του Κώστα Δικαίου
Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Κόκκινο Νήμα
Είναι ολοφάνερη η ένταση των εξοπλισμών σε Ελλάδα και Τουρκία ειδικά μετά την έκρηξη των ενδο- ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με την σύγκρουση στην Ουκρανία και τώρα την επίθεση στο Ιράν. Ο Δένδιας δηλώνει: «Έχουμε επανέλθει στην λογική ‘πόλεμος πάντων πατήρ’» και στα πλαίσια του Μακροπρόθεσμου Εξοπλιστικού Προγράμματος και της «Ατζέντας 2030» εξαγγέλλει πανάκριβα οπλικά συστήματα (στα αμερικανικά F-35, τα γαλλικά Rafale και στις γαλλικές φρεγάτες προστίθενται και άλλες ιταλικές, αναβάθμιση των παλαιών, εναέρια και υποβρύχια drones κλπ) στα οποία κυριαρχεί η λεγόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα» που αποτελεί ένα ισραηλινό αντιπυραυλικό και αντι-drone θόλο, που μας δένει με τα συμφέροντα του Ισραήλ στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου και μάλιστα με αμφισβήτηση για το αν θα επιτρέπεται παρέμβαση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στην αρχιτεκτονική και τον έλεγχο του συστήματος, δηλαδή αυτές θα είναι «όμηρος» του Ισραήλ (η διασύνδεση Ελλάδας – Ισραήλ δεν αφορά μόνο στους εξοπλισμούς αλλά επεκτείνεται στις σχέσεις με τα πανεπιστήμια και την έρευνα, στο real estate, την σύμπραξη επιχειρήσεων, κρατικών μυστικών υπηρεσιών κλπ). Σε όλα αυτά τα προγράμματα θα υπάρχει συμμετοχή της ελληνικής πολεμικής βιομηχανίας (Metlen, Theon, INTRACOM DEFENSE, Ναυπηγεία) σε ποσοστό τουλάχιστον 25% σε μια προσπάθεια για την απόκτηση κερδών από το ελληνικό κεφάλαιο αξιοποιώντας τα προγράμματα SAFE και Rearm Europe της ΕΕ για την ανάπτυξη πολεμικής οικονομίας ενάντια στην Ρωσία- Κίνα. Για την ασπίδα του Αχιλλέα που κοστίζει συνολικά 3 δις προβλέπεται να δοθούν 750 εκατομμύρια στην ελληνική βιομηχανία την ίδια στιγμή που δεν υπάρχουν χρήματα για υγεία, παιδεία και κοινωνικές δαπάνες.
Παράλληλα προωθείτε η στράτευση στα 18, η συμμετοχή των γυναικών, η μείωση των απαλλαγών και μια μεγάλη καμπάνια για την συμμετοχή της νεολαίας στα μισθοφορικά σώματα η οποία εξακολουθεί να είναι ισχνή.
Την ίδια στιγμή η Τουρκία αναπτύσσει στο έπακρο την πολεμική της βιομηχανία η οποία βέβαια είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη και δεν μπορεί να συγκριθεί με την Ελληνική. Στόχος της Τουρκίας είναι να καλύψει τις ανάγκες της με εγχώρια οπλικά συστήματα σύντομα (πράγμα που κάνει τον ελληνικό ανταγωνισμό εξαιρετικά δαπανηρό αφού θα πρέπει να αγοράζει όπλα-και όχι να τα φτιάχνει η ίδια- με ένα ΑΕΠ που είναι το ¼ της Τουρκίας). Πέρα από τα UAV (Drones)- στα οποία η Τουρκία κυριαρχεί, με πωλήσεις σε δεκάδες χώρες- προσπαθεί να αναπτύξει το δικό της μαχητικό ΚΑΑΝ το οποίο χρησιμοποιεί αμερικάνικους κινητήρες. Αν ξεπαγώσει η πώληση των πέντε F-35 -στην παραγωγή των οποίων έχει ήδη συμμετάσχει η χωρά αλλά διακόπηκε το πρόγραμμα λόγω της προμήθειας των S-400 από την Ρωσία (σε μια προσπάθεια απεξάρτησης από τις ΗΠΑ μετά το πραξικόπημα του 2016)- με την πώληση των S-400 σε άλλη χώρα, τότε η Τουρκία θα αποκτήσει σημαντική πρόσβαση στην τεχνολογία σύγχρονων κινητήρων απογειώνοντας το ΚΑΑΝ. Από εκεί και οι αντιδράσεις Ελλάδας Ισραήλ και μέρους του ίδιου του αμερικάνικου κογκρέσου ενάντια στην άρση απαγόρευσης παράδοσης των F-35 στην Τουρκία. Ωστόσο για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό η Τουρκία αποτελεί στρατηγικό εταίρο τόσο λόγω της γεωπολιτικής της θέσης όσο και λόγω των οικονομικών (παρά την οικονομική κρίση) και πολιτικών (διασυνδέσεις με μουσουλμάνους σε Κεντρική Ασία, μέση ανατολή και Αφρική) δυνατοτήτων της χώρας, πράγμα που επιβεβαιώθηκε και στην τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα (Ιούνιος 2026) την συνάντηση Τραμπ-Ερντογαν (την ίδια στιγμή που δεν έγινε καμιά επίσκεψη στην Ελλάδα σαν αντιστάθμισμα) και την συζήτηση για συμμετοχή της Τουρκίας στους ευρωπαϊκούς εξοπλισμούς.
Από γεωπολιτική άποψη η Ελλάδα έχει στρατιωτικές δυνάμεις στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, στο Κόσοβο, καλύπτει την Βουλγαρία ή ένα μεγάλο κομμάτι της, έχει τον ‘εναέριο έλεγχο’ στην Βόρεια Μακεδονία και το Μαυροβούνιο, έχει επίσης μια μοίρα Patriot στην Σαουδική Αραβία ενάντια σε Ιράν , έχει F-16 και δυο φρεγάτες στην Κυπριακή Δημοκρατία (σαν άμυνα στο Ιράν υποτίθεται παρά τις αντιδράσεις της Τουρκίας) , μια φρεγάτα που κινείται βόρεια της Λιβύης στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αντιμεταναστευτικής επιχείρησης ‘Ειρήνη’ (IRINI), μια φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα στο πλαίσιο της επιχείρησης ‘Ασπίδες’ (ASPIDES)» ενάντια στους Χούθι, με πιθανότητα επέκτασης στα στενά του Ορμούζ με την δικαιολογία της «ελεύθερης ναυσιπλοΐας» για τα τάνκερ του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου , μετέχει στην ειρηνευτική δύναμη στον Λίβανο με ένα επιπλέον πλοίο και παραχώρηση στρατιωτικού υλικού ενάντια στην Χεζμπολάχ ενώ η Σούδα αποτελεί προκεχωρημένη βάση των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν και η Αλεξανδρούπολη για την μεταφορά υλικού στην Ουκρανία. Και μόνο τα παραπάνω κάνουν φανερό ότι τα οπλικά συστήματα δεν αφορούν αποκλειστικά την «άμυνα» απέναντι στην Τουρκία αλλά την επιδίωξη συμμετοχής σε ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις.
Ο ελληνικός καπιταλισμός έχει αναβαθμιστεί μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία λόγω της προσπάθειας απεξάρτησης της Δύσης από το ρωσικό φυσικό αέριο. Οι ΗΠΑ πωλούν αμερικανικό LNG μέσω της Αλεξανδρούπολης και του Αγωγού IBG προς την Βουλγαρία με την δυνατότητα επέκτασης προς την Ρουμάνια, Μολδαβία και Ουκρανία. Προωθείτε ο λεγόμενος Κάθετος Διάδρομος ο οποίος με την συμμετοχή Σερβίας και Β. Μακεδονίας μετατρέπει την Αλεξανδρούπολη σε πύλη εισόδου του αμερικάνικου LNG προς την κεντρική και ανατολική Ευρώπη. Ο Κάθετος Διάδρομος έχει την στήριξη των ΗΠΑ και επιχειρείτε να αποκτήσει και χερσαία χαρακτηριστικά (δρόμοι, σιδηρόδρομος) ενώνοντας το Αιγαίο με την Μαύρη θάλασσα παρακάμπτοντας τα στενά του Βοσπόρου και προκαλώντας την αντίδραση της Τουρκίας (δες την διαμαρτυρία της Τουρκίας στην μεταφορά Patriot στο Διδυμότειχο για την υπεράσπιση της Βουλγαρίας απέναντι στο Ιράν!!).
Ταυτόχρονα η προσπάθεια των ΗΠΑ για ανακοπή του κινεζικού δρόμου του μεταξιού, προκάλεσε την προώθηση ενός εναλλακτικού δρόμου σύνδεσης της Ινδίας (επίσκεψη Δένδια στην Ινδία και Μόντι σε Αθήνα, Ισραήλ) με την Σαουδική Αραβία, την Μέση Ανατολή, το Ισραήλ, την Κύπρο και από εκεί προς Ευρώπη συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας (δες συμμετοχή των ΗΠΑ σε ναυπηγεία, λιμάνι Ελευσίνας σε αντιπαράθεση με την Κινεζική Cosco στον Πειραιά). Ο διάδρομος IMEC στηρίζεται στην υποταγή του Ιράν (εξ ου και ο πόλεμος), στις συμφωνίες του Αβραάμ (εξόντωση των παλαιστινίων) και στην ενίσχυση του Άξονα 3+1 (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και ΗΠΑ) σε ρόλο χωροφύλακα της περιοχής ενάντια στην οποιαδήποτε προσπάθεια αυτονόμησης Τουρκίας, Αιγύπτου και άλλων συμμάχων της Δύσης στον Κόλπο. Η ηλεκτρική σύνδεση της Ελλάδας με την Αίγυπτο (GRECY για πράσινο ρεύμα από ηλιακά), τα καλώδια δεδομένων με Αφρική και μέση ανατολή, η ηλεκτρική διασύνδεση Ισραήλ Κύπρου Ελλάδας GSI (την οποία ανέστειλε η Τουρκία πρόσφατα αλλά φαίνεται να προχωράει με την συμμετοχή και του γαλλικού κεφαλαίου Meridiam πλειοψηφικός πλέον μέτοχος), η σύνδεση κοιτασμάτων της Κύπρου με την Αίγυπτο για εξαγωγή σαν LNG στην συνέχεια προς την Ευρώπη (μετά την ακύρωση του αγωγού EAST MED λόγω απόσυρσης των ΗΠΑ μετά τις διαμαρτυρίες της Τουρκίας), τα Data Centers (που αξιοποιούν την θέση της χώρας ανάμεσα σε Αφρική, Ασία, Ευρώπη , την σχετική σταθερότητά της λόγω ΕΕ και το φτηνό επιστημονικό προσωπικό) και οι εξορύξεις της αμερικάνικης Chevron στα νότια της Κρήτης (που αντιπαρατίθεται με το Τουρκο- λιβυκό σύμφωνο για τις θαλάσσιες Ζώνες), έχουν σαν στόχο την μετατροπή της Ελλάδας σε διαμετακομιστικό κόμβο των δυτικών εφοδιαστικών αλυσίδων αλλά και σε φρουρό τους στρατιωτικά. Ωστόσο η γεωπολιτική υπεραξία του Ελληνικού καπιταλισμού και η οικονομική του ενίσχυση εξαρτάται από την πλήρη συνεργασία και συμπόρευση με τα συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλισμού, όχι για λόγους υποταγής (αν και υπάρχουν και τέτοια στοιχεία διαχρονικά της ελληνικής μπουρζουαζίας) αλλά γιατί αυτό επιβάλει το οικονομικό μοντέλο της Ελλάδας (υπηρεσίες, Τουρισμός, μέγεθος οικονομίας, μικρές δυνατότητες εξαγωγής κεφαλαίου, γεωπολιτική θέση που επισκιάζεται από αυτήν της Τουρκίας).
Αλλά και ο τουρκικός καπιταλισμός έχει αναβαθμιστεί μάλλον περισσότερο με τις τελευταίες εξελίξεις και μάλιστα προβάλλοντας σαν εταίρος και στα δυο στρατόπεδα ακολουθώντας επαμφοτερίζουσα πολιτική σε αντίθεση με την πλήρη ευθυγράμμιση της Ελλάδας. Στις οικονομικές και στρατιωτικές επιρροές του στην ΕΕ (συγκράτηση μεταναστών, συμμετοχή στην πολεμική οικονομία της Ευρώπης, μεσολάβηση με τον Ρωσικό ιμπεριαλισμό), στην Κεντρική Ασία (μεσαίος διάδρομος για σύνδεση με Κίνα αλλά και δρόμος Τραμπ στην Αρμενία που αντιπαρατίθεται τόσο στον κάθετο Διάδρομο που συνδέει Ρωσία -Ιράν όσο και τον κινεζικό δρόμο), στην Αφρική (Σομαλία, Λιβύη αλλά και Αίγυπτο σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει αντίβαρα στο ελληνο- αιγυπτιακό σύμφωνο για ΑΟΖ) , στην μέση Ανατολή (Κατάρ) και στην ΝΑ Μεσόγειο (Κύπρο,) προστίθεται η επιρροή στην Συρία μετά την αποδυνάμωση του Ιράν και της Ρωσίας από την πτώση του Ασαντ και την επικράτηση φιλοτουρκικών δυνάμεων αλλά και τους βομβαρδισμούς του Ισραήλ στον Άξονα της Αντίστασης στο Λίβανο. Αυτό την φέρνει σε άμεση σύγκρουση με το Ισραήλ σαν αντίπαλες περιφερειακές δυνάμεις που προσβλέπουν στον έλεγχο της περιοχής (βλέπε βομβαρδισμό Συριακών αεροδρομίων για να μην έρθουν υπό τον έλεγχο της Τουρκίας αλλά και για να παραμείνει ανοιχτός ο δρόμος στα ισραηλινά αεροπλάνα να βομβαρδίζουν ανενόχλητα το Ιράν) και δευτερευόντως για την υποστήριξη των παλαιστινίων παρά τους βερμπαλισμούς της Τουρκίας. Επομένως ο IMEC και ο άξονας Ισραήλ Κύπρος και Ελλάδα (στον οποίο επιχειρείται να συμμετάσχουν και τα ΗΑΕ που όλο και περισσότερο αποκόπτονται από τους άλλους παίκτες στην Μέση Ανατολή και ευθυγραμμίζονται με τις ΗΠΑ όπως δείχνει και η αποχώρησή τους από τον ΟΠΕΚ) θεωρούνται περικύκλωση και αποκλεισμός της Τουρκίας, η οποία αντέδρασε με την συγκρότηση του Συμφώνου της Μέκκας, που ανατρέπει τα δεδομένα στην μέση Ανατολή διαμορφώνοντας ένα Μουσουλμανικό Σουνιτικό Τόξο με την Σαουδική Αραβία και τα χρήματά της (παρά τους ελληνικούς Patriot), το Πακιστάν με τα πυρηνικά όπλα και την Τουρκία με τον στρατό και την πολεμική βιομηχανία, απέναντι τόσο στο Ισραήλ όσο και στο Ιράν. Δεν πρόκειται για ένα καθαρά αντιδυτικό άξονα αλλά για μια σαφή προσπάθεια για την δημιουργία ενός συστήματος ασφαλείας που θα αυτονομείται από την Δύση και τις ΗΠΑ. Είναι χαρακτηριστική η ταλάντευση της Αιγύπτου (το δικτατορικό καθεστώς της οποίας στηρίζεται στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό) η οποία συμμετέχει στο τριμερές σχήμα Ελλάδα -Κύπρος- Αίγυπτος (το οποίο πραγματοποίησε δυο συναντήσεις και μια στρατιωτική άσκηση μέσα στον Σεπτέμβριο) την ίδια στιγμή που στην Νέα Υόρκη πραγματοποιήθηκε τετραμερής συνάντηση των ΥΠΕΞ Τουρκίας – Αιγύπτου- Πακιστάν -Σαουδικής Αραβίας σε μια προσπάθεια να προσεταιριστούν την Αίγυπτο στο σύμφωνο της Μέκκας. Η αποτυχία των ΗΠΑ και Ισραήλ να κατανικήσουν το Ιράν ενέτεινε τις αμφιβολίες των χωρών στην μέση ανατολή για τις δυνατότητες των δυτικών ιμπεριαλιστών και οδήγησε σε τάσεις διαφοροποίησης.
Η σύνδεση της Βόρειας Κύπρου με την Τουρκία (αγωγοί LNG, οπτικές ίνες, ρεύμα και νερό) εκτός του ότι δυσκολεύει την επίλυση του Κυπριακού (δες και προτάσεις του ΟΗΕ για μια μορφή ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ στην Κύπρο με μελλοντικό διαχωρισμό των States), προπαγανδίζει την πρόταση της Τουρκίας σαν περιφερειακής δύναμης στην ΝΑ μεσόγειο. Ενεργειακοί Δρόμοι, εφοδιαστικές αλυσίδες και εμπορικοί δρόμοι πρέπει να περάσουν από την Τουρκία στα πλαίσια της λεγόμενης ΓΑΛΑΖΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ που προβλέπεται να παρουσιαστεί τον Οκτώβριο και περιλαμβάνει όλες τις διεκδικήσεις της Τουρκίας αλλά και τις αμφισβητήσεις της επι των μαξιμαλιστικών θέσεων της Ελλάδας που θέλει μερικές εκατοντάδες κάτοικοι στο Καστελόριζο να έχουν μεγαλύτερη ΑΟΖ από τα εκατομμύρια Τούρκων στα νότια τουρκικά παράλια. Οι αναφορές της Ελλάδας στο Διεθνές δίκαιο της θάλασσας UNCLOS– το οποίο δεν αναγνωρίζει η Τουρκία- σε τίποτα δεν εξασφαλίζουν την κατοχύρωση της ΑΟΖ που περιορίζει την Τουρκία στα παράλιά της. Όπως επίσης και η εμμονή της Ελλάδας στην συνθήκη της Λοζάνης- την οποία θέλει να αναθεωρήσει η Τουρκία- είναι άνευ περιεχομένου αφού αυτή έχει ήδη καταστρατηγηθεί πολλές φορές (στρατιωτικοποίηση νησιών, συνθήκη Μοντρέ για τα στενά του Βοσπόρου) πέρα από το γεγονός ότι αντανακλά και ένα παλιό συσχετισμό δύναμης στην περιοχή.
Η αναβάθμιση των προσδοκιών Ελληνικού και Τουρκικού καπιταλισμού αλλά και η αδυναμία των ιμπεριαλιστών να επιβάλουν λύσεις ή να διατηρήσουν τους ανταγωνισμούς σε πλαίσια κατάλληλα για να ικανοποιούν τα συμφέροντά τους όπως παλιότερα, άνοιξε την όρεξη των αρχουσών τάξεων και οδήγησε στην πρόσφατη ανακήρυξη Θαλάσσιων πάρκων τόσο από την πλευρά της Ελλάδας όσο και από την πλευρά της Τουρκίας (που θεωρείται ότι δημιουργεί τετελεσμένα για την εφαρμογή της ΓΑΛΑΖΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ) αλλά και στην προώθηση του Χωροταξικού Πλαισίου για τις ΑΠΕ και του καλωδίου GSI από την Ελλάδα, τα οποία περιλαμβάνουν ρυθμίσεις για νησιά, βραχονησίδες και θαλάσσιες ζώνες που αντίκειται στις διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και την νοτιοανατολική μεσόγειο.
Έτσι τα «ήρεμα νερά» που είχαν συμφωνήσει Μητσοτάκης και Ερντογάν και είχαν οδηγήσει σε μείωση των εντάσεων για ένα διάστημα (εκφράζοντας την ανάγκη των δυο αρχουσών τάξεων για ενασχόληση με άλλα προβλήματα – Οικονομική κρίση για την Ελλάδα περιφερειακοί πόλεμοι στην Συρία Ιράκ για την Τουρκία – αλλά και των ιμπεριαλιστών που αντιμετωπίζουν την Ρωσική επίθεση και την κινεζική επέκταση) φαίνεται να δίνουν την θέση τους σε μια περίοδο υψηλού κινδύνου όπου ο ελληνικός καπιταλισμός θα επιχειρήσει να αποτελέσει το προκεχωρημένο φυλάκιο του Δυτικού Ιμπεριαλισμού μαζί με το Ισραήλ και την Κύπρο (ένταξη Κύπρου στο ΝΑΤΟ, στρατιωτική συνεργασία με Γαλλία και ΗΠΑ) απέναντι στις επιδιώξεις ενός αναβαθμισμένου Τουρκικού καπιταλισμού και την πίεση της δημιουργίας στρατοπέδων, που αργά ή γρήγορα θα υποχρεώσουν την Τουρκία να διαλέξει στρατόπεδο. Αν η Τουρκία δεν συνταχτεί με την Δύση ο πόλεμος θα έρθει στα σύνορα της Ελλάδας. Ωστόσο ο Ερντογάν έχει μάλλον ξεκαθαρίσει στο εσωτερικό των αρχουσών τάξεων στην Τουρκία ότι δεν θα επιχειρήσει την ένταξη της χώρας σε ένα Ευρασιατικό Τόξο πέρα από την όποια προσπάθεια να εκμεταλλευτεί ευκαιρίες που προκύπτουν από αυτό όπως για παράδειγμα ο μεσαίος διάδρομος του κινεζικού δρόμου. Επίσης αν και η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ φαίνεται μακρινή ωστόσο η συνεργασία ΕΕ Τουρκίας φαίνεται να είναι ο πιο πιθανός δρόμος, παρά την προσπάθεια της Ελλάδας να αξιοποιήσει την συμμετοχή της στην ΕΕ για να περιορίσει την Τουρκία. Με αυτήν την έννοια η Ελλάδα χάνει το ρόλο του μαντρόσκυλου της Δύσης και μέρος της γεωπολιτικής της σημασίας κάνοντάς την επιρρεπή σε τυχοδιωκτικές ενέργειες (βλέπε στάση Σαμαρά και ακροδεξιάς που ζητούν ακόμα και μονομερή επέκταση των συνόρων στα 12 μίλια νότια της Κρήτης ενεργοποιώντας το casus belli της Τουρκίας αλλά και επίσκεψη Μητσοτάκη στο Καστελόριζο έστω και αν οι κινήσεις αυτές εμπεριέχουν και προεκλογικές σκοπιμότητες). Αυτό φανερώνει και η απόλυτη σχεδόν ταύτιση των πολιτικών κομμάτων πάνω στο θέμα, συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ που μιλάει για αντι -ιμπεριαλισμό αλλά και για υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων (εξορύξεις, ΑΟΖ).
Αυτές οι σειρήνες του πολέμου δεν αφορούν πλέον μόνο τα νησιά ή μερικά κοιτάσματα αλλά την πολεμική κατοχύρωση γεωπολιτικών υποδομών (αγωγοί, καλώδια, εφοδιαστικές αλυσίδες) και συμμαχιών που υπερβαίνουν τα σύνορα και έτσι οι λαοί καλούνται να συμμετάσχουν σε θυσίες- ακόμα και με την ζωή τους- για συμφέροντα που δύσκολα μπορούν να διευθετηθούν με τα «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης» των αρχουσών τάξεων.
Καμιά συμμετοχή στους πολέμους και τους εξοπλισμούς των αρχουσών τάξεων, καμιά συνεργασία με Ισραήλ και ΗΠΑ τους μακελάρηδες των Λαών. Καμιά θυσία για την Εθνική ενότητα και την «άμυνα της πατρίδας». Καμιά αναστολή της ταξικής πάλης. Παλεύουμε για την ήττα της δικής μας αστικής τάξης γιατί στην ίδια μας την χώρα είναι ο εχθρός. Προσπαθούμε να μετατρέψουμε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε εξέγερση ενάντια στην δική μας αστική τάξη. Μαζικό αντιπολεμικό κίνημα μέσα και έξω από τον Στρατό, στήριξη των αρνητών στράτευσης. Στόχος μας δεν είναι η Εθνική κυριαρχία αλλά ο διεθνισμός και η συνεργασία με τα κινήματα των λαών. Σε αυτήν την κατεύθυνση έχει τεράστια σημασία η προσπάθεια που κάνει η οργάνωσή μας με το SEP της Τουρκίας σε μια προσπάθεια έμπρακτης οικοδόμησης δεσμών με το επαναστατικό κίνημα της χώρας.
