Η έκρηξη στο εργοστάσιο της μπισκοτοποιίας «Βιολάντα» στα Τρίκαλα σκότωσε πέντε εργάτριες. Πέντε μάνες, σύντροφοι και αδελφές πλήρωσαν με τη ζωή τους το απατηλό success story μιας καπιταλιστικής επιχείρησης, που διαφήμιζε όχι μόνο την μετεωρική της άνοδο και τις εξαγωγικές της επιδόσεις σε 20 μόλις χρόνια, αλλά και την «πράσινη καινοτομία» των φούρνων χωρίς καμινάδα! Ωστόσο η φωτιά της έκρηξης δεν ήταν πράσινη!
Το καμάρι το ελληνικού καπιταλισμού, μια επιχείρηση-απόστολος του «πράσινου καπιταλισμού», έδειξε το ίδιο ενδιαφέρον για την εργασιακή ασφάλεια, όσο έδειξαν τα τελευταία 30 χρόνια, κατά χρονολογική σειρά, τα αφεντικά της Πυρκάλ, της Ρικομέξ, της Σωληνουργίας Κορίνθου, του Φλωρίδη, των εργολαβιών της Ολυμπιάδας 2004, της Marfin, της Λάρκο, της ΕΛΤΕΚ.
Οι πέντε νεκρές εργάτριες, που κέρδιζαν το μεροκάματο πάνω από τόνους καυσίμων, προστέθηκαν στο ρεκόρ των 201 νεκρών και 332 τραυματιών του 2025 σε χώρους δουλειάς. Μια βιομηχανία με τρία εργοστάσια, που χρειάζεται ακόμα και νυκτερινές βάρδιες παραγωγής για να ανταποκριθεί στις παραγγελίες της, αρνείται να διαθέσει τους πόρους προκειμένου να απομακρύνει το εργαστήριο του «καινοτόμου» εργοστασίου της από τις αποθήκες καυσίμου.
Η γεωμετρική αύξηση των εργοδοτικών εγκλημάτων τα τελευταία χρόνια ιχνηλατεί την φονική αδιαφορία ενός καπιταλισμού, που, αλλοπαρμένος από την κρίση του, κυνηγάει και το τελευταίο ψήγμα κέρδους, την τελευταία περικοπή του κόστους παραγωγής εις βάρος και της πιο στοιχειώδους μέριμνας για την ασφάλεια των ανθρώπων, είτε είναι εργαζόμενοι είτε επιβάτες στα τραίνα.
Το έγκλημα των Τεμπών δίκαια εξαγρίωσε την εργατική τάξη. Οι εργάτες και οι εργάτριες κατέβηκαν μαζικά στους δρόμους για να υπερασπίσουν το δικαίωμα της τάξης τους στην ίδια τη ζωή. Αντιλαμβάνονται ήδη ότι ο καπιταλισμός δεν έχει να τους προσφέρει άλλο από φέρετρα χωρίς σημαία για τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές τους και φέρετρα με σημαία –δώρο του Δένδια– για τα παιδιά τους. Δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε! Δεν θα παραχωρήσουν τίποτα αν δεν φοβηθούν ότι θα τα χάσουν όλα.
Ως ΟΚΔΕ-Σπάρτακος καλούμε την εργατική τάξη και τα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα με τις, περισσότερο παρά ποτέ, αναγκαίες δομές αυτοοργάνωσής τους, τα συνδικάτα και τις οργανώσεις τους, να συντονίσουν τον αγώνα για την επιβίωση της τάξης.
