Συγκέντρωση και πορεία, 13:00, Άγαλμα Κολοκοτρώνη
Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε από το εργατικό κίνημα ως μέρα τιμής προς τις εργάτριες στην υφαντουργία της Νέας Υόρκης. Στις 8 Μαρτίου του 1857, οι εργάτριες απήργησαν ενάντια στους χαμηλούς μισθούς και τις άθλιες συνθήκες εργασίας και ήρθαν αντιμέτωπες με τη σκληρή καταστολή. Ο αγώνας τους βάφτηκε με αίμα αλλά άφησε σημαντική παρακαταθήκη για το εργατικό κίνημα. Στις πολλές δεκαετίες που ακολούθησαν ο καπιταλισμός επιχείρησε να ενσωματώσει αυτή την ημέρα μνήμης και να την καθιερώσει ως μια καταναλωτική γιορτή, τη Γιορτή της Γυναίκας, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα τις ιδιαίτερες διεκδικήσεις των εργαζόμενων γυναικών στις χώρες της Δύσης ως παρωχημένες.
Τα τελευταία χρόνια όμως αυτή η κατάσταση έχει αλλάξει. Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος ανέδειξε την 8η Μάρτη ως μέρα φεμινιστικής απεργίας, στο σπίτι και στη δουλειά. Ως μέρα ταξικού αγώνα στην εργασία όπου οι γυναίκες συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν την ανισότητα στους μισθούς, τη σεξουαλική παρενόχληση, τις διακρίσεις και την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους. Ως μέρα ταξικού αγώνα στο σπίτι όπου οι γυναίκες επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος της φροντίδας και της αναπαραγωγής. Έφερε επίσης στην επιφάνεια κι άλλες μορφές καταπίεσης, την έμφυλη και σεξουαλική βία, τις γυναικοκτονίες ως όψεις της πατριαρχικής και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και τις συνέδεσε με τις επιθέσεις ενάντια στην ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητα, σπάζοντας τα στεγανά μεταξύ των αγώνων των καταπιεσμένων.
Οι πέντε γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους στην έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα, ενσαρκώνουν με τον πιο τραγικό τρόπο τη διπλή καταπίεση των γυναικών της εργατικής τάξης και τα μηνύματα που φέρει η 8η Μάρτη. Και οι πέντε εργάτριες, όλες μητέρες, έπαιρναν τη νυχτερινή βάρδια ώστε να είναι κοντά στα παιδιά και τα εγγόνια τους το επόμενο πρωί. Τα μέτρα ασφαλείας που θα τις προστάτευαν αγνοήθηκαν από την εταιρεία λόγω του κόστους τους. Οι ζωές τους θυσιάστηκαν στο βωμό του κέρδους. Για τους ιδιοκτήτες της Βιολάντα οι ζωές των εργατών και των εργατριών είναι αναλώσιμες. Για να μπορούν σήμερα να καμαρώνουν το κατόρθωμά τους να πάρουν έναν συνοικιακό φούρνο και να τον μετατρέψουν σε επιχείρηση με τρία εργοστάσια. Τέτοια επιχειρηματικά θαύματα μπορεί να καταφέρνει κανείς όταν έχει στο πλάι του μια κυβέρνηση που καθιερώνει την 13ωρη εργασία και διαλύει κάθε συλλογική κατάκτηση και προστασία για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες. Δεν ήταν δυστύχημα, ήταν εργοδοτικό έγκλημα και παλεύουμε για να αποδοθεί δικαιοσύνη!
Εκτός Ελλάδας, αλλά πολύ κοντά μας, οι φλόγες του πολέμου εξαπλώνονται. ΗΠΑ και Ισραήλ επιτίθενται από κοινού στο Ιράν. Πριν λίγες εβδομάδες ο λαός του Ιράν ήταν στους δρόμους σε μία σύγκρουση με το καθεστώς που από ό,τι φαίνεται είχε εκατοντάδες θύματα. Σήμερα ο ίδιος λαός έχει να αντιμετωπίσει και τις βόμβες των ιμπεριαλιστών. Το πιο τραγικό θύμα του πολέμου έως τώρα είναι τα δεκάδες νεκρά κορίτσια σε βομβαρδισμό σχολείου. Ταυτόχρονα, οι συγκρούσεις εξαπλώνονται στις χώρες του κόλπου και στην Ανατολική Μεσόγειο. Το Ισραήλ επεκτείνεται στον νότιο Λίβανο και βομβαρδίζει τη Βηρυτό ενώ δεν έχει σταματήσει να δολοφονεί στη Γάζα.
Ο πόλεμος αυτός καθοδηγείται από τα συμφέροντα των καπιταλιστών και δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη δημοκρατία στις χώρες της Μέσης Ανατολής ούτε με την ασφάλεια. Οι χώρες της Ευρώπης σέρνονται μία-μία σε αυτόν τον πόλεμο. Μαζί τους και η ελληνική κυβέρνηση η οποία θέλει να εμπλέξει στον πόλεμο την ελληνική εργατική τάξη και τους καταπιεσμένους. Δεν θα το επιτρέψουμε! Το αίτημα για καμία εμπλοκή στον πόλεμο αυτό είναι στενά συνδεδεμένο με την 8η Μάρτη και τον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών. Δεν μπορούμε να παλεύουμε για ισότητα και δικαιώματα αν δεν παλεύουμε ενάντια στα σχέδια αυτών που μας κυβερνάνε και βυθίζουν στο σκοτάδι και την οδύνη τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Στα πολεμικά τους κελεύσματα δεν χωράει ελευθερία παρά μόνο μίσος!
Καμία μας δεν θα είναι ελεύθερη μέχρι να είμαστε όλες. Απαιτούμε να τερματιστεί άμεσα ο πόλεμος και να μην τολμήσει το ελληνικό κράτος να εμπλακεί σε αυτόν. Θα πρέπει να απαγορευτεί άμεσα στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν τη βάση της Σούδας στην Κρήτη και να επιστρέψουν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων.
Η 8η Μάρτη είναι ένα κάλεσμα για αγώνα φεμινιστικό, ταξικό και διεθνή. Είναι ένα κάλεσμα αγώνα προς όλες τις γυναίκες της τάξης μας. Προς όλα τα άτομα που έρχονται αντιμέτωπα με το νέο συντηρητισμό που αναδύεται, την anti–woke/anti–gender υστερία που θέλει να μας βάλει όλα σε καλούπια. Είναι ένα κάλεσμα προς τις γυναίκες σε κάθε γωνιά του πλανήτη οι οποίες έρχονται αντιμέτωπες με τη καπιταλιστική καταπίεση και τις φλόγες του πολέμου που εξαπλώνονται.
Για ένα κόσμος χωρίς εκμετάλλευση, αποκλεισμούς και καταπίεση.
Για έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.
