Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το Ιράν καταστρέφεται και ο λαός του δολοφονείται. ΗΠΑ και Ισραήλ βομβαρδίζουν χιλιάδες στόχους κάθε μέρα με εκατοντάδες θύματα. Το Ισραήλ βομβαρδίζει τον Λίβανο και έχει ξεκινήσει χερσαία εισβολή στο νότιο τμήμα της χώρας εκδιώκοντας εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους από τις εστίες τους. Η φωτιά του πολέμου έχει επεκταθεί σχεδόν στο σύνολο των κρατών της περιοχής και ο κίνδυνος μιας γενικευμένης και μακρόχρονης πολεμικής αναμέτρησης είναι πιο ορατός παρά ποτέ. Ο κίνδυνος για τους λαούς της περιοχής είναι θανάσιμος και οι επιπτώσεις στις συνθήκες ζωής των λαών σε ολόκληρο τον κόσμο τραγικές. Το ελληνικό κράτος σπεύδει άμεσα να εμπλακεί στο πλευρό των ΗΠΑ/Ισραήλ και ταυτόχρονα εκμεταλλεύεται την ευκαιρία για να δημιουργήσει τετελεσμένα απέναντι στην Τουρκία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Δεκάδες είναι τα πολεμικά μέτωπα και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που έχουν ξεσπάσει τα τελευταία χρόνια: πόλεμος στην Ουκρανία, σφαγή στην Παλαιστίνη, ανατροπή Άσαντ στη Συρία, βομβαρδισμοί στην Υεμένη, πόλεμος των 12 ημερών στο Ιράν, βομβαρδισμοί και εισβολή στον Λίβανο, ναυτικός αποκλεισμός και απαγωγή του προεδρικού ζεύγους στη Βενεζουέλα, πλήρης ενεργειακός αποκλεισμός της Κούβας, γενοκτονικός πόλεμος στο Σουδάν, ανταλλαγές πυρών Πακιστάν – Ινδίας και Πακιστάν – Αφγανιστάν κ.λπ. Εν τω μεταξύ, μεγαλώνει συνέχεια και ο κατάλογος των υποψήφιων μελλοντικών μετώπων (Γροιλανδία, Κολομβία, Ταϊβάν, κ.λπ.).
Μόνο το εργατικό κίνημα μπορεί να μπει εμπόδιο σε αυτήν τη ραγδαία εξάπλωση των πολεμικών αναμετρήσεων σε όλο τον κόσμο και στην πιθανότητα να ξεσπάσει ένας γενικευμένος τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Το ζήτημα του πολέμου και η στάση απέναντι σε αυτόν γίνεται ξανά ένα από τα κρισιμότερα μέτωπα της ταξικής πάλης. Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής και της ταξικής πάλης με άλλα μέσα, είναι συμπυκνωμένη πολιτική και συμπυκνωμένη ταξική πάλη. Η αφηρημένη καταδίκη των πολέμων γενικά, η αφηρημένη επίκληση της ειρήνης δεν αρκούν. Οι επαναστάτες, προκειμένου να υπηρετήσουν τον στρατηγικό τους στόχο που είναι η χειραφέτηση των “από κάτω” και η κοινωνική επανάσταση, οφείλουν να κάνουν συγκεκριμένη ανάλυση κάθε φορά του κοινωνικού και ταξικού περιεχομένου κάθε σύγκρουσης και κάθε πολεμικής αναμέτρησης για να καθορίσουν ανάλογα τη στάση και την παρέμβασή τους.
Αστικοί ανταγωνισμοί
Στον καπιταλισμό, ο πόλεμος γενικά είναι αποτέλεσμα της όξυνσης του ανταγωνισμού των κεφαλαίων. Στην εποχή μας, ο ανταγωνισμός αυτός οξύνεται από την παρατεταμένη κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, την αμφισβήτηση της ηγεμονικής θέσης των ΗΠΑ και τη σχετική υποβάθμιση της συμμαχίας των “παλιών” ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ουσιαστικά των G7), τη ραγδαία ανάδυση της Κίνας που έχει διεισδύσει οικονομικά σε όλο τον κόσμο, αλλά και την ισχυροποίηση “νέων” δυνάμεων (Ινδία, Βραζιλία, Ρωσία κ.λπ.) που διεκδικούν μεγαλύτερο μερίδιο από την παγκόσμια πίτα. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αποτελεί την πρώτη, με στρατιωτικούς όρους, κατά μέτωπο αμφισβήτηση της προηγούμενης ηγεμονίας και την εμφατική απόδειξη των αλλαγών που έχουν συντελεστεί στον συσχετισμό των δυνάμεων. Πίσω από τους ιμπεριαλιστές και τις μεγάλες δυνάμεις, που σέρνουν το χορό, τα διάφορα αστικά κράτη, ως όργανα του κεφαλαίου κάθε χώρας, υπηρετούν τα συμφέροντα των επιμέρους αστικών τάξεων εις βάρος των δικών τους άμεσων ανταγωνιστών. Θύματα είναι οι εργατικές τάξεις και οι λαοί όλου του κόσμου που καλούνται να πληρώσουν το κόστος των πολέμων θυσιάζοντας κατακτήσεις, δικαιώματα και την ίδια τους τη ζωή.
Δεν συντασσόμαστε με καμία ιμπεριαλιστική δύναμη (ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, Ρωσία κ.λπ.). Δεν συντασσόμαστε με καμία αστική τάξη στον ανταγωνισμό της με μια άλλη. Αυτοί οι ανταγωνισμοί και οι πόλεμοι είναι άδικοι και αντιδραστικοί από όλες τις πλευρές. Αντικείμενό τους είναι η μοιρασιά της λείας. Η επίκληση διαφόρων αξιών (δημοκρατία, ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία, διεθνές δίκαιο, κ.λπ.) είναι κάλπικη, καθαρά προπαγανδιστική και στόχο έχει να ξεγελάσει τις μάζες ώστε να συστρατευτούν στον πόλεμο με τα αφεντικά τους.
Σε αυτούς τους πολέμους ο εχθρός βρίσκεται πρώτα από όλα στην ίδια μας τη χώρα, αλλά η ήττα της δικής μας άρχουσας τάξης είναι το λιγότερο. Παλεύουμε για τη μετατροπή του πολέμου σε εμφύλιο και την ανατροπή της αστικής εξουσίας. Παλεύουμε για τη διεθνιστική αλληλεγγύη και την κοινή πάλη της εργατικής τάξης και από τις δύο πλευρές του μετώπου.
Ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις
Η προεδρία Τραμπ έχει ξεκινήσει έναν νέο κύκλο ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και στοχοποίησης χωρών, προκειμένου να πάρει τη ρεβάνς από τις κατακτήσεις δεκαετιών σκληρής αντιιμπεριαλιστικής και αντιαποικιακής πάλης και να ανακτήσει τον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο σε διάφορες κρίσιμες περιοχές του πλανήτη. Πρώτες στη λίστα, όχι τυχαία, είναι χώρες οι λαοί των οποίων έχουν μακρά παράδοση αγώνων ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ενώ οι κυβερνήσεις τους συνεργάζονται με ανταγωνιστές τους (Κούβα, Βενεζουέλα, Ιράν). Διακηρυγμένοι στόχοι είναι η ανατροπή κοινωνικών κατακτήσεων (εθνικοποιήσεις/κρατικοποιήσεις κ.λπ.), η οικονομική εκμετάλλευση, ο απόλυτος πολιτικός έλεγχος και ο εξωστρακισμός ανταγωνιστικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (κυρίως Κίνα, Ρωσία).
Οι εργατικές τάξεις, οι λαοί, και τα κράτη έχουν δικαίωμα και καθήκον να πολεμήσουν ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση. Παλεύουμε για την ήττα του ιμπεριαλισμού. Ωστόσο, δεν υποτάσσουμε, στα πλαίσια κάποιου εθνικού/ λαϊκού μετώπου, τα συμφέροντα και το πρόγραμμα της εργατικής τάξης στη “δική” της εθνική άρχουσα τάξη. Υποστηρίζουμε τις κινητοποιήσεις του εργατικού κινήματος και των άλλων κινημάτων στο εσωτερικό των χωρών αυτών για διεύρυνση των κοινωνικών κατακτήσεων και δημοκρατικών ελευθεριών (π.χ. εξέγερση των γυναικών στο Ιράν) και εκφράζουμε την έμπρακτη διεθνιστική μας αλληλεγγύη σε αυτούς τους αγώνες.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία
Το Ουκρανικό κράτος προέκυψε από την κατάρρευση του σταλινισμού στην ανατολική Ευρώπη (και τη διαδικασία καπιταλιστικής παλινόρθωσης που ακολούθησε) και την ταυτόχρονη διάλυση της ΕΣΣΔ ως ενιαίου κράτους. Η αστική τάξη που προέκυψε στην Ουκρανία (όπως και στην υπόλοιπη ανατολική Ευρώπη) αποτελούνταν από πρώην σταλινικούς γραφειοκράτες που έγιναν ολιγάρχες και σύντομα διαιρέθηκε ανάλογα με τα οικονομικά της συμφέροντα σε ένα φιλοδυτικό και ένα φιλορωσικό μπλοκ. Τα δύο αυτά μπλοκ, εξίσου μαφιόζικα και διεφθαρμένα, ανταγωνίζονταν ανελέητα για τη μοιρασιά της λείας (την κρατικοποιημένη οικονομία) και τον πολιτικό έλεγχο του κράτους, χρησιμοποιώντας κάθε βρόμικο μέσο (εξαγορές, εκβιασμούς, δολοφονίες, πραξικοπήματα). Η λαϊκή εξέγερση του 2014 και η φυγή του εκλεγμένου φιλορώσου προέδρου της Ουκρανίας αξιοποιήθηκε από το φιλοδυτικό στρατόπεδο, το οποίο σε συνεργασία με ακροδεξιές και ανοιχτά φασιστικές οργανώσεις κατέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία. Ακολούθησε εκτεταμένη χρήση βίας με στόχο κύρια τους ρωσικούς πληθυσμούς, η ανεξαρτητοποίηση της Κριμαίας, η επέμβαση του Ουκρανικού στρατού και μια ένοπλη εμφύλια αναμέτρηση χωρίς τέλος. Η εισβολή του ρωσικού στρατού το 2022, η άμεση εμπλοκή ΗΠΑ και ΝΑΤΟ και ο πόλεμος που βρίσκεται από τότε σε εξέλιξη με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, εκατομμύρια πρόσφυγες, καταστροφή δεκάδων πόλεων και χωριών, εκτεταμένες καταστροφές στις ουκρανικές υποδομές, είναι το τελευταίο, και πιο δραματικό μέχρι σήμερα, επεισόδιο σε αυτήν τη σύγκρουση.
Καμία πλευρά δεν πολεμάει για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας και για την αυτοδιάθεση των λαών της. Παλεύουμε για την ήττα των σχεδίων τόσο του ενός όσο και του άλλου στρατοπέδου μέσα από την κοινή πάλη Ρώσων και Ουκρανών για την άμεση απόσυρση του ρωσικού στρατού, τον τερματισμό του πολέμου χωρίς προσαρτήσεις, και τον πλήρη σεβασμό στα δικαιώματα όλων των λαών και όλων των μειονοτήτων της Ουκρανίας.
Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των παλαιστίνιων
Ο παλαιστινιακός λαός βιώνει εδώ και δεκαετίες μια βάρβαρη κατοχή από το ρατσιστικό σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ που έχει στόχο την εθνοκάθαρση και κατάληψη ολόκληρης της Παλαιστίνης και την πλήρη κυριαρχία του στην περιοχή της μέσης ανατολής. Αιτία για τη σφαγή στη Γάζα, την επέκταση των εποικισμών στη Δυτική Όχθη, την επίθεση σε Λίβανο – Ιράν είναι οι μακροπρόθεσμες επιδιώξεις και τα σχέδια του σιωνισμού και του ιμπεριαλισμού για τη μέση ανατολή. Ακόμα και αν η επιχείρηση της παλαιστινιακής αντίστασης στις 7 του Οκτώβρη του 2023 δεν είχε λάβει χώρα, θα είχε βρεθεί μια άλλη αφορμή για να γίνουν όλα αυτά.
Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα των Παλαιστίνιων να αντισταθούν με κάθε μέσο σε αυτήν την κατοχή. Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα των Παλαιστίνιων να ανακηρύξουν το δικό τους ανεξάρτητο κράτος και παλεύουμε για την αναγνώρισή του από τα “δικά” μας κράτη. Αναγνωρίζουμε τις οργανώσεις της παλαιστινιακής αντίστασης ως τους νόμιμους εκπροσώπους του παλαιστινιακού λαού και παλεύουμε να βγουν από τις λίστες των τρομοκρατικών οργανώσεων των κρατών μας.
Ωστόσο, δεν πρέπει να καλλιεργούμε αυταπάτες. Η θέση ότι δεν υπάρχει λύση δύο κρατών στην Παλαιστίνη, επιβεβαιώνεται ακόμα μια φορά. Όσο υφίσταται και δυναμώνει το σιωνιστικό κράτος, όχι μόνο ο παλαιστινιακός λαός δεν πρόκειται να αποκτήσει κράτος, αλλά και μια σειρά άλλα κράτη απειλούνται με διάλυση και ακρωτηριασμό (Ιράν, Λίβανος, Συρία κ.λπ.).
Η διάλυση του σιωνισμού δεν μπορεί να γίνει σε συνεργασία με τον ιμπεριαλισμό, ούτε και σε συνεργασία με τις υπόλοιπες άρχουσες τάξεις στην περιοχή. Όλα τα καταπιεστικά καθεστώτα της περιοχής (από τις μοναρχίες του κόλπου, μέχρι τη δικτατορία του Σίσι στην Αίγυπτο) κινδυνεύουν από την κίνηση των ίδιων τους των μαζών περισσότερο από ό,τι κινδυνεύουν από τον σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό. Η μοίρα του παλαιστινιακού είναι άρρηκτα δεμένη με την επαναστατική πάλη των αραβικών μαζών και με τη μοίρα της κοινωνικής επανάστασης στην περιοχή. Παλεύουμε για ένα κοσμικό, δημοκρατικό, σοσιαλιστικό παλαιστινιακό κράτος από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα.
Ελληνικός εθνικισμός – ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός
Η ελληνική αστική τάξη και το κράτος της αποτελούν στενό σύμμαχο και αναπόσπαστο τμήμα του “δυτικού” ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Στέκεται αποφασιστικά στο πλευρό ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και Ισραήλ στα μέτωπα της Ουκρανίας, της μέσης ανατολής, της Παλαιστίνης. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την κατάσταση για να κερδίσει πόντους στον ανταγωνισμό με τον κύριο και ιστορικό ανταγωνιστή της στην περιοχή: την τουρκική αστική τάξη. Ο ανταγωνισμός αυτός σήμερα επικεντρώνεται στα νέα κέρδη που προσδοκά το κεφάλαιο από τον έλεγχο της ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου (εξορύξεις, αγωγοί μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου, υπεράκτια αιολικά πάρκα, καλώδια μεταφοράς ρεύματος και δεδομένων κ.λπ.).
Η κυβέρνηση της ΝΔ έσπευσε να αρπάξει την ευκαιρία στέλνοντας πολεμικά πλοία και αεροπλάνα στην Κύπρο και τοποθετώντας πυραύλους στα Δωδεκάνησα. Πρόκειται για άμεση εμπλοκή στον πόλεμο της μέσης ανατολής (στο πλευρό ΗΠΑ – Ισραήλ) και ταυτόχρονα για επιθετικές κινήσεις απέναντι στην Τουρκία (που είναι βέβαιο ότι θα απαντήσει ανάλογα). Η στρατιωτικοποίηση του μετώπου αντιπαράθεσης προχωράει με φανφάρες εθνικής περηφάνειας και κάτω από τα χειροκροτήματα όλων των εκπροσώπων της αστικής μας τάξης.
Η εργατική τάξη, η νεολαία και τα φτωχά καταπιεζόμενα στρώματα και στις δύο πλευρές του Αιγαίου δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από αυτόν τον ανταγωνισμό. Σε περίοδο ειρήνης, οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες σημαίνουν εκτόξευση της ακρίβειας, διάλυση της δημόσιας παιδείας και υγείας, χαμηλούς μισθούς και συντάξεις, βαριά φορολογία. Σε περίοδο πολέμου, όλα τα καταπιεσμένα στρώματα θα μετατραπούν σε κρέας για τα κανόνια.
Τα κόμματα της άκρας δεξιάς (Ελληνική Λύση, Νίκη) υπερθεματίζουν σε εθνικιστική και αντιτουρκική προπαγάνδα. Τα κόμματα της αριστεράς και του κέντρου (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ, Πλεύση Ελευθερίας, ΜΕΡΑ 25) υπερθεματίζουν σε ευρωατλαντισμό και καλούν την κυβέρνηση σε συνομιλίες για τη χάραξη εθνικής στρατηγικής, ενώ δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι ασκούν “υπεύθυνη” αντιπολίτευση στα εθνικά θέματα (κάτι που αφορά και τη συμμαχία με το Ισραήλ). Το ΚΚΕ ζητά την απεμπλοκή της χώρας από όλα τα πολεμικά μέτωπα, συμμετέχει και διοργανώνει αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, ωστόσο, η κριτική του γίνεται από θέσεις πατριωτικές. Σύμφωνα με το ΚΚΕ, οι αστικές κυβερνήσεις δεν υπηρετούν το εθνικό συμφέρον (που είναι η αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής), αλλά τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ, στο όνομα των οποίων θυσιάζουν τα “εθνικά δίκαια”. Για το ΚΚΕ, η αποστολή του ελληνικού στρατού στο εξωτερικό εκτός από υπηρεσία στους ιμπεριαλιστές είναι και προδοσία του ελληνισμού, αφού τον αφήνει απροστάτευτο απέναντι στις επιθετικές βλέψεις της Τουρκίας. Σχετικά με τη συνέπειά του στη θέση του για έξοδο από ΝΑΤΟ, ΕΕ κ.λπ, θυμίζουμε ότι στη μόνη περίπτωση που ένα τέτοιο ενδεχόμενο τέθηκε ως πραγματικό δίλημμα (το 2015), υποστήριξε ότι μια έξοδος από την ΕΕ “χωρίς προετοιμασία” θα ήταν καταστροφική.
Διεθνιστική και επαναστατική απάντηση
Η επαναστατική αριστερά πρέπει να χαράξει μια ξεκάθαρη γραμμή πάλης που θα εναντιώνεται στην πολιτική του ελληνικού κεφαλαίου τόσο στα “εθνικά θέματα” όσο και στον ευρωατλαντικό του προσανατολισμό.
Δεν υποστηρίζουμε την αστική μας τάξη και το κράτος της στην αντιπαράθεση με την τουρκική αστική τάξη και το κράτος της. Δεν υπερασπιζόμαστε τα εθνικά συμφέροντα των εκμεταλλευτών μας, δεν πολεμάμε για την εθνική κυριαρχία, τα 12 μίλια και την ΑΟΖ τους. Παλεύουμε ενάντια στην αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών και υπέρ της αύξησης των δαπανών για υγεία, παιδεία, για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.
Δεν υποκύπτουμε στον ελληνοχριστιανικό σοβινισμό και στην ισλαμοφοβία. Παλεύουμε για ίσα δικαιώματα (στην εκπαίδευση, τον πολιτισμό, τη γλώσσα κ.λπ.) για όλες τις εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες που ζουν στην Ελλάδα (Τούρκοι, Ρομά, Μακεδόνες κ.λπ.), για το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και την ανεμπόδιστη άσκηση θρησκευτικών και λατρευτικών καθηκόντων. Παλεύουμε για τον διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους, για μια κοσμική εκπαίδευση (κατάργηση προσευχής κ.λπ.).
Απορρίπτουμε τη συμμαχία του ελληνικού κράτους με τους ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ, ΕΕ, Γαλλία κ.λπ.) και το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ. Παλεύουμε για την έξοδο από ΕΕ και ΝΑΤΟ. Παλεύουμε για την πλήρη διακοπή κάθε διπλωματικής, οικονομικής και στρατιωτικής σχέσης με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ.
Παλεύουμε για διεθνιστική αλληλεγγύη και φιλία των λαών, ειδικά ανάμεσα στους λαούς της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Για την παρέμβασή μας
Το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή αντίσταση που αναπτύχθηκε σε όλο τον κόσμο (κίνημα των καταλήψεων στα πανεπιστήμια στις ΗΠΑ, χιλιάδες κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο με τη συμμετοχή δεκάδων εκατομμύριων, διεθνιστικές πρωτοβουλίες όπως το March to Gaza και το Global sumut flotila, κινητοποιήσεις ενάντια στα ισραηλινά κρουαζιερόπλοια στους τουριστικούς προορισμούς της Ελλάδας τον Αύγουστο του 2025 κ.λπ.) έφερε το θέμα του πολέμου και της διεθνιστικής αλληλεγγύης ξανά μέσα στις πλατιές καταπιεζόμενες μάζες.
Η πάλη κατά του πολέμου μπήκε και μέσα στις οργανώσεις της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των άλλων κοινωνικών κινημάτων (πολιτική απεργία στην Ιταλία, απεργίες σε λιμάνια της Μεσογείου ενάντια στη μεταφορά πολεμικού υλικού προς το Ισραήλ). Έχουμε καθήκον να μπούμε πρωτοπόρα και αποφαστιστικά στο καυτό μέτωπο του πολέμου. Χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις στις θέσεις μας, χωρίς να περιχαρακωνόμαστε γύρω από τον εαυτό μας (όπως έκαναν δυνάμεις στη διεθνή απεργία σε 20 λιμάνια της Μεσογείου, στις 6/2/2026).
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να πρωτοστατήσει συμβάλλοντας στη δημιουργία πλατιών αντιπολεμικών επιτροπών και πρωτοβουλιών σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, σε κάθε πόλη, σε κάθε γειτονιά.
Να παλέψει για την ενίσχυση των δεσμών του εργατικού κινήματος στις δύο πλευρές του Αιγαίου.
Να συμμετέχει σε διεθνής αντιπολεμικές πρωτοβουλίες και εκδηλώσεις (όπως η αντισύνοδος που οργανώνεται τον Ιούλιο στην Κωνσταντινούπολη με αφορμή την σύνοδο του ΝΑΤΟ).
Να δώσει τη μάχη μέσα σε σωματεία και συλλόγους για να συνδεθεί η πάλη ενάντια στον πόλεμο με την πάλη ενάντια στην ακρίβεια, την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, τις αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, τις καθημερινές μάχες της εργατικής τάξης και της νεολαίας.
Να παλέψει για πολιτικές απεργίες ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στη μεταφορά στρατιωτικού υλικού και για την απόσυρση του ελληνικού κράτους από τους ιμπεριαλιστικού πολέμους.
Χρήστος Νομίδης, ΟΚΔΕ Σπάρτακος
