Εβδομάδα με την εβδομάδα οι σάλπιγγες και τα τύμπανα του πολέμου ηχούν όλο και πιο δυνατά, με την Ευρώπη στην πρώτη γραμμή. Ενώ η ιμπεριαλιστική σφαγή στην Ουκρανία μαίνεται, τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ καλούν και σχεδιάζουν «προετοιμασίες για πόλεμο», «πολεμική οικονομία», επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, ενισχύοντας τον αντιδραστικό εθνικισμό και την ξενοφοβία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της αυξάνουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες και ετοιμάζονται να μετατρέψουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία σε «κρέας για τα κανόνια», για να μεγαλώσουν το μερίδιό τους στην αναδιανομή του κόσμου.
Ο πόλεμος γενοκτονίας του Ισραήλ ενάντια στον παλαιστινιακό λαό έχει μόλις συμπληρώσει έξι μήνες, με δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους ηλικιωμένους και παιδιά νεκρούς, χάρη στη στήριξη των ΗΠΑ και άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, στην οποία βασίζεται το Ισραήλ για να διαπράττει σφαγές καθημερινά με πλήρη ατιμωρησία.
Την ώρα που γράφεται αυτή η διεθνιστική έκκληση για την Πρωτομαγιά, η διεθνής πολιτική ένταση έχει επιδεινωθεί σημαντικά, απειλώντας να οδηγήσει στο ξέσπασμα ενός γενικευμένου πολέμου στη Μέση Ανατολή.
Η εμφανής προσπάθεια της κυβέρνησης Νετανιάχου να ξεπεράσει τις δυσκολίες της επεκτείνοντας τον πόλεμο σε ολόκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής πρέπει να μας οδηγήσει σε περαιτέρω ενίσχυση της διεθνούς κινητοποίησης ενάντια στο σιωνιστικό κράτος και τους προστάτες του.
Στα όρια της Ευρασίας με τον Ειρηνικό, η κυβέρνηση της Ιαπωνίας αναθεωρεί το σύνταγμα – με την έγκριση των ΗΠΑ, νικητών στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που το επέβαλαν στην ηττημένη δύναμη με την τρομοκρατία των δύο ατομικών βομβών – ώστε να προχωρήσει σε πλήρη, απεριόριστο επανεξοπλισμό και να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη οικονομική επιρροή και στρατιωτική επιβολή της Κίνας στην περιοχή, εκεί όπου το μέλλον της Ταϊβάν λειτουργεί σαν ωρολογιακή βόμβα.
Το παγκόσμιο πλαίσιο της καπιταλιστικής κρίσης και η αυξανόμενη αντιπαλότητα μεταξύ των καπιταλιστικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων της Ρωσίας και της Κίνας, υπονομεύουν τη βιομηχανική και οικονομική υπεροχή των κατεστημένων ιμπεριαλιστικών κρατών, των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Ενώ απέχει από τη δημιουργία μιας νέας, ειρηνικής ισορροπίας, όπως ισχυρίζονται οι υποστηρικτές του «πολυπολικού κόσμου», αυτό ωθεί τις δυνάμεις που χάνουν έδαφος στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς να ενισχύσουν την πρωτοκαθεδρία τους μέσω του προστατευτισμού, της χρηματοδοτούμενης από το κράτος βιομηχανικής πολιτικής και των στρατιωτικών επεμβάσεων. Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι τόσο, όσο ποτέ άλλοτε πιθανή έκβαση του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού, είτε με πρόθεση είτε όχι.
Ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία οδηγεί στη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και στον εκτοπισμό εκατομμυρίων στην ευρωπαϊκή καρδιά του καπιταλισμού, στην αφρικανική ήπειρο – με το Σουδάν και το Κονγκό στην πρώτη γραμμή – διεξάγονται πόλεμοι χαμηλότερης έντασης, αλλά όχι λιγότερο αιματηροί, στο πλαίσιο της σύγκρουσης των ίδιων μονοπωλίων, που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για φυσικούς πόρους και φτηνό εργατικό δυναμικό.
Ακόμα και στη Λατινική Αμερική, ενώ η αντιπαράθεση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν ξεσπά σε ανοιχτούς πολέμους, εκδηλώνεται μέσω της υποστήριξης της αστικής τάξης σε στρατιωτικά πραξικοπήματα ή δεξιούς αυταρχικούς ηγέτες (με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον Μιλέι στην Αργεντινή), που συνήθως ευθυγραμμίζονται με τις ΗΠΑ ή με ευρωπαϊκούς ιμπεριαλισμούς, για να εξαπολύσουν ανοιχτό πόλεμο ενάντια στους εργαζόμενους, καταργώντας ιστορικές εργατικές κατακτήσεις και τα δικαιώματα στην αυτοοργάνωση, την απεργία και τη διαμαρτυρία. Μόνο η ανεξάρτητη πάλη και κινητοποίηση των εργαζομένων, επικεφαλής όσων υφίστανται εκμετάλλευση, που θα στηρίζεται στην ενότητα απασχολουμένων και ανέργων, μπορεί να τους σταματήσει, και σίγουρα όχι οι κεντροαριστεροί συνασπισμοί όπως του Λούλα στη Βραζιλία, που έρχονται σε συμβιβασμό με τους φασιστοειδείς στρατιωτικούς και επίσης εφαρμόζουν φιλική προς το κεφάλαιο νομοθεσία ενάντια στην εργατική τάξη, των Περονιστών στην Αργεντινή ή του κεμαλικού CHP στην Τουρκία, που προτείνουν στους εργαζόμενους που πεινάνε να «περιμένουν» μέχρι να «φθαρούν» ο Μιλέι ή ο Ερντογάν, ώστε να τους νικήσουν σε εκλογές που θα διεξαχθούν μετά από χρόνια, το 2027 ή το 2028.
Το Ισραήλ εκμεταλλεύεται αυτό το στρατοκρατικό και φιλοπόλεμο περιβάλλον για να αποκτήσει «ζωτικό χώρο» εγκαθιδρύοντας ένα Μεγάλο Ισραήλ, προχωρώντας στον δικό του δρόμο της γενοκτονίας των Παλαιστινίων της Γάζας, επιδιώκοντας να εντείνει την εθνοκάθαρση. Πίσω από το Ισραήλ βρίσκονται οι υποστηρικτές του, οι ΗΠΑ και ο δυτικός ιμπεριαλισμός, που, παρά τις τριβές και τις αποκλίσεις, συνεχίζουν να στηρίζουν τη γενοκτονία στρατιωτικά και οικονομικά.
Εμείς οι επαναστάτες υποστηρίζουμε το δικαίωμα των καταπιεσμένων στην εξέγερση με όλα τα μέσα. Η 7η Οκτωβρίου ήταν μια απάντηση στην όλο και πιο επιθετική πολιτική του Ισραήλ ενάντια στον παλαιστινιακό λαό στη Γάζα, την Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη, που έχει θέσει σε δοκιμασία τη δέσμευση της ηγεσίας του στις Συμφωνίες του Όσλο και στην ανέφικτη λύση των δύο κρατών. Διακηρύσσουμε την άνευ όρων υποστήριξή μας στο ενιαίο μέτωπο των οργανώσεων της παλαιστινιακής αντίστασης και τονίζουμε ότι η νίκη του παλαιστινιακού λαού εξαρτάται από τη μετατροπή της σημερινής σύγκρουσης σε μια επανάσταση, που θα οδηγήσει σε μια ενιαία, κοσμική και σοσιαλιστική Παλαιστίνη και είναι εφικτή μόνο με ένα επαναστατικό κύμα στην περιοχή, που θα ενώνεται στην πάλη για μια Σοσιαλιστική Ομοσπονδία της Μέσης Ανατολής.
Το συναίσθημα, η αγανάκτηση, η θέληση για αγώνα ενάντια στην ισραηλινή καταπίεση και γενοκτονία στην Παλαιστίνη πρέπει να βοηθήσουν να αυξηθεί η επίγνωση για τη μεγαλύτερη εικόνα των άλλων, όχι λιγότερο αιματηρών πολέμων και του διαφαινόμενου κινδύνου ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι εργαζόμενοι, οι προλετάριοι, που καλούνται να δεχτούν μεγάλες θυσίες για την οικονομία του πολέμου και να αλληλοσφαχτούν, ώστε να αποφασιστεί ποιος θα τους εκμεταλλεύεται, πρέπει να αρνηθούν αυτές τις θυσίες, να κηρύξουν πόλεμο στους πολέμους του κεφαλαίου και να οργανωθούν για να ανατρέψουν την καπιταλιστική κυριαρχία στον κόσμο.
Ιστορικά, η Πρωτομαγιά είναι η διεθνής ημέρα της πάλης των εργαζομένων για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου και για τη χειραφέτηση από την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η Πρωτομαγιά είναι επίσης η διεθνής ημέρα της πάλης των εργαζομένων ενάντια στο αστικό κράτος, που έχει υποστηρίξει την εκμετάλλευση από το κεφάλαιο μέσα από όλες τις εξουσίες του: τη νομοθεσία που εγγυάται τα «δικαιώματα» του κεφαλαίου στη μισθωτή σκλαβιά, τη δικαστική εξουσία που υπερασπίζεται το κεφάλαιο ενάντια σε κάθε αγώνα που βάζει σε κίνδυνο την ταξική καταπίεση (από την εποχή του απαγχονισμού τεσσάρων ηγετών των εργατών στο Σικάγο το 1886) και τις ένοπλες δυνάμεις καταστολής, που διεξάγουν σε όλο τον κόσμο τον εσωτερικό πόλεμο για την επιβολή της εκμετάλλευσης, ενάντια στην αντίσταση των εργαζομένων με απεργίες και πικετοφορίες.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζουν σήμερα οι εργαζόμενοι και ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι να σύρουν οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις τους λαούς σε μια κατάσταση γενικευμένου πολέμου, που σημαίνει παγκόσμια σφαγή, σαν αυτή που συμβαίνει στην Ουκρανία, το Σουδάν, το Κονγκό, την Παλαιστίνη. Πρέπει να παλέψουμε εναντίον του εδώ και τώρα, σε αντιπαράθεση με τις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις, που είναι υπεύθυνες για τους σημερινούς πολέμους, ενώνοντας τις δυνάμεις μας διεθνώς σε ένα προλεταριακό στρατόπεδο, ενάντια στα εμπόλεμα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα. Δεν πρόκειται εδώ για εναντίωση στον πόλεμο με τον λεγόμενο πασιφισμό. Πρέπει να αντιπαραθέσουμε τον προλεταριακό μας διεθνισμό στο αντιδραστικό εθνικιστικό δηλητήριο που ενσταλάζουν στην εργατική τάξη. Έχουμε τα ίδια ταξικά συμφέροντα με τους άλλους εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο για καλύτερους μισθούς, μικρότερη εργάσιμη εβδομάδα, πιο υγιεινές συνθήκες εργασίας και ζωής. Έχουμε τον ίδιο δυνατό πόθο να ζήσουμε ειρηνικά με τις αδελφές και τους αδελφούς μας σε όλο τον κόσμο.
Διακηρύσσουμε την πιο ένθερμη υποστήριξή μας στον αγώνα των λαών που αντιμετωπίζουν την ιμπεριαλιστική καταπίεση, γνωρίζοντας ότι η ήττα ενός έθνους που καταπιέζει είναι ένα πλήγμα στην ιμπεριαλιστική παγκόσμια τάξη και ένα μέσο ενίσχυσης της υπόθεσης όσων υφίστανται εκμετάλλευση σε όλο τον κόσμο. Οι εργαζόμενοι των μητροπόλεων έχουν καθήκον να κινητοποιηθούν μέσα στη χώρα τους υποστηρίζοντας τους λαούς που είναι θύματα υποδούλωσης από την ιμπεριαλιστική αστική τάξη στις δικές τους χώρες. Αυτή η πολιτική κινητοποίηση σήμερα βρίσκεται πρώτα απ’ όλα σε υποστήριξη του παλαιστινιακού λαού.
Να αντιπαραθέσουμε την ταξική αδελφοσύνη ντόπιων και μεταναστών στην ξενοφοβία που αποσκοπεί στη διαίρεση των εργαζομένων: η τάξη μας είναι διεθνής, εκατοντάδες εκατομμύρια από εμάς αναγκάζονται, λόγω του πολέμου, της ξηρασίας και της κλιματικής αλλαγής, της αρπαγής της γης τους, να μετακινηθούν από την ύπαιθρο στις πόλεις ή να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες αντιμετωπίζοντας μεγάλους κινδύνους. Αν οι ντόπιοι εργάτες ενώσουν τους αγώνες τους με αυτούς των μεταναστών, οι μετανάστες δεν θα χρησιμοποιούνται για να μειώνονται οι μισθοί.
Να αντιταχθούμε στην πολεμική οικονομία!
Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο όπως στην Ουκρανία δεν πρέπει να υποστηριχθεί καμία πλευρά, ότι «ο εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα». Αυτός ο πόλεμος είναι ένας ενδοϊμπεριαλιστικός πόλεμος, που συγκαλύπτεται από κάθε πλευρά με ψευδο-προοδευτικά και ψευδο-δημοκρατικά επιχειρήματα. Ο εχθρός των Ρώσων και των Ουκρανών είναι οι ίδιες οι κυβερνήσεις τους, που έχουν ρίξει εκατοντάδες χιλιάδες προλετάριους στη μηχανή του κιμά στα πεδία της μάχης, ώστε να σκοτώνουν και να ακρωτηριάζουν ο ένας τον άλλο για τα εκμεταλλευτικά συμφέροντα των αντίστοιχων αρχουσών τάξεων. Για τους εργαζόμενους των ευρωπαϊκών και αμερικανικών χωρών του ΝΑΤΟ ο εχθρός είναι οι ίδιες τους οι κυβερνήσεις, που στέλνουν όπλα, πληρωμένα από τους εργαζόμενους των χωρών τους, ώστε οι Ουκρανοί εργαζόμενοι να χύνουν το αίμα τους για να επεκταθεί η εκμετάλλευση του ουκρανικού εδάφους και της ουκρανικής εργατικής τάξης από τις επιχειρήσεις των νατοϊκών χωρών. Από την άλλη πλευρά, ο Πούτιν δεν αντιπροσωπεύει ένα αντι-ιμπεριαλιστικό εγχείρημα, αλλά επιδιώκει να διασφαλίσει το μερίδιο της ρωσικής καπιταλιστικής ολιγαρχίας στην παγκόσμια πίτα, καταφεύγοντας ακόμα και σε μια προπαγάνδα που επιτίθεται στην πολιτική του Λένιν και αποθεώνει την τσαρική Ρωσία.
Όλα τα καπιταλιστικά κράτη, όλες οι κυβερνήσεις, με τις εσωτερικές τους διαμάχες και διαιρέσεις, εκφράζουν αστικές τάξεις που αντλούν κέρδος σε σύνδεση με τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τα καπιταλιστικά μονοπώλια, το διεθνές οικονομικό σύστημα και είναι αναπόσπαστο μέρος του κοινωνικού συστήματος που γεννά τον πόλεμο. Παρ’ ότι αρκετές χώρες βρίσκονται σε όλο και πιο οξείες διενέξεις με τις μεγάλες δυτικές καπιταλιστικές δυνάμεις, καμία από αυτές δεν μπορεί να είναι σύμμαχος στον πόλεμο των εργαζομένων ενάντια στον πόλεμο. Μπορούμε εύκολα να το συνειδητοποιήσουμε βλέποντας το είδος των σχέσεων που έχουν αυτά τα κράτη με τις εργατικές τους τάξεις και με τους εργαζόμενους των χωρών που βρίσκονται στις αντίστοιχες δικές τους σφαίρες επιρροής.
Το δικό μας στρατόπεδο δεν είναι το στρατόπεδο των αστικών κρατών, είναι το στρατόπεδο των τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση και την καταπίεση, των εργαζομένων, του διεθνούς προλεταριάτου, της μόνης τάξης που έχει το συμφέρον και τη δύναμη – αν οργανωθεί – να βάλει τέλος στους πολέμους που διεξάγουν οι εκμεταλλευτές της εις βάρος της. Είναι απαραίτητο οι οργανώσεις που βρίσκονται στο έδαφος του συνεπούς προλεταριακού διεθνισμού να συνεργαστούν σε κοινές πρωτοβουλίες. Η ώρα είναι τώρα, πριν να είναι πολύ αργά!
Το παρελθόν μετράει, αλλά θα κριθούμε από την ικανότητά μας να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις της ιστορικής μας περιόδου από εδώ και πέρα.
Την Πρωτομαγιά του 2024 να βγούμε στους δρόμους με τα ίδια συνθήματα σε όλο τον κόσμο:
- Σταματήστε τον πόλεμο ΝΑΤΟ – Ρωσίας στην Ουκρανία! «Ο εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα!»
- Όχι στην κούρσα των εξοπλισμών και στην πολεμική οικονομία! Δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση για όλους! Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους!
- Σταματήστε τη γενοκτονία στη Γάζα, λευτεριά στην Παλαιστίνη! Να στηρίξουμε την παλαιστινιακή αντίσταση! Σταματήστε την εθνική, φυλετική, θρησκευτική καταπίεση παντού!
- Όχι στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και στους πολέμους δια αντιπροσώπων στο Σουδάν, το Κονγκό και παντού!
- Όχι στην καταπίεση των Κούρδων! Να υπερασπίσουμε το δικαίωμα των Κούρδων στην αυτοδιάθεση.
- Κάτω ο αντιδραστικός εθνικισμός και η ξενοφοβία! Εργατικός διεθνισμός!
- Για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και πόλεμο, με αρμονία ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση.
- Για κυβερνήσεις των εργαζομένων και για τον σοσιαλισμό.
Προλετάριοι όλων των χωρών, ας ενωθούμε!
Η έκκληση αυτή υποστηρίζεται από:
Nέο Αριστερό Ρεύμα για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση (ΝΑΡ, Ελλάδα)
Σοσιαλιστικό Κόμμα Εργαζομένων (SEP, Τουρκία)
Tendencia Internacionalista Revolucionaria (TIR, Ιταλία)
SI Cobas (Ιταλία)
Partido Obrero (PO, Αργεντινή)
Polo Obrero (PO, Αργεντινή)
ΟΚΔΕ – Σπάρτακος (Ελλάδα)
Fuerza 18 de Octubre (Χιλή)
Tribuna Classista (Βραζιλία)
Επιτροπή Ενιαίου Μετώπου για ένα Εργατικό Κόμμα (UFCLP, ΗΠΑ)
İnqilabin Sesi (Αζερμπαϊτζάν)
Occhio de Clase (Ιταλία)
La Fragua (Ουρουγουάη)
