Ανακοίνωση της οργάνωσης IZAR[1] (Izquierda Anticapitalista Revolucionaria – Αντικαπιταλιστική Επαναστατική Αριστερά) από το Ισπανικό κράτος που δημοσιεύτηκε στις 6 Οκτωβρίου 2026 μετά την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, εν μέσω του μεγάλου κινήματος για το δικαίωμα στην στέγαση και ενώ καλείται γενική απεργία στην χώρα για πρώτη φορά μετά από 14 χρόνια. To IZAR απευθύνει κάλεσμα προς οργανώσεις της κομμουνιστικής και επαναστατικής αριστεράς για κοινό αγώνα στο κίνημα και στην μάχη των εκλογών.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΧΑΣΙΜΟ
Ο Πέδρο Σάντσεθ προκηρύσσει εκλογές εν μέσω έντονων κοινωνικών κινητοποιήσεων
Ο Πέδρο Σάντσεθ προκήρυξε γενικές εκλογές για τις 29 Νοεμβρίου. Ήταν ξεκάθαρο ότι η δεδηλωμένη της Κυβέρνησης συνασπισμού είχε πια χάσει εκπνεύσει. Τα σκάνδαλα διαφθοράς, η απουσία πολιτικών που να δίνουν πραγματικές απαντήσεις στα προβλήματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας σε θέματα μισθών, στέγασης, συντάξεων, δημόσιων υπηρεσιών, καθώς και η αδράνεια και η συνενοχή της κυβέρνησης στο ζήτημα της Θέουτα, ήταν παράγοντες που επέτρεψαν στο PP [2] και στο VOX [3] να ενισχυθούν και οι αντιδραστικές ιδέες τους να κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος στον πληθυσμό. Σε αυτή την κατάσταση, ήταν σαφές ότι ο Πέδρο Σάντσεθ θα περίμενε, οχυρωμένος, οποιαδήποτε ευκαιρία για να προσπαθήσει να ανατρέψει την κατάσταση. Αυτή η ευκαιρία ήταν η κινητοποίηση για τη στέγαση με αφορμή την έξωση της Μαρικάρμεν και οι συνακόλουθες κατασκηνώσεις που επαναλήφθηκαν σε πολλές πόλεις, με επίκεντρο την πλατεία Σολ [4].
Επιπλέον, ο αντιφασιστικός λόγος, τον οποίο το κίνημα έχει πλήρως υιοθετήσει, επιτρέπει στην παρούσα κυβέρνηση να επαναφέρει στο επίκεντρο της προεκλογικής συζήτησης το δίλημμα «είτε η ακροδεξιά με το PP είτε κυβέρνηση συνασπισμού», σε ένα πλαίσιο έντονων κινητοποιήσεων. Σε αυτή την κατάσταση, ο Πέδρο Σάντσεθ είδε μια ευκαιρία να προσπαθήσει να συνοψίσει όλη τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση σε δύο σαφή συνθήματα που θα έλεγαν, αφενός, ότι δεν ήταν δυνατό να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της στέγασης επειδή δεν υπάρχει αρκετά μεγάλη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο και, αφετέρου, ότι πρέπει να αποτραπεί η είσοδος της δεξιάς και της ακροδεξιάς στη Μονκλόα [5] επειδή εκπροσωπούν τα συμφέροντα των αρπακτικών κεφαλαίων και των κερδοσκόπων.
Ωστόσο, αυτή η εντελώς καιροσκοπική αλλαγή πορείας δεν στερείται δυσκολιών για τον Σάντσεθ. Η πρώτη από αυτές σχετίζεται με το χάος που επικρατεί στα κόμματα της θεσμικής αριστεράς, αριστερά του PSOE [6]. Αυτά θα πρέπει να οργανώσουν μια υποψηφιότητα σε δύο εβδομάδες, μαλώνοντας μεταξύ τους για να αποφασίσουν ποιος θα είναι ο υποψήφιος ή η υποψήφια και ποιοι θα διεκδικήσουν τις θέσεις των βουλευτών. Υπό αυτή την έννοια, φαίνεται ότι η προοπτική των Ρουφιάν [7] & Μοντέρο [8] για μια ενιαία υποψηφιότητα στα αριστερά του PSOE μέσω προκριματικών εκλογών απορρίπτεται εντελώς, πόσο μάλλον μετά τη δημόσια ανακοίνωση του ERC ότι θα κατέβει μόνο του, ενώ η χιλιοστή προσπάθεια για ένα ευρύ μέτωπο από το Sumar [9] έχει πλήρως απαξιωθεί. Και η δεύτερη δυσκολία για τον Σάντσεθ, πολύ πιο ενδιαφέρουσα, έχει να κάνει με το ίδιο το κίνημα. Αυτό έχει αποδείξει ότι δεν είναι αφελές και ότι δεν είναι διατεθειμένο να ακολουθεί τυφλά την κυβέρνηση. Έχει μνήμη και γνωρίζει ότι η «πιο προοδευτική κυβέρνηση της ιστορίας» δεν έχει κάνει τίποτα για να λύσει το πρόβλημα της στέγασης στα 8 χρόνια [10] που κυβερνά, είτε παλαιότερα με το UP [11] είτε τώρα με το Sumar, μια παραδοχή που έχει εδραιωθεί στις συνελεύσεις των κατασκηνώσεων και στις διαδηλώσεις.
Το κίνημα για τη στέγαση μπορεί και πρέπει να παραμείνει ανεξάρτητο από τη θεσμική αριστερά.
Το γεγονός ότι η θεσμική αριστερά έχει ως στόχο να οικειοποιηθεί και να χρησιμοποιήσει το κίνημα για τη στέγαση για εκλογικούς σκοπούς δεν μας προκαλεί έκπληξη. Ούτε μας εκπλήσσει γεγονός ότι οι γραφειοκρατικές ηγεσίες των CCOO και της UGT [12] έχουν κηρύξει γενική απεργία [13] για να δημιουργήσουν κλίμα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας και να ενισχύσουν την ψήφο υπέρ της σημερινής κυβέρνησης. Η πρώτη γενική απεργία σε 14 χρόνια, σε ένα πλαίσιο, στο οποίο, ωστόσο, έχουμε υποστεί εξωφρενικές αυξήσεις τιμών, πτώση της αγοραστικής δύναμης, ιστορικές αυξήσεις στα κέρδη των εργοδοτών, αυξήσεις στις τιμές των ενοικίων, υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών, ενώ τα χρήματα διοχετεύονται σε ρυπογόνες επιχειρήσεις, πολέμους και στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, χωρίς οι ίδιες αυτές ηγεσίες να έχουν κάνει ούτε την παραμικρή προσπάθεια να μιλήσουν για γενική απεργία.
Όμως, η κατανόηση όλων αυτών δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να αφοσιωθούμε στην οργάνωση αυτής της γενικής απεργίας. Αντιθέτως. Πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτή την πρόσκληση για να φτάσουμε στους χώρους εργασίας και να ενισχύσουμε την συλλογική κινητοποίηση ακόμη περισσότερο. Πρέπει να ενισχύσουμε την αυτοοργάνωση του κινήματος, ώστε αυτό να μην εξαρτάται ούτε από τη θεσμική αριστερά ούτε από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες και να μπορεί να τις υπερβεί. Μια υπέρβαση που θα ευνοήσει την ανάδειξη μιας αγωνιστικής γενιάς που θα αποστασιοποιείται σαφώς από τη θεσμική αριστερά και θα ενισχύει την οικοδόμηση μιας αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς, η οποία θα διατηρεί μια πολιτική ταξικής ανεξαρτησίας έναντι της ρεφορμιστικής αριστεράς. Μια αγωνιστική γενιά που θα ανακτήσει τα ταξικά εργαλεία με τα οποία έχουμε ιστορικά επιτύχει όλα τα κοινωνικά κεκτημένα, και για την οποία, για πολλούς και πολλές, αυτή θα είναι η πρώτη τους γενική απεργία.
Για τον λόγο αυτό, η συνειδητή παρέμβαση των επαναστατικών κομμουνιστών ακτιβιστών και ακτιβιστριών στο εν λόγω κίνημα είναι σήμερα πιο απαραίτητη από ποτέ, προκειμένου να ενισχυθεί η αυτοοργάνωσή του, να συντονιστεί σε πανεθνικό [14] επίπεδο και να διεξαχθεί ένας αγώνας για το δικαίωμα στη στέγαση, που θα ξεπερνά τις εκλογές της 29ης Νοεμβρίου. Ένας αγώνας που θα θέσει στο επίκεντρο των κινητοποιήσεών μας την άλυτη αντίφαση που υπάρχει μεταξύ της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, της αναζήτησης του μέγιστου κέρδους από μια μειοψηφία και του κοινωνικού δικαιώματος ολόκληρης της εργατικής τάξης να έχει πρόσβαση σε αξιοπρεπή στέγαση.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών, θα ακούσουμε ότι το πρόβλημα της στέγασης συνδέεται με τη δεξιά και με την άρνησή της να αποδεχτεί τα διατάγματα [15]. Προφανώς, δεν διαφεύγει από κανέναν ότι η δεξιά και η ακροδεξιά δεν θέλουν να ρυθμίσουν καμία πτυχή που σχετίζεται με την αγορά της στέγασης. Αλλά δεν είναι αλήθεια ότι αυτό είναι το μόνο πρόβλημα. Ή μήπως δεν υπήρχε πλειοψηφία προοδευτικών κομμάτων στο Κοινοβούλιο το 2023, όταν η κυβέρνηση PSOE–UP ψήφισε έναν νόμο για τη στέγαση που δεν έλυσε τίποτα και που σήμερα το ίδιο το κίνημα χαρακτηρίζει «σκατά», όσο κι αν τότε η Ιόνε Μπελάρρα [16] τον χαρακτήριζε «ιστορικό»;
Η επαναστατική κομμουνιστική αριστερά πρέπει – και μπορεί – να συντονιστεί σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο
Από την δική μας πλευρά, στο IZAR πιστεύουμε ότι αυτή η πολιτική εξέλιξη είναι εξαιρετικά σημαντική για την ενίσχυση των επαναστατικών ιδεών και μιας αγωνιστικής γενιάς που θα δοκιμαστεί σε αυτές τις κινητοποιήσεις με προοπτική πολιτικής ανεξαρτησίας έναντι της θεσμικής αριστεράς.
Ωστόσο, για να μπορέσουν να υλοποιηθούν όλες αυτές οι προσδοκίες, θα ήταν λογικό η επαναστατική κομμουνιστική αριστερά να αναλάβει τις ευθύνες της. Για τον λόγο αυτό, προτείνουμε τη διεξαγωγή μιας επείγουσας τηλεδιάσκεψης στις 10 Οκτωβρίου στις 11: 30, για να συζητήσουμε την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, με σκοπό να συντονίσουμε τις δυνάμεις μας ώστε να διαμορφώσουμε μια πολιτική κατεύθυνση σε πανεθνικό [17] επίπεδο που θα σηματοδοτεί τη ρήξη με το καπιταλιστικό σύστημα, θα βάζει στο τραπέζι την ανάγκη για μια κομμουνιστική κοινωνία και θα επιτρέπει σε αυτό το κίνημα να διατηρήσει μια ανεξάρτητη πολιτική απέναντι στη θεσμική αριστερά, ενισχύοντας την αυτοοργάνωσή του και τον συντονισμό του.
Επιπλέον, θεωρούμε απαραίτητο να συζητήσουμε επίσης το εκλογικό ζήτημα, προκειμένου να προσφέρουμε μια επαναστατική και ταξική εναλλακτική στις γενικές εκλογές της 29ης Νοεμβρίου, η οποία θα προσφέρει μια διέξοδο από την πολιτική του μικρότερου κακού.
Όπως αναφέραμε και σε μια δημόσια δήλωση που εκδώσαμε τον Ιούλιο, προτείνουμε αυτή τη συνάντηση στις οργανώσεις:
- Anticapitalistas (Αντικαπιταλιστές/ριες), Coordinadora Juvenil Socialista (Συντονισμός Σοσιαλιστικής Νεολαίας – CJS),
- Corriente Revolucionaria de Trabajadores/as (Επαναστατικό Ρεύμα των Εργαζομένων – CRT),
- Corriente Roja – IVª Internacional (Κόκκινο Ρεύμα – 4η Διεθνής – CR–IVª),
- Corriente Roja (Κόκκινο Ρεύμα – CR),
- Izquierda Revolucionaria (Επαναστατική Αριστερά – IR),
- Lucha Internacionalista (Διεθνιστικός Αγώνας – LU),
- Socialismo y Libertad (Σοσιαλισμός και Ελευθερία – SOL),
- Grupo Trotskista Revolucionario (Επαναστατική Τροτσκιστική Οργάνωση – GTR–CI) και
- Voz Obrera (Φωνή των Εργατών – VO).
Σημειώσεις
-
- 1. Η οργάνωση IZAR αποτελεί αδελφή οργάνωση για την ΟΚΔΕ-Σπάρτακος. Είναι ιδρυτικό μέλος της Τάσης για μια Επαναστατική Διεθνή (TIR)↩
- 2. Partido Popular – Λαϊκό Κόμμα. Αποτελεί τον δεξιό πόλο του δικομματισμού που εδραιώθηκε μετά την μεταπολίτευση. ↩
- 3. Εθνικιστικό κόμμα με ακραίες αντιμεταναστευτικές θέσεις και σκληρή αντι-αυτονομίστικη γραμμή στα εθνικά ζητήματα της Καταλονίας και της Χώρας των Βάσκων. Το VOX εκτός από την εκλογική του απήχηση οργανώνει ομάδες που αναπτύσσουν και φασιστική δράση.↩
- 4. Οι διαδηλωτές του κινήματος στέγασης καταλαμβάνουν δημόσιους χώρους στήνοντας σκηνές. Χαρακτηριστικές είναι οι εικόνες της πλατείας Σολ στο κέντρο της Μαδρίτης. ↩
- 5. Στο Παλάτι της Μονκλόα κατοικοεδρεύει ο εκάστοτε πρωθυπουργός. Το αντίστοιχο Μέγαρο Μαξίμου. ↩
- 6. Partido Socialista Obrero Espanol – Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα δηλ. το κόμμα του Σάντσεθ. Αποτελεί τον αριστερό πόλο του δικομματισμού.. ↩
- 7. Γκαμπριέλ Ρουφιάν από το ERC Esquerra Republicana de Catalunya – Ρεπουμπλικανική Αριστερά Καταλονίας. ↩
- 8. Ιρένε Μοντέρο από το Podemos. ↩
- 9. Το Sumar είναι εκλογική συμμαχία διάφορων αριστερών οργανώσεων. Μαζί με το PSOE συγκρότησαν κυβέρνηση μετά τις εκλογές του 2023 όταν πρώτο σε ψήφους ήρθε το Λαϊκό Κόμμα αλλά δεν μπόρεσε να συγκροτήσει κυβέρνηση. ↩
- 10. Ο Πέδρο Σάντσεθ έγινε πρώτη φορά πρωθυπουργός το 2018 μετά από επιτυχημένη πρόταση μομφής εναντίον της τότε κυβέρνησης Ραχόι του Λαϊκού Κόμματος. ↩
- 11. Πρώτα Unidos Podemos και αργότερα Unidas Podemos είναι αριστερή συμμαχία με κέντρο το Podemos που συμμετείχε στην κυβέρνηση Σάντσεθ μετά τις εκλογές του 2019. ↩
- 12. Οι δύο μεγαλύτερες συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες με αθροιστικά περίπου 2 εκατ. μέλη. Η πρώτη ιστορικά συνδεδεμένη με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (PCE) και η δεύτερη με το PSOE, αν και σήμερα ο διαχωρισμός δεν είναι σαφής. Θεωρούνται νομικά οι πιο αντιπροσωπευτικές εργατικές οργανώσεις σε εθνικό επίπεδο και ενέχουν θέση κοινωνικού εταίρου. ↩
- 13. Η απεργία προκηρύχθηκε για τις 11 Νοεμβρίου 2026. ↩
- 14. Στο πρωτότυπο: nivel estatal = κρατικό επίπεδο. Η λέξη κρατικό αντί για εθνικό χρησιμοποιείται με την έννοια της επικράτειας του Ισπανικού κράτους. Οι διεθνιστικές οργανώσεις της Ισπανίας ιστορικά υποστηρίζουν το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των αυτόνομων κοινοτήτων της χώρας. Στον δημόσιο λόγο τους αναφέρονται στο Ισπανικό κράτος και όχι στην Ισπανία. ↩
- 15. Η κυβέρνηση υπό την πίεση των κινητοποιήσεων κατέθεσε προς ψήφιση δύο διατάγματα για την προστασία της στέγης που όμως καταψηφίστηκαν από το κοινοβούλιο. Καθοριστική ήταν η καταψήφιση από το Junts (Εθνικιστικό καταλανικό κόμμα) που στο παρελθόν είχε στηρίξει την κυβέρνηση. Αυτή η ήττα πυροδότησε την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. ↩
- 16.Νυν γ.γ. του Podemos και πρώην Υπουργός Κοινωνικών Δικαιωμάτων και Ατζέντας 2030.. ↩
- 17. Στο πρωτότυπο: nivel estatal βλ. σημ. 14 ↩
