Σπάρτακος: Κυκλοφόρησε το τεύχος 143 του περιοδικού

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βυ­θίζεται στην ανυποληψία, την ίδια στιγμή που καμία εκδοχή κοινοβου­λευτικής αντιπολίτευσης δεν μπο­ρεί να πείσει. Τα μαζικά κινήματα, από τα Τέμπη μέχρι την αλληλεγ­γύη στον Παλαιστινιακό λαό, επα­νέρχονται στο προσκήνιο, την ίδια στιγμή που καμία ηγεσία δεν μπο­ρεί να τους δώσει συνέχεια και κα­τεύθυνση. Η πρόσκαιρη αδράνεια του πολιτικού σκηνικού δεν μπορεί να κρύψει την κρίση του, τους με­γάλους κινδύνους και τις μεγάλες δυνατότητες. Την πρωτότυπη αυτή εγχώρια συγκυρία αναλύει ο Νικό­λας Σκούφογλου. Ειδικότερα για τις αντιφάσεις της ρατσιστικής πολιτι­κής της κυβέρνησης απέναντι στο πιο καταπιεσμένο τμήμα του προ­λεταριάτου, τους μετανάστες και τις μετανάστριες, γράφει ο Θανάσης Κούρκουλας, μέλος της Πολιτικής Οργάνωσης Κόκκινο Νήμα.

Οι κίνδυνοι και οι δυνατότητες της εποχής υπαγορεύουν ένα διπλό καθήκον: την ενότητα των καταπιε­σμένων στη δράση, και ταυτόχρονα την ανεξάρτητη πολιτική συγκρό­τηση του επαναστατικού ρεύματος. Με την προβληματική των συμμα­χιών στο εργατικό κίνημα, ιστορικά, αλλά και στις παρούσες συνθήκες, ενόψει και της επερχόμενης συνδι­άσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, καταπιά­νεται ο Κώστας Δίκαιος.

Η δυναμική του τελευταίου με­γάλου κινηματικού κύκλου, κατά τα πρώτα χρόνια της κρίσης, υφαρπάχθηκε ακριβώς από μια ορισμένη εκδοχή ενότητας: τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο δεύτερο μέρους του άρθρου του, το πρώτο μέρος του οποίου δημο­σιεύτηκε στο προηγούμενο τεύχος, ο Κλεάνθης Αντωνίου επιχειρεί μια ανάγνωση των κορυφαίων αγώνων της περιόδου 2011-2012, σε ρήξη με το παραμορφωτικό πλαίσιο των αφηγήσεων του ρεφορμισμού.

Με την ευκαιρία της συμπλή­ρωσης 30 χρόνων από τον θάνατο του Ερνέστ Μαντέλ, το προηγούμε­νο τεύχος περιελάμβανε μια εκτενή αναφορά στο πολιτικό του έργο. Στο παρόν τεύχος, το αφιέρωμα συνε­χίζεται με την οικονομική σκέψη του τεταρτοδιεθνιστή μαρξιστή. Ο Μάνος Σκούφογλου παρουσιάζει τα οικονομικά γραπτά του Μαντέλ, με έμφαση στη θεωρία του Ύστερου Καπιταλισμού και στα μακρά κύμα­τα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ο Σωτήρης Καρδάσης αξιοποιεί τη μαντελική ανάλυση της μόνιμης οικονομίας των εξοπλισμών για να εξετάσει τη σύγχρονη στροφή του καπιταλισμού στην πολεμική οικο­νομία.

Το γεγονός που συγκλόνισε, πε­ρισσότερο από οτιδήποτε άλλο, τον πλανήτη το τελευταίο διάστημα υπήρξε, ασφαλώς, η παλαιστινιακή αντίσταση και το παγκόσμιο κίνημα ενάντια στον γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ ενάντια στη Γάζα. Για το ιμπεριαλιστικό σχέδιο Τραμπ, καθώς και τη στάση των διαφόρων αστικών κρατών, περιλαμβανομέ­νου του ελληνικού, γράφει η Αφρο­δίτη Μπράζα.

Η κορυφή του κόσμου, το Νε­πάλ, συνταράσσεται και πάλι από εξεγέρσεις, εν μέρει ενάντια στην πολιτική τάξη πραγμάτων που εγκαθίδρυσε τελικά η επανάσταση του 2006-2008. Η πρόσφατη πολι­τική ιστορία του Νεπάλ μπορεί να προσφέρει καίρια συμπεράσματα για την επαναστατική στρατηγική σήμερα. Σχετικά με το θέμα, το τεύ­χος φιλοξενεί ένα εκτενές άρθρο του συντρόφου   Κουνάλ Τσατοπάντιαϊ, μέλους της ινδικής τροτσκι-στικής οργάνωσης Ριζοσπάστες Σοσιαλιστές. Ο πρόλογος του Πέτρου Νομικού προσφέρει ένα πλαίσιο για την κατανόηση του άρθρου από όσους και όσες δεν είναι εξοικειω­μένοι/ες με τα πρόσφατα γεγονότα στη χώρα.

Ταξιδεύοντας ακόμα πιο ανα­τολικά, το άρθρο του Γιάννη Χαλά εξετάζει την περίπτωση της Ταϊβάν, στο επίκεντρο του γεωστρατηγικού ανταγωνισμού ΗΠΑ και Κίνας.

Τέλος, το διεθνές μέρος του τεύ­χους κλείνει με τις απαντήσεις τεσ­σάρων επαναστατικών οργανώσεων από τέσσερις διαφορετικές χώρες (Γερμανία, Γαλλία, Ιρλανδία, Βραζι­λία) σε μια σειρά ερωτήσεις σχετικά με την ακροδεξιά, προλογισμένες από τον Παναγιώτη Καρδαμίτση. Τις ερωτήσεις διατύπωσε και έθεσε ο Πανάγος Λίλης.

Εκτός των άλλων, φέτος συμπλη­ρώνονται 60 χρόνια από τα Ιουλιανά. Για το κίνημα των Ιουλιανών, αλλά και για την ιδιαίτερη θέση των τροτσκιστών σε αυτό, γράφει ο Νί­κος Ταμβακλής.

Η ύλη του τεύχους, τέλος, κλεί­νει με το αφιέρωμα του Χρήστου Ανδρικόπουλου στο μεταπολιτευτι­κό τραγούδι.

Με μεγάλη συγκίνηση, αφιε­ρώνουμε το διπλό αυτό τεύχος του Σπάρτακου στη μνήμη του πολύτι­μου συντρόφου Αντρέα Κλόκε, που υπήρξε για χρόνια, εκτός πολλών άλλων πραγμάτων, η ψυχή και το μυαλό της Συντακτικής Επιτροπής. Αντρέα, σε αποχαιρετούμε με αγά­πη, σεβασμό και απεριόριστη ευ­γνωμοσύνη.