Σπάρτακος 121, Ιούλιος 2016

Ολόκληρο το τεύχος εδώ

Editorial

Η   γηραιά   ήπειρος   τρίζει.   Ο   παλαιότερος   καπιταλισµός  σπαράσσεται από τις αντιφάσεις του και από τη βαρβαρότητα που  γεννούν  οι  ανάγκες  του.  Η οικονοµική στασιµότητα δείχνει πως η παγκόσµια καπιταλιστική κρίση είναι παρούσα. To Brexit αποτελεί ιστορικό πλήγµα για την ιµπεριαλιστική ΕΕ και ταυτόχρονα αποτυπώνει τη βαθιά κρίση προσανατολισµού του βρετανικού  καπιταλισµού. Το  πολιτικό  σύστηµα  στο οποίο  βασίζονταν  τα  καπιταλιστικά  κράτη  της Ευρώπης από το Β’ΠΠ και µετά δείχνει  σηµάδια  βαθιάς  αποσάθρωσης. Κόµµατα κάθε είδους και προσανατολισµού διεκδικούν να εκθρονίσουν το παραδοσιακό δίπολο χριστιανοδηµοκρατίας και σοσιαλδηµοκρατίας. Από την άλλη πλευρά, ο νεολαιίστικος και  εργατικός  ξεσηκωµός  στη  Γαλλία  επαναφέρει  την  ταξική πάλη στην καρδιά του βασικού άξονα της ΕΕ. Το άρθρο του Νίκου Ταµβακλή συµπυκνώνει τη νέα αυτή κατάσταση.

Η  στροφή  της  προσοχής  στην  Ευρώπη,  όµως,  δεν  µπορεί να  κρύψει  τα  βαθιά  αδιέξοδα του  ελληνικού  καπιταλισµού. Η   κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  εµφανίζεται   πλέον   ως   η πιο  πιστή  των  µνηµονιακών  κυβερνήσεων,  ψηφίζοντας χωρίς  κοινοβουλευτικές  απώλειες  το  νόµο  της  διάλυσης του  ασφαλιστικού  και  το  “προληπτικό”  µνηµόνιο  µε  τον “κόφτη”  των  3,6  δις. Παραδίδει  το  Ελληνικό  στο  Λάτση, και  αυτό δεν είναι παρά το πρώτο επεισόδιο στις µαζικές ιδιωτικοποιήσεις που προετοιµάζει το  ΤΑΙΠΕ∆  και  το υπερταµείο. Προαναγγέλλει ταυτόχρονα ένα νέο πραξικόπηµα εναντίον των εργατικών δικαιωµάτων, µε το νέο εργατικό και συνδικαλιστικό νόµο που πρόκειται να φέρει το φθινόπωρο, για λογαριασµό της ελληνικής αστικής τάξης και των “ξένων επενδυτών”.  Ο  ΣΥΡΙΖΑ  εξασφάλισε τον εναγκαλισµό των πιστωτώ και του ελληνικού κεφαλαίου, υποσκάπτοντας όµως οριστικά τις σχέσεις της µε τα λαϊκά στρώµατα. Ακόµα και µε αυτά  τα  µέτρα,  ο  ελληνικός  καπιταλισµός  δεν  έχει  λύσει  το πρόβληµά του. Παραµένει βαριά ασθενής. Η  Ν∆  του  Κυριάκου  Μητσοτάκη  διεκδικεί  το  ρόλο  του πιο   πιστού   και   συνεπούς   εκπροσώπου   της   ελληνικής κεφαλαιοκρατίας  και  των  ευρωπαϊκών  ελίτ.  Προς  το  παρόν, όµως,  δεν  τον  χρειάζονται  άµεσα,  γιατί  τη  βρώµικη  δουλειά την κάνουν ο Τσίπρας και η παρέα του. Παράλληλα,  η  άνοδος  της  ακροδεξιάς  αρχίσει  να  σκιάζει τον ευρωπαϊκό ορίζοντα. Με την αρωγή ενός αυξανόµενου τµήµατος των αστικών τάξεων,  η  ακροδεξιά  προσπαθεί να  σπείρει  το  µίσος  ενάντια  στους  εκατοντάδες  χιλιάδες πρόσφυγες  και  µετανάστες  που  φτάνουν κυνηγεµένοι από τους πολέµους και τη φτώχεια, αν προηγουµένως δεν πνιγούν στα νερά της Μεσογείου. Το κίνηµα της αλληλεγγύης, βαθιά ταξικό και διεθνιστικό, είναι ο µόνος πραγµατικός αντίπαλος στο  ρατσιστικό  δηλητήριο. Το παρόν τεύχος περιλαµβάνει ένα σύνολο κειµένων για το προσφυγικό και µεταναστευτικό, καθώς και για την ακροδεξιά στην Ευρώπη και την Ελλάδα. Στο  πλαίσιο µιας διεθνιστικής  προσέγγισης του εθνικού ζητήµατος,  ανατυπώνουµε  ένα  σηµαντικό  κείµενο από την παράνοµη πολυγραφηµένη Εργατική Πάλη του 1949 για το Μακεδονικό ζήτηµα.

Το  οριστικό  κλείσιµο  του  κύκλου  που  έφερε  το  ΣΥΡΙΖΑ στο  αντίπαλο  ταξικό  στρατόπεδο  θεωρούµε  ότι  επιβάλει σήµερα ένα στρατηγικό και θεωρητικό αναστοχασµό. Στην προβληµατική αυτή είναι ιδιαίτερα χρήσιµη  µια  πολιτική έννοια που  έχει  εν  πολλοίς  παραµεριστεί  εδώ  και  πολλά χρόνια:  ο  κεντρισµός.  Το  παρόν  τεύχος  περιέχει  τέσσερα σηµαντικά κείµενα του Τρότσκι για το θέµα αυτό, γραµµένα στη  δεκαετία  του  1930,  η  οποία  ήταν,  όπως  και  η  τωρινή, µια  δεκαετία  κρίσης.  Το  αφιέρωµα  ανοίγει  ο  Παναγιώτης  Σηφογιωργάκης.

Οι  αναγνώστες  µπορούν  να  καταλάβουν  ότι  δεν  πρόκειται για ένα ιστορικό αφιέρωµα. Στα κείµενα του Τρότσκι βρίσκει κανείς επισηµάνσεις εξαιρετικά επίκαιρες, οι οποίες αφορούν τα  σηµερινά  επίδικα  της  συζήτησης  που  µε  διάφορους τρόπους εξελίσσεται εντός της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Το   µίγµα   ρεφορµιστικής   αυταπάτης   και   επαναστατικής φράσης,  που  είναι  στην  ουσία  του  ο  κεντρισµός,  εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι είναι πολύ συχνό φαινόµενο στο χώρο του ελληνικού – και του διεθνούς – αντικαπιταλισµού.

Το τεύχος κλείνει µε ένα κείµενο του Χρήστου Μαστέλλου για   την   Παρισινή   Κοµµούνα,   την   πρώτη   έφοδο   του επαναστατηµένου προλεταριάτου στον ουρανό.

Περιεχόμενα

Η εισβολή των μαζών στο ευρωπαϊκό πολιτικό προσκήνιο – Νίκος Τ.

Η Ευρώπη Φρούριο κορυφώνει την απελπισία των προσφύγων – Γιάννης Φ.

Σύντομο χρονικό και μια ακόμη μαρτυρία – Μιχάλης Γκ.

Η άκρα δεξιά στην Ευρώπη – Παναγιώτης Κ.

Ελληνικός φασισμός και προσφυγικό – Θανάσης Αντ.

Ο αντιρατσισμός και ο αντιφασισμός δε γνωρίζουν σύνορα – Pejuhesh & Poojesh B.

Ο Τρότσκι για τον κεντρισμό – Παναγιώτης Σ.

Ο κεντρισμός και η 4^η Διεθνής – Leon Trotsky

Και πάλι για τον κεντρισμό – Leon Trotsky

Σεχταρισμός, κεντρισμός και 4^η Διεθνής – Leon Trotsky

Μια κεντριστική επίθεση στον μαρξισμό – Leon Trotsky

Μακεδονικό ζήτημα, σταλινισμός και 4^η Διεθνής – Εργατική Πάλη,φ.13, Απρίλης 1949

Παρισινή Κομμούνα 1870-1871: ένα εγχείρημα ελευθερίας… – Χρήστος Μ.