Ο θάνατος της τρανς αγωνίστριας Πάολας Ρεβενίωτη αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Πέθανε στο Σισμανόγλειο νοσοκομείο, έχοντας παλέψει εδώ και μήνες με τον καρκίνο.
Η Πάολα έδωσε μάχες για ορατότητα, ισότητα και απελευθέρωση απέναντι στον κοινωνικό συντηρητισμό, στην τρανσφοβία, στην πατριαρχία, στην κατασταλτική βία των οργάνων της τάξης. Απέναντι στην καπιταλιστική ετεροκανονικότητα, που αποκλείει και απαξιώνει τις ζωές εκείνων που αποκλίνουν από τα κυρίαρχα πρότυπα συμπεριφοράς. Τις έδωσε μέσα απ’ τις γραμμές της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και των υπόλοιπων καταπιεσμένων της εργατικής τάξης.
Συμμετείχε ενεργά στις πρώτες προσπάθειες ακτιβισμού, συσπείρωσης και οργάνωσης της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, μέσα στο πλαίσιο των κοινωνικών αγώνων της μεταπολίτευσης, που οι καταπιεσμένοι διεκδίκησαν να έχουν τον πρώτο λόγο για την ζωή τους. Εξέδιδε το περιοδικό «Κράξιμο», με τον πρωτότυπα ανοιχτό και προκλητικό του λόγο. Πρωταγωνίστησε στην διοργάνωση των πρώτων pride της Αθήνας τη δεκαετία του ’90. Ήταν ενεργό μέλος διάφορων πρωτοβουλιών και σωματείων των τρανς και ΛΟΑΤΚΙ ατόμων. Ως ντοκιμαντερίστρια κατέγραψε τις ζωές, τη φωνή και τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν μέλη της κοινότητας αλλά και οι υπόλοιποι καταπιεσμένοι και τους έδωσε ορατότητα.
Δεν φοβήθηκε να βγάλει την γλώσσα της απέναντι στην κοινωνική υποκρισία, ούτε απέκρυψε ποτέ ότι απασχολούνταν στο χώρο της σεξεργασίας.
Το όνομά και η αγωνιστική της δράση δεν θα ξεχαστεί. Θα αποτελεί σημείο αναφοράς για τους αγώνες που θα έρθουν στο μέλλον από τους καταπιεσμένους απέναντι στους κοινωνικούς αποκλεισμούς και στην βαρβαρότητα του καπιταλισμού.
