Έρχονται να προστεθούν στους ήδη δεκάδες χιλιάδες πνιγμένους μετανάστες των οποίων τα πτώματα έχουν μετατρέψει τη Μεσόγειο σε νεκροταφείο, νέοι εργαζόμενοι, νέοι φοιτητές που θα μπορούσαν να είναι τα παιδιά μας ή οι συνάδελφοί μας. Τα σύνορά τους, είναι οι θάνατοί μας!
Το να αναγκάζεται κανείς να εγκαταλείψει τη χώρα και την οικογένειά του, να διακινδυνεύει τη ζωή του για να προσπαθήσει να βγάλει καλύτερα προς το ζην είναι αυτό για το οποίο πρέπει να μιλάμε, και όχι για τον έναν ή τον άλλον ελιγμό των καπιταλιστών ηγετών της μιας ή της άλλης χώρας, οι οποίοι συμφωνούν πάντα όταν πρόκειται για στρατιωτικοποιημένα σύνορα με συρματοπλέγματα ή για την εξαπόλυση κοινωνικού πολέμου εναντίον του ίδιου του πληθυσμού τους.
Οι πραγματικοί εχθροί μας φτάνουν με ιδιωτικά τζετ, όχι κολυμπώντας
Το να περιγράφει κανείς την είσοδο των μεταναστών στη Θέουτα ως «επίθεση κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ισπανίας», όπως κάνει ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεζ, αποτελεί μια προσπάθεια να ρίξουν στάχτη στα μάτια, παρουσιάζοντας αυτούς τους νέους και τους εργαζόμενους ως εχθρούς που πρέπει να εξοντωθούν, επειδή υποτίθεται ότι απειλούν τις θέσεις εργασίας και τις συνθήκες διαβίωσης όσων βρίσκονται ήδη σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Ποιος μας επιβάλλει τα κλεισίματα εργοστασίων; Οι μετανάστες, ή η Stellantis, η Sanofi, η Volkswagen…; Ποιος μας επιβάλλει χαμηλούς μισθούς; Οι μετανάστες, ή τα αφεντικά της Airbus ή της Amazon; Ποιος μας λέει ότι πρέπει να ετοιμαστούμε να στείλουμε τα παιδιά μας στον πόλεμο; Οι μετανάστες, ή οι επιτελείς των ιμπεριαλιστικών στρατών μας;
Είναι οι μεγάλες εταιρείες των πλουσιότερων χωρών του πλανήτη που πλουτίζουν λεηλατώντας τους πόρους και την εργασία των πληθυσμών της Αφρικής, αναγκάζοντας τη νεολαία αυτών των χωρών να μεταναστεύσει.
Ο πόλεμος κατά των μεταναστών σημαίνει πόλεμο κατά όλων των εργαζομένων
Από προχθές, τα αποβράσματα αυτού του κόσμου έχουν εντείνει τις δηλώσεις τους που τροφοδοτούν το μίσος εναντίον των μεταναστών της Θέουτα. Στις ΗΠΑ, ο Τραμπ, ο κύριος βομβαρδιστής του Ιράν και εισβολέας της Βενεζουέλας, συγκρίνει τα γεγονότα με μια «εισβολή». Ο ισραηλινός πρέσβης στον ΟΗΕ ακολουθεί το παράδειγμά του.
Η αρχική αντίδραση της Γερμανίας ήταν να υπενθυμίσει στα κράτη μέλη της ΕΕ το «καθήκον» τους να «προστατεύουν τα εξωτερικά σύνορα» και να ασκήσει πίεση στην Ισπανία ώστε να «ελέγξει την κατάσταση στη Θέουτα το συντομότερο δυνατόν». Αυτό σε συνδυασμό με την επέκταση των γερμανικών συνοριακών ελέγχων.
Στη Γαλλία, η Λε Πεν και ο Μπαρντέλα απαιτούν αυστηροποίηση των γαλλικών συνοριακών ελέγχων. Και σήμερα το πρωί, είδαμε 22 Ευρωπαίους αρχηγούς κρατών, από τον Μερτς έως τη Μελόνι, να καταγγέλλουν τα «ανεξέλεγκτα» σύνορα, φτάνοντας στο σημείο να απαιτήσουν τον αποκλεισμό της Ισπανίας από τον χώρο Σένγκεν.
Ο Πλεύρης, υπουργός μετανάστευσης στην Ελλάδα περιέγραψε τα γεγονότα λέγοντας πως τα κυκλώματα μεταναστών αναζητούν νέες ευκαιρίες. Δεν μας κάνει εντύπωση, είναι άλλωστε η ίδια κυβέρνηση και οι βαθιά ρατσιστικοί μηχανισμοί του κράτους αυτού που προκάλεσαν τον θάνατο πάνω από 600 προσφύγων στο έγκλημα της Πύλου το 2023.
Στην Ισπανία, καταδικάζουμε το γεγονός ότι η κυβέρνηση PSOE-Sumar έσπευσε να αναπτύξει τον στρατό και να στρατιωτικοποιήσει περαιτέρω τα σύνορα, και ανακοίνωσε μια ακόμη πιο περιοριστική μεταρρύθμιση του νόμου περί μετανάστευσης για την πρόληψη τέτοιων καταστάσεων, ενώ καταδικάζουμε επίσης το γεγονός ότι η κυβέρνηση ασκεί πιέσεις στα δικαστήρια να εγκρίνουν τη μαζική απέλαση όσων έφτασαν κολυμπώντας.
Στη Γαλλία, ο ηγέτης της «La France Insoumise», Mélenchon, δεν βρήκε τίποτα καλύτερο να απαντήσει στο RN από το ότι πρέπει να βοηθηθεί το Μαρόκο να διαχειριστεί τα σύνορά του. Όμως αυτό ακριβώς κάνει ήδη η Ευρωπαϊκή Ένωση, χρηματοδοτώντας έμμεσα κέντρα κράτησης όπως αυτό στη Λιβύη.
Εργάτες όλων των χωρών, ενωθείτε!
Πρέπει να ακουστεί μια άλλη φωνή, ανεξάρτητη από αυτούς τους πολιτικούς που τελικά όλοι τους υπερασπίζονται το καπιταλιστικό σύστημα — στο πλαίσιο του οποίου δεν θα υπάρξει ποτέ ειρήνη, αλλά πάντα δυστυχία, με αποτέλεσμα πάντα να υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που θα αναζητούν ένα καλύτερο μέρος για να επιβιώσουν.
Ενώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με ρατσιστικές επιθέσεις, οι εξεγέρσεις και η αλληλεγγύη ξεπερνούν τα σύνορα, κινητοποιήσεις όπως αυτή των εκατομμυρίων διαδηλωτών κατά της ICE στις Ηνωμένες Πολιτείες αποδεικνύουν ακριβώς αυτό.
Οι λύσεις μας ως εργαζόμενοι είναι να ανοίξουμε τα σύνορα, διότι ο καθένας πρέπει να μπορεί να ζει όπου επιλέγει. Ντόπιοι και μετανάστες, ενωμένοι ως εργαζόμενοι, πρέπει να αγωνιστούμε για την κατανομή του χρόνου εργασίας μεταξύ όλων και την απαγόρευση των απολύσεων, για αυξήσεις μισθών για όλους, καθώς και για την αξιοποίηση των κενών κατοικιών που αριθμούν δεκάδες εκατομμύρια στην Ευρώπη. Η βαρβαρότητα αυτού του καπιταλιστικού συστήματος πρέπει να τερματιστεί!
Οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο πρέπει να ενωθούμε για να το επιβάλουμε αυτό, και αυτό είναι που ζητούν οι οργανώσεις μας.
Για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, χωρίς πόλεμο και χωρίς εκμετάλλευση!
Σεγκόβια, 1 Αυγούστου 2026
IZAR (Ισπανία), NPA-R (Γαλλία), ΟΚΔΕ-Σπάρτακος (Ελλάδα), RSO (Γερμανία και Αυστρία), Speak Out Now (ΗΠΑ)
