σωμάτων καταστολής “στην πάταξη του εγκλήματος”. Τα συστημικά ΜΜΕ θα παίξουν πάλι τον βρώμικο ρόλο τους “δικαιώνοντας” την πρόθεσή τους, μετά και το τέλος της δίκης, να στοχοποιήσουν τον Ζακ χαρακτηρίζοντάς τον πρεζάκι, ληστή, “αδελφή”.
Με την απόφαση αυτή διαιωνίζονται τα συντηρητικά και φοβικά αντανακλαστικά. Διαιωνίζεται ο ρατσισμός, η ομοφοβία, η τοξικοφοβία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Τα δεδομένα αυτά δείχνουν τον χαρακτήρα του καπιταλισμού, τον τρόπο με τον οποίο συγκαλύπτει την αστυνομία ως θεσμό καταστολής για μια σειρά δολοφονικών εγκλημάτων. Τοντρόπομετονοποίουπερασπίζεταιτασυμφέροντάτου,διαχωρίζειτους καταπιεσμένους και εντείνει την εκμεταλλευτική, πατριαρχική, σεξιστική και ομοφοβική επίθεσή του, ειδικά σε περιόδους κρίσης του.
Παρά τη δυσμενή αυτή απόφαση ο πολύχρωμος κόσμος των καταπιεσμένων θα κατέβει στον δρόμο και σήμερα αλλά και κάθε μέρα. Για να δικαιωθεί η μνήμη της Ζάκι. Για να μην ξεχαστεί. Θα αγωνιστούμε για να μπουν στη φυλακή οι δολοφόνοι του. Θα δικαιωθούν όλα τα “αλλιώτικα παιδάκια” που δεν χωράνε στις νόρμες της καπιταλιστικής παραγωγής, της πατριαρχίας και της ετεροκανονικότητας. Δε θα σταματήσει ένας αγώνας αντίστασης σε αυτήν την καπιταλιστική κανονικότητα που δολοφονεί ό,τι δεν της μοιάζει και είναι διαφορετικό, ό,τι έρχεται σε ρήξη με την ατομική ιδιοκτησία, τον κοινωνικό συντηρητισμό και τον κανιβαλισμό. Θα απαντήσουμε στον βρώμικο ρόλο που παίζει η αστική δικαιοσύνη στη συγκάλυψη κρατικών δολοφονιών, όταν θεωρεί ότι δεν φοβάται την ανάσα των από κάτω, τη στιγμή που αμφισβητείται έμπρακτα η καπιταλιστική κυριαρχία. Η δικαίωση όλων των καταπιεσμένων είναι αναγκαία: αυτών που δολοφονήθηκαν ή τραυματίστηκαν από την αστυνομία, όπως ο ρομά Νίκος Σαμπάνης, των προσφύγων που δολοφονήθηκαν στα σύνορα του ελληνικού κράτους, των θυμάτων σεξιστικής βίας και γυναικοκτονιών, των θυμάτων φασιστικής βίας.
-
Καμία ασυλία στην αστυνομική βία και τις κρατικές δολοφονίες
-
Καμία ανοχή στον φασισμό, την ομοφοβία, τον σεξισμό και την τοξικοφοβία.
-
Πολύχρωμο και ταξικό κίνημα των καταπιεσμένων ενάντια στον καπιταλισμό, στην πατριαρχία και στην ετεροκανονικότητα.
