Οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης ανήκουν στο εργατικό κίνημα
Όχι σε εθνικιστές «Μακεδονομάχους» και σε φιέστες της κυβέρνησης
Αν την περσινή χρονιά ο Τσίπρας «θυμήθηκε» τον Ανδρέα Παπανδρέου παραμονή της ΔΕΘ, φέτος είναι η σειρά μιας νέας μεταμφίεσης, αυτής του ομηρικού πολυμήχανου Οδυσσέα που με έξυπνο τρόπο μας οδήγησε έξω από τα μνημόνια. Από κοντά και ο Κούλης που φέτος ντύθηκε μακεδονομάχος Μεγαλέξανδρος στο πιο νεοφιλελεύθερο. Μαζί με τα πρωτοπαλίκαρά του Άδωνη και Βορίδη, του εθνικιστή που έχει βαλθεί να πείσει ότι οι ιδέες της αριστεράς είναι ελαττωματικές.
Στην πραγματικότητα αυτή η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τις αμφίπλευρες διευρύνσεις δεξιές (Παπακώστα, με δηλώσεις τύπου «οι πρόσφυγες είναι κατσαρίδες») και κεντροπασοκικές (Μ. Ξενογιαννακοπούλου) εξυπηρετεί πιστά τα συμφέροντα τα ελληνικά αστικά συμφέροντα, για λιτότητα και σταθεροποίηση του καπιταλισμού στο εσωτερικό, αλλά και για έναν επιθετικό διεθνή ρόλο. Με τη συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ για την εκμετάλλευση των ΑΟΖ, κλιμακώνει επικίνδυνα τον ανταγωνισμό με την Τουρκία, που απειλεί τους εργαζόμενους των δύο χωρών με αιματοχυσία για τα συμφέροντα των καπιταλιστών των δύο πλευρών. Ταυτόχρονα, η ελληνική κυβέρνηση έχει βαλθεί να πείσει ότι είναι ο πιο πιστός εκπρόσωπος του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ – ΕΕ στην περιοχή και αναβαθμίζεται σε σχέση με τον παραδοσιακό εχθρό της τον τούρκικο καπιταλισμό.
Με τη συμφωνία των Πρεσπών η κυβέρνηση υλοποιεί με καλύτερο τρόπο την εθνική αστική γραμμή του 2008 για σύνθετη ονομασία, επιβάλλοντας την πολιτική και οικονομική της ισχύ στην Μακεδονία αλλά και στα υπόλοιπα Βαλκάνια. Σβήνει από τον χάρτη μια ολόκληρη μειονότητα, τη Μακεδονική. Ο Τσίπρας δεν είναι προδότης της «πατρίδας», δηλαδή των ελληνικών καπιταλιστικών συμφερόντων στην περιοχή – αν κάποιοι μπορεί να αισθάνονται προδομένοι, είναι οι εργαζόμενοι που ήλπισαν και τον ψήφισαν 2015, και κυρίως που ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα για να απαλλαγούν από τα μνημόνια και την εξαθλίωση. Το αντίθετο, διεκδικεί να είναι ο ίδιος ο αξιόπιστος εκπρόσωπος του ελληνικού εθνικισμού. Απέναντι στην ακροδεξιά, στους μακεδονομάχους και στους χρυσαυγίτες που ψαρεύουν στα θολά νερά, δεν διαλέγουμε το «λιγότερο κακό» μιας δήθεν προοδευτικής κυβέρνησης. Απαντάμε κατεβαίνοντας στον δρόμο ενάντια στον ακροδεξιό εθνικιστικό εσμό: ο δικός μας πόλεμος γίνεται εδώ, είναι ταξικός και δε θα μας χωρίσει τίποτα από την εργατική τάξη στη Μακεδονία ή στην Τουρκία.
Ο θίασος σκιών της κυβέρνησης και της φιλελεύθερης εθνικιστικής αντιπολίτευσης, που καλά κρατεί, έχει βέβαια και προεκλογικά ψίχουλα (επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, υπόσχεση ότι θα προσπαθήσουν να μην κοπούν οι συντάξεις, αύξηση του κατώτατου μισθού, μείωση του ΕΝΦΙΑ). Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Η επιτήρηση από την τρόικα (βλ. θεσμούς) θα συνεχιστεί. Τα δε θηριώδη πλεονάσματα ύψους 3,5% δεν υπάρχει καμία χώρα στον κόσμο που θα μπορέσει να τα κρατήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Χώρια που για να κατορθώσουν να πιάσουν αυτά τα μεγέθη, έχουν στραγγίξει τον κόσμο της εργασίας. Επί οκτώ ολόκληρα χρόνια είχαμε 12 μειώσεις συντάξεων ύψους 45% κατά μέσο όρο, 40% απώλειες μισθών κατά μέσο όρο, 28% ανεργία το 2013, 19,5% σήμερα, με τις περισσότερες καινούριες θέσεις εργασίας να είναι θέσεις επισφάλειας και μικρού χρονικού διαστήματος, με μισθό χαρτζιλίκι. Επιπλέον, διάλυση των δημοσίων υπηρεσιών, τεράστιες μειώσεις προσωπικού (νοσοκομεία, σχολεία, δήμοι κλπ), πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, ιδιωτικοποιήσεις σε ρεύμα, νερό, συγκοινωνίες, λιμάνια, έναν νέο συνδικαλιστικό νόμο που ουσιαστικά απαγορεύει την απεργία στα πρωτοβάθμια σωματεία, και παράλληλα γονυκλισίες στον ΣΕΒ και στα αρπακτικά του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου να επενδύσουν στην Ελλάδα, μια χώρα όπου τα εργατικά δικαιώματα έχουν λεηλατηθεί.
Τα προβλήματά τους όμως είναι ακόμα πιο μεγάλα. Μετά από τόσα χρόνια μνημονίων, περικοπών και αβάσταχτων βαρών, το μέλλον για τον ελληνικό καπιταλισμό είναι ακόμα σκοτεινό και η παραμικρή οικονομική επιδείνωση σε παγκόσμιο και ευρωπαΐκό επίπεδο (Ιταλία, Τουρκία, Αργεντινή αυτές τις μέρες) έχει πολλαπλές συνέπειες στον αδύναμο κρίκο που λέγεται Ελλάδα. Μέσα σε αυτό το σκηνικό της συνεχιζόμενης κρίσης δεν θα μπορούσα να λείπουν και οι πολεμικές συγκρούσεις (Συρία, Υεμένη), στις οποίες η Ελλάδα παίζει τον βρώμικο ρόλο της ως μέλος του ΝΑΤΟ.
Είναι φανερό ότι αν δεν διαλύσουμε με τους αγώνες μας αυτές τις πολιτικές, χωρίς να περιμένουμε τα παραμύθια της ανάπτυξης που θα έρθει κάποτε, αυτές θα συνεχίζονται στο διηνεκές.
Οι εργαζόμενοι-ες στην Ελλάδα έχουν την εμπειρία από τέτοιες μάχες, έδωσαν τεράστιους και ηρωϊκούς αγώνες το 2010-12, αλλά και μετά. Έριξαν κυβερνήσεις, φρέναραν πολλά από τα μέτρα του μνημονίου, ανάγκασαν τον Τσίπρα να επαναπροσλάβει κόσμο που είχε χάσει τη δουλειά του, υπερασπίστηκαν τη δημόσια υγεία μην επιτρέποντας να κλείσουν νοσοκομεία, διέλυσαν τις τέσσερις ανθρωποφάγες αξιολογήσεις στο δημόσιο.
Επίσης, έφτιαξαν σωματεία σε δύσκολους εργασιακά χώρους, νικώντας την εργοδοσία κάτω από πολύ αρνητικούς συσχετισμούς, με συνεχείς αγώνες ενάντια στην κυριακάτικη αργία, νίκησαν δυο φορές οι λιμενεργάτες στο κάτεργο της COSCO, οι δε συμβασιούχοι εργαζόμενοι των δήμων ανάγκασαν τον Σκουρλέτη τον Ιούνιο του 2017 να ανοίξει την πόρτα των μόνιμων προσλήψεων στους δήμους. Σ’ όλα αυτά είχαν επίσης απέναντί τους τις άθλιες προδοτικές ηγεσίες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Οι εργαζόμενοι-ες, οι άνεργοι-ες και η νεολαία χτίσανε επίσης το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, αλλά και ένα αντιφασιστικό κίνημα που συνεχίζει να περιορίζει δραστικά τους Ναζί δολοφόνους.
Όλα αυτά είναι παραδείγματα που δείχνουν πως έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε την κατάσταση. Σε διεθνές επίπεδο, είχαμε τα κινήματα ενάντια στους ακροδεξιούς νόμους του Τραμπ, τους εργατικούς αγώνες ενάντια στη λιτότητα του Μακρόν στη Γαλλία, αλλά και τις κινητοποιήσεις ενάντια στις επιθέσεις των Ναζί στη Γερμανία και την Ιταλία. Πρόσφατα, στη Σαξονία είχαμε τη συγκέντρωση 100.000 αντιφαστιστών με σύνθημα «είμαστε περισσότεροι».
Θα νικήσουμε μόνο με την ανεξάρτητη οργάνωση όλων των καταπιεσμένων, με κάθε μορφή αυτοργάνωσης, με συνελεύσεις και απεργιακές επιτροπές, για να συγκρουστούμε με το κράτος των καπιταλιστών, με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Μέσα από νίκες και ήττες έχουμε αποκτήσει πολύτιμη πολιτική εμπειρία. Θέλουμε να οικοδομήσουμε ένα πολιτικό ρεύμα απαλλαγμένο από αυταπάτες μεταρρύθμισης του συστήματος, ανεξάρτητο από κρατικές και συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Το δικό μας αντικαπιταλιστικό και διεθνιστικό ρεύμα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα αντικαπιταλιστικά σχήματα σε χώρους δουλειάς και σχολές, είναι μια σημαντική κατάκτηση προς αυτό τον σκοπό.
Φέτος ο Τσίπρας και οι μακεδονομάχοι της αντιπολίτευσης θα μας βρουν απέναντί τους στη ΔΕΘ με μεγαλύτερη δύναμη, μαζικότητα και μαχητικότητα από ποτέ. Όλοι και όλες στις διαδηλώσεις στις 8 Σεπτέμβρη 2018 στη ΔΕΘ.
