Η έκρηξη της ακροδεξιάς βίας στη Βρετανία και στη Βόρεια Ιρλανδία αυτό το Σαββατοκύριακο κατέληξε σε βίαιες επιθέσεις σε μουσουλμάνους, μαύρους και Ασιάτες, επιθέσεις σε τζαμιά, πυρπόληση μιας βιβλιοθήκης και ενός κοινοτικού κέντρου στο Λίβερπουλ, μιας δημόσιας δομής στήριξης μειονοτήτων στο Σάντερλαντ και μια επίθεση σε ξενοδοχείο στο Ρόθεραμ όπου στεγάζονταν μετανάστες.
Οι αντισυγκεντρώσεις συγκροτήθηκαν γρήγορα και σε ορισμένα μέρη ήταν πολυπληθέστερες και απώθησαν την ακροδεξιά. Ωστόσο η αντίδραση υπήρξε αποσπασματική. Σε μέρη όπου δεν υπάρχουν πολλοί οργανωμένοι αριστεροί και αντιφασίστες, οι ακροδεξιοί όχλοι μπόρεσαν να κινητοποιηθούν ανεξέλεγκτα.
Ακόμα και όπου οι αντισυγκεντρώσεις μάζεψαν πολύ κόσμο, η ακροδεξιά κατάφερε, σε ορισμένες περιπτώσεις, να διαλύεται και να επιτίθεται σε επόμενο χρόνο. Η απουσία της αστυνομίας τις τελευταίες ημέρες ήταν χτυπητή και, σε μερικές περιπτώσεις, μόνο λίγα αστυνομικά οχήματα ή ακόμα και μόνο ποδήλατα, χρησιμοποιήθηκαν για την αντιμετώπιση τεράστιου αριθμού ακροδεξιών. Υπήρξαν επίσης αναφορές ότι σε μερικά μέρη η αστυνομία προστάτευσε την ακροδεξιά από τις αντισυγκεντρώσεις.
Το έναυσμα για αυτές τις κινητοποιήσεις ήταν η δολοφονία στο Σάουθπορτ, αλλά οι κινητοποιήσεις δεν μπορούν να ιδωθούν ξεχωριστά από την πορεία των 20.000 οπαδών του Τόμι Ρόμπινσον στο κεντρικό Λονδίνο το περασμένο Σαββατοκύριακο, ή άλλων, πρόσφατων μεγάλων ακροδεξιών κινητοποιήσεων στο Λονδίνο και σε άλλα μέρη της χώρας τους τελευταίους μήνες. Επίσης, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες έχουν διαδηλώσει σε όλη τη χώρα ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα εδώ και σχεδόν ένα χρόνο, οι Τόρις και οι Εργατικοί βαφτίζουν τους μουσουλμάνους ως τρομοκράτες και αντισημίτες. Τώρα ορισμένοι από τους ίδιους ακροδεξιούς ακτιβιστές που συμμετείχαν στις σιωνιστικές αντισυγκεντρώσεις συμμετέχουν τώρα σε αυτές τις ταραχές μαζί με πραγματικούς Ναζί.
Η κρίση κόστους ζωής και η πολυετής λιτότητα δημιούργησαν ορισμένες από τις συνθήκες που οδήγησαν σε όλο αυτό. Μετά τα τεράστια επίπεδα παιδικής φτώχειας, βλέπουμε πλέον παιδιά να συμμετέχουν στη βία. Ο ρατσισμός που ξεκινάει από το κράτος είναι ο πυρήνας αυτού που συμβαίνει εδώ. Αυτός ο ρατσισμός, που προωθείται και από τους Τόρις και τους Εργατικούς, δημιουργεί το περιβάλλον για την ανάδυση πανικού γύρω από τη μετανάστευση και την «εισβολή».
Και αυτός ο ρατσισμός ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της αποικιακής και ιμπεριαλιστικής ιστορίας και του χαρακτήρα του βρετανικού καπιταλισμού. Οι μετανάστες κατασκευάζονταν πάντα ως απειλή για τις «βρετανικές» θέσεις εργασίας, τον πολιτισμό, την ευημερία και ούτω καθεξής, από τις αντιεβραϊκές ταραχές κατά μεταναστών που διέφυγαν από τον αντισημιτισμό της Ανατολικής Ευρώπης στις αρχές του 1900, μέχρι τη βία κατά των μαύρων μεταναστών στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 ή τις κινητοποιήσεις της English Defense League κατά των μουσουλμάνων στα τέλη της δεκαετίας του 2000.
Αυτό το κατασκεύασμα δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα της ακροδεξιάς ή των μέσων ενημέρωσης, αλλά φιλελεύθερων, ακόμη και αριστερών θεσμών και πολιτικών μορφών, που, ενώ απεχθάνονται το είδος των βίαιων σκηνών που παρατηρήθηκαν τις τελευταίες ημέρες, θα μιλήσουν για την ξενοφοβία και τον ρατσισμό ως «θεμιτές ανησυχίες». Διαχωρίζουν την «παραδοσιακή» και «αυθεντική» εργατική τάξη ως λευκή και τοποθετούν τους ανθρώπους και τους μετανάστες διαφορετικής ράτσας εκτός αυτής και σε αντίθεση με αυτήν. Η φιλελεύθερη ισλαμοφοβία (μεταμφιεσμένη ως αντίθεση στον αντισημιτισμό) και η φιλελεύθερη τρανσφοβία (μεταμφιεσμένη ως ανησυχίες για την ευημερία των παιδιών) υπήρξαν το προκάλυμμα για την ανάπτυξη της ακροδεξιάς.
Οι ηγέτες των συνδικαλιστικών οργανώσεων ως επί το πλείστον σιωπούν. Ο Μικ Λιντς μίλησε σε μια αντισυγκέντρωση στο Μπέλφαστ και ο Ντάνιελ Κέμπεντε έχει αναρτήσει tweet καλώντας σε προσπάθειες αντιρατσιστικής οργάνωσης, αλλά η σιωπή των περισσότερων άλλων συνδικαλιστικών ηγετών είναι ένδειξη της πολιτικής αδυναμίας του συνδικαλιστικού κινήματος.
ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;
Η μακρά ιστορία της πάλης κατά της ακροδεξιάς μας δείχνει ότι μόνο η οργανωμένη δύναμη της εργατικής τάξης και η αυτοοργάνωση των κοινοτήτων μέσα σε αυτήν μπορεί να νικήσει τους φασίστες, δεν μπορούμε να βασιστούμε στο κράτος για να μας προστατεύσει. Ιδού μερικά άμεσα βήματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε:
- Κινητοποιούμε όλα τα δίκτυα για να βγούμε στους δρόμους – όσο περισσότερος χρόνος περνάει χωρίς αντισυγκεντρώσεις, τόσο πιο ισχυροί και τολμηροί θα γίνουν οι ρατσιστές.
- Επιμένουμε να τους κατονομάζουμε για αυτό που πράγματι είναι: ένας ρατσιστικός όχλος. Απορρίπτουμε κάθε κουβέντα για «θεμιτές ανησυχίες». Πιέζουμε για έντονες καταδίκες, ειδικά από τους ηγέτες των συνδικαλιστικών οργανώσεων αλλά και τους Εργατικούς και τον Τύπο. Τα μέλη των κοινοτικών συνδικάτων θα πρέπει επίσης να πιέσουν τα παραρτήματα και τις εθνικές δομές τους να λάβουν επειγόντως μια σταθερή αντιρατσιστική στάση.
- Εάν είμαστε συνδικαλιστές, υπογράφουμε την ανοιχτή επιστολή με την οποία δεσμευόμαστε να σταθούμε ενάντια στην ακροδεξιά
- Οργανώνουμε συζητήσεις και συναντήσεις στις γειτονιές για να συγκεντρώσουμε αντιφασίστες και την τοπική κοινότητα των Μουσουλμάνων και άλλες στοχοποιημένες ομάδες και μιλάμε μαζί τους για το πώς ενισχύουμε τα δίκτυά μας προκειμένου να οργανωθούμε στο μέλλον. Η ουσιαστική αυτή δουλειά διεξάγεται ήδη σε πολλά μέτωπα, συμπεριλαμβανομένης μιας διαδικτυακής πλατφόρμας Μουσουλμάνοι Ενάντια στον Φασισμό.
- Χρειάζεται να οικοδομήσουμε μια ευρεία συμμαχία που θα περιλαμβάνει μουσουλμάνους και κοινότητες που αποτελούν στόχους της βίας, συνδικαλιστές, αντιιμπεριαλιστές, queer & τρανς ανθρώπους. Το κίνημα της Παλαιστίνης πρέπει να διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο εδώ.
- Πρέπει να οικοδομήσουμε ταξική οργάνωση μακράς πνοής που μπορεί να προσφέρει μια αλληλέγγυα εναλλακτική στην ακροδεξιά.
Εκατομμύρια άνθρωποι βλέπουν με τρόμο αυτό που συμβαίνει. Δεκάδες χιλιάδες ακτιβιστές συζητούν για το πώς αντιδρούμε αυτή τη στιγμή σε συνδικαλιστικούς χώρους, σοσιαλιστικές οργανώσεις, τζαμιά, queer δίκτυα και με το περιβάλλον τους. Έχουμε μια παράδοση ισχυρών συμμαχιών που συναντώνται σε στιγμές κινδύνου, και αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε τώρα. Δεν χρειάζεται απόγνωση, χρειάζεται οργάνωση. No Pasarán!
The storm and the street – racist riots and how to fight back
