Η απεργία στις 28/2 ήταν η αρχή!
Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις της 28ης Φλεβάρη έδειξαν την πυγμή της εργατικής τάξης μετά από χρόνια υπόγειων διεργασιών. Το μέγεθος της συγκέντρωσης είναι ανεπανάληπτο στην ιστορία της μεταπολίτευσης και δείχνει με σαφήνεια ότι η κυβέρνηση της ΝΔ δεν έχει πλέον τη συναίνεση της πλειοψηφίας της κοινωνίας καθώς και ότι κανένα αστικό κόμμα δεν εμπνέει εμπιστοσύνη ότι θα ασκήσει αποτελεσματική αντιπολίτευση.
Οι εργαζόμενοι και η νεολαία έδειξαν ότι κατανοούν το σύνολο των παραγόντων που οδήγησαν στο έγκλημα στα Τέμπη. Διαδήλωσαν ενάντια στην κυβέρνηση της ΝΔ και τις απόπειρες συγκάλυψης της εγκληματικής ενοχής της ηγεσίας του ΟΣΕ και της Hellenic Train, των προηγούμενων κυβερνήσεων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) που είχανε αποψιλώσει – κατακερματίσει τον ΟΣΕ μέχρι την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που ξεπούλησε το μεταφορικό έργο στους Ιταλούς. Ενάντια στο σύνολο των πολιτικών παραγόντων που λειτουργούν με γνώμονα το κέρδος, την ίδια την αστική πολιτική.
Διαδήλωσαν στις 28/2 και επίσης μαζικά τις επόμενες ημέρες ενάντια στη διάλυση των δημόσιων αγαθών και των εργασιακών δικαιωμάτων, την αύξηση του κόστους ζωής με την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, ενάντια στην αύξηση των πολεμικών εξοπλισμών και την περιβαλλοντική καταστροφή.
Η ενοποίηση του κινήματος για την απόδοση δικαιοσύνης και τιμωρίας όσων είναι πραγματικά υπεύθυνοι για το έγκλημα των Τεμπών με το εργατικό κίνημα και η κήρυξη γενικής πολιτικής απεργίας ήταν οι αποφασιστικοί παράγοντας που επέτρεψαν στην εργατική τάξη, τη νεολαία και τα καταπιεσμένα στρώματα να δείξουν την δύναμή τους και να φέρουν τα αιτήματά τους στο προσκήνιο.
Η δυναμική της απεργίας πήρε τέτοια χαρακτηριστικά που ανάγκασε το αστικό σύστημα να συρθεί από πίσω της σε μια προσπάθεια ενσωμάτωσης, αφού οι απόπειρες λοιδορίας της απεργίας απέτυχαν παταγωδώς. Η κυβέρνηση της ΝΔ άλλαζε τις επικοινωνιακές τις τακτικές από τη λοιδορία στην προσπάθεια αφομοίωσης της οργής, δείχνοντας έτσι ότι είναι σε πανικό και σε κρίση νομιμοποίησης. Αν η ορμή του κινήματος συνεχίσει είναι σίγουρο ότι κυβέρνηση και αστικό κράτος θα αναγκαστούν να του επιτεθούν πιο ευθέως. Δείγμα αυτής της επίθεσης είδαμε από τις δυνάμεις καταστολής την 28/2 και τις επόμενες ημέρες, με τις δυνάμεις των ΜΑΤ, υποστηριζόμενες από αύρες, να επιδίδονται σε συνεχείς βιαιοπραγίες εναντίον διαδηλωτών με κατάληξη δεκάδες συλλήψεις και εκατοντάδες προσαγωγές αγωνιστών. Απ΄ τη μεριά των διαδηλωτών φάνηκαν συλλογικές διαθέσεις παραμονής στο Σύνταγμα, απόκρουσης της καταστολής των ΜΑΤ, ψυχραιμίας, αλληλεγγύης και αποφασιστικότητας απέναντι στο φόβο του αστυνομικού αυταρχισμού.
Η εθνικοποίηση του σιδηρόδρομου χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο είναι τα μοναδικά αιτήματα που με την υλοποίησή τους εξασφαλίζουν την ασφαλή μετακίνηση. Η λειτουργία ενός οργανισμού χωρίς γνώμονα το κέρδος και κάτω από τον συνεχή έλεγχο των εργαζομένων είναι η μοναδική δικλείδα ασφαλείας για την προστασία των συνθηκών που οι ίδιοι εργάζονται και ταξιδεύουν.
Η κεντροαριστερή αντιπολίτευση ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά δε βρίσκει χώρο εντός κινήματος, διότι έχουν ως πρώην κυβερνώντα κόμματα ευθύνες για την ιδιωτικοποίηση του σιδηρόδρομου. Ούτε το κόμμα της Κωνσταντοπούλου, ούτε το ΜΕΡΑ25 – ΛΑΕ μπόρεσαν να καπηλευτούν ή να παίξουν κάποιο σημαντικό ρόλο στην απεργία και τις τεράστιες συγκεντρώσεις.
Οι ασάφειες του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ πάνω στα επίδικα αιτήματα της περιόδου, και στο πώς μπορεί να προχωρήσει το κίνημα έξω από τις κοινοβουλευτικές μανούβρες δείχνουν τη συνειδητή προσπάθεια κατευνασμού του κινήματος που απειλεί να πάρει εξεγερτικά χαρακτηριστικά.
Η ακροδεξιά έκανε τη λυπηρή προσπάθεια να εισχωρήσει σε κάποιες συγκεντρώσεις. Όμως η δυναμική του εργατικού κινήματος κατάφερε να τους περιθωριοποιήσει. Αυτό είναι μια μεγάλη νίκη αλλά δεν εφησυχάζουμε. Νεοναζί και χουντικοί δεν πρόκειται να πατήσουν το πόδι τους στις συγκεντρώσεις λαϊκής οργής.
Η 28η/2 ήταν η αρχή και όχι το πέρας του κινήματος που χρειάζεται η περίοδος για την ανατροπή της αστικής πολιτικής. Μια πολύ καλή αρχή που χρειάζεται συνέχεια, οργάνωση, αποφασιστικότητα. Οι πολιτικές δυνάμεις και ο κόσμος που παλεύουν για αυτό τον σκοπό πρέπει να επιστρέψουν στους δρόμους, να δημιουργήσουν συνελεύσεις βάσης στις γειτονιές με δράσεις και μαζί με τα σωματεία και τους φοιτητικούς συλλόγους να πιέσουν για την επόμενη γενική απεργία. Το ρήγμα εντός του αστικού μπλοκ είναι βαθύ. Δε θα επιτρέψουμε να βγει από την κρίση νομιμοποίησης του, θα παλέψουμε για την ανατροπή.
