Πανεργατική Απεργία 26 Νοέμβρη

20 ημέρες μετά την επιβολή του δεύτερου λοκντάουν, η χώρα βρίσκεται στη χειρότερη φάση της πανδημίας, με κυριολεκτικά εκατόμβες θυμάτων καθημερινά. Η κυβέρνηση της ΝΔ, πιστή πάντα στα κελεύσματα των αφεντικών, το μόνο που έχει να προσφέρει στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα είναι επικίνδυνες και εξοντωτικές συνθήκες εργασίες, αδιανόητες απαγορεύσεις και καταστολή. Είναι μια κυβέρνηση ανελέητου κοινωνικού πολέμου, μια κυβέρνηση δολοφονική.

Η θριαμβολογία της για το ότι «τα πάμε πολύ καλύτερα από τις άλλες χώρες της Ευρώπης» έχει γελοιοποιηθεί τελείως. Οι ανατριχιαστικές δηλώσεις Γεωργιάδη και Γεραπετρίτη δείχνουν ανάγλυφα τις αντιλήψεις και τον ταξικό ρόλο της κυβέρνησης. Είναι σαφές ότι το Εθνικό Σύστημα Υγείας όχι μόνο είναι ανεπαρκές για την πανδημία, αλλά και δεν ενισχύθηκε καθόλου κατά τους μήνες που μεσολάβησαν από το πρώτο κύμα και το εξαντλητικό λοκντάουν. Η υποτιθέμενη επίταξη του ιδιωτικού τομέα είναι ένα σκανδαλώδες δώρο στους ήδη χρυσοπληρωμένους επιχειρηματίες της Υγείας, τη στιγμή που ο νέος προϋπολογισμός προβλέπει τερατώδεις περικοπές για την Υγεία των εκατοντάδων εκατομμυρίων, τα οποία δίνονται ως δώρα σε ισχυρά ιδιωτικά συμφέροντα (Aegean, ΠΑΕ κ.ά.)

 Ταυτόχρονα, κυβέρνηση και αφεντικά δεν χάνουν ούτε μια μέρα χωρίς να προωθούν νόμους και διατάξεις διάλυσης των πιο θεμελιωδών εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Το νομοσχέδιο Βρούτση, με την κατά βούληση δυνατότητα επέκτασης του 8ωρου σε 10ωρο με κατάργηση της υπερωριακής αμοιβής, την επέκταση των κλάδων που θα απασχολούν εργαζόμενους και την Κυριακή και διευκολύνσεις στις απολύσεις, είναι το τελευταίο παράδειγμα του δόγματος της κυβέρνησης, αλλά και της ίδιας της ουσίας του καπιταλισμού και του τρόπου με τον οποίο γίνεται παγκοσμίως η διαχείριση της πανδημίας. Μέσα στην πανδημία και με την υγεία του πληθυσμού σε θανάσιμο κίνδυνο, η μόνη μέριμνα είναι η με κάθε θυσία διατήρηση της καπιταλιστικής παραγωγής και-όσο γίνεται- της κερδοφορίας. Ο καπιταλισμός μας τρίβει στη μούρη ότι η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία σημασία σε σχέση με τα κέρδη των αφεντικών.

Εκτός από την εστίαση και το λιανεμπόριο με φυσική πελατεία, ουσιαστικά καμία επιχείρηση δεν έχει κλείσει. Όλες οι μεγάλες μονάδες παραγωγής, η βιομηχανία, τα μεγάλα καταστήματα (για παραγγελίες μέσω διαδικτύου), οι υπηρεσίες, τα ξενοδοχεία, όλα λειτουργούν κανονικά. Η τηλεργασία περισσότερο παρέχει ευελιξία και ανακουφίζει τους εργοδότες από το κόστος των υποδομών παρά αποτρέπει τον συνωστισμό.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, οι εργαζόμενοι δε γίνεται να μείνουν με τα χέρια σταυρωμένα ή να δώσουν κι άλλο χρόνο στην κυβέρνηση. Συνειδητοποιούν το ταξικό πρόσημο των μέτρων σε όλους τους τομείς, απορρίπτουν τη συναίνεση που απαιτεί ο Μητσοτάκης απέναντι στον “αόρατο εχθρό”, γιατί αντιλαμβάνονται τον παραλογισμό που θέλει τον απόλυτο περιορισμό όλων των δραστηριοτήτων, πέραν της εργασίας. Επιστρατεύουν το μέγιστο όπλο που έχουν στα χέρια τους: την απεργία.

Η απεργία και οι απεργιακές εκδηλώσεις δεν είναι απερισκεψία, δεν θέτουν ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο. Ολιγόωρες και αραιές συγκεντρώσεις σε ανοιχτό χώρο δεν έχουν καμία επικινδυνότητα σε σχέση με το συνωστισμό στους χώρους εργασίας και στα ανύπαρκτα ΜΜΜ. Ακόμα περισσότερο, η πάλη του εργατικού κινήματος για την υπεράσπιση και επέκταση των εργασιακών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών είναι επείγουσα ανάγκη για τη φυσική επιβίωση της εργατικής τάξης. Δεν μπορούμε να “λογαριαστούμε μετά”.  Δεν είμαστε μαζί με τα αφεντικά και την κυβέρνηση σε κάποιο κοινό αγώνα, αλλά θανάσιμοι εχθροί τους. Δεν θα ανεχτούμε να πληρώσουμε εμείς τις κρίσεις τους.Ακόμα περισσότερο, είναι σαφές ότι η πανδημία δεν πρόκειται να ελεγχθεί εάν δεν διακοπεί αυτό που καθορίζει τον μεγάλο όγκο της κοινωνικής ζωής στον καπιταλισμό: η καπιταλιστική παραγωγή και οικονομία. Κι αυτό μόνο η εργατική τάξη μπορεί να το πραγματοποιήσει.

Την προηγούμενη εβδομάδα, η κυβέρνηση της ΝΔ γελάστηκε θεωρώντας ότι θα ξεμπερδέψει για πάντα με την επέτειο του Πολυτεχνείου, τη μνήμη της εξέγερσης και το σύγχρονο συμβολισμό του. Οι απαγορεύσεις, η πρωτοφανής αστυνομοκρατία και καταστολή, οι προσαγωγές και τα πρόστιμα απέναντι σε όποιον κυκλοφορούσε οπουδήποτε έπεσαν στο κενό. Εξίσου θα γελαστούν κυβέρνηση και αφεντικά νομίζοντας ότι θα ξεμπερδέψουν για πάντα με τα εργατικά δικαιώματα, το συνδικαλισμό, την οργάνωση και δράση όσων παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας.