• Ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για της εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη

    Αν το αποτέλεσμα των εκλογών του Γενάρη εξέφρασαν την ελπίδα (και μαζί τις αυταπάτες) της εργατικής τάξης για απαλλαγή από τα μνημόνια και τη λιτότητα διαμέσου της κοινοβουλευτικής οδού και μιας "κυβέρνησης της αριστεράς", το ίδιο περίπου αποτέλεσμα στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου έχει εντελώς διαφορετικό νόημα: αποτυπώνει τα μέχρι τώρα όρια του εργατικού κινήματος. Η νίκη και οριακή μόνο αποδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ λίγες εβδομάδες αφότου αυτός επέβαλε το 3ο μνημόνιο δείχνει πως μια μεγάλη μερίδα των εργαζομένων αποδέχεται προς το παρόν ότι δεν υπήρχε εναλλακτική. Ταυτόχρονα, ωριμάζει η μετάλλαξη του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, που βρίσκεται απαλλαγμένος από την αριστερή του πτέρυγα και από τα (όχι τεράστια, ούτως ή άλλως) παλιότερα βαρίδια του στα συνδικάτα, με μικρό κόστος.

    Οι εργατικές περιοχές ψήφισαν και πάλι μαζικά ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ήταν τόσο οι πενιχρές υποσχέσεις και οι ακροβατικές δικαιολογίες του ΣΥΡΙΖΑ που τους έπεισαν, όσο το μίσος τους για τη δεξιά, το ΠΑΣΟΚ και τις παλιές μνημονιακές κυβερνήσεις. Το απόλυτα δικαιολογημένο αυτό μίσος, όμως, δεν επαρκεί για να κάνει το αποτέλεσμα αισιόδοξο. Η τυπική αναλογία των ποσοστών της αριστεράς και της δεξιάς είναι υπέρ της πρώτης, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει μπροστά στο γεγονός ότι ακριβώς η κυβερνώσα αριστερά παίρνει την εξουσιοδότηση να εφαρμόσει, σε συνεργασία με την εθνικιστική δεξιά των ΑΝΕΛ, ένα πρόγραμμα λιτότητας και αναδιαρθρώσεων για τα συμφέροντα του εγχώριου και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

  • Εκλογική διακήρυξη της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, Σεπτέμβρης 2015

    Στηρίζουμε – ΨηφίζουμεΑΝΤΑΡΣΥΑ -εκλογική συνεργασία με το ΕΕΚ

    Άλλη μια κυβέρνηση κατέρρευσε, για τον ίδιο λόγο που κατέρρευσαν και όλες οι προηγούμενες. Επειδή η κρίση του καπιταλισμού όχι μόνο δεν ξεπεράστηκε, αλλά γίνεται βαθύτερη. Επειδή οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι καπιταλιστές απαιτούν όλο και μεγαλύτερες θυσίες των εργαζομένων στο βωμό του συστήματος που εξασφαλίζει τα κέρδη τους. Αλλά και επειδή οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, οι άνεργοι και οι άνεργες, τα φτωχά στρώματα δεν μπορούν να δεχτούν άλλες τέτοιες θυσίες. Ας μην έχει η επόμενη κυβέρνηση, όποια και να είναι αυτή, καμία ελπίδα ότι το κίνημα θα την αφήσει να στεριώσει περισσότερο από τις προηγούμενες.

    Μαυρίζουμε την κυβέρνηση του μνημονίου

    Αγνοώντας προκλητικά το κίνημα και το συντριπτικό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συμφώνησε, σχεδίασε και ψήφισε το 3ο μνημόνιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε να επιβάλει ένα τεράστιο πακέτο μέτρων, περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων για λογαριασμό των αφεντικών της Ελλάδας και της Ευρώπης. Ανέλαβε να το περάσει σε συνεργασία με τους εθνικιστές δεξιούς κυβερνητικούς εταίρους του Καμένου και με τα παλιά αστικά μνημονιακά κόμματα, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Και ανέλαβε να το επιβάλει με κάθε μέσο, έτσι όπως γίνονται αυτές οι δουλειές: με καταστολή, αστυνομική βία και δίκες εναντίον των αγωνιστών και αγωνιστριών που αντιτάχθηκαν στο νέο μνημόνιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ γελοιοποίησε κάθε ελπίδα που είχε επενδυθεί πάνω του και τιμώρησε σκληρά όσους και όσες πίστεψαν ότι απλώς και μόνο με την ψήφο τους μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα και να σωθούν.

  • H Izquierda Anticapitalista Revolucionaria (IZAR) της Ισπανίας, με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 20/9

    Η Επαναστατική Αντικαπιταλιστική Αριστερά (IZAR) χαιρετίζει και εκφράζει την πλήρη υποστήριξή της  στην υποψηφιότητα του μετώπου της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την εκλογική συνεργασία με το Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα (ΕΕΚ), στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, στις 20 Σεπτεμβρίου.

    Στις κρίσιμες στιγμές που ζει ο ελληνικός λαός πιστεύουμε ότι η υποψηφιότητα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η μοναδική που αντιπροσωπεύει την ταξική ανεξαρτησία γύρω από ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα ρήξης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑείναι αυτή που υπερασπίστηκε και υπερασπίζεται το ΟΧΙ μέχρι το τέλος στην τρόικα και στην πληρωμή του χρέους, έχοντας αντιμετωπίσει όλα τα μνημόνια, παλιά και νέα, χτίζοντας την αντίσταση στους δρόμους, μαζί τους εργαζόμενους.

  • Τοποθέτηση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για τις επερχόμενες εκλογές

    1. Αγνοώντας προκλητικά το κίνημα του ΟΧΙ και το συντριπτικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συμφώνησε, σχεδίασε και ψήφισε το 3ο μνημόνιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε να επιβάλει ένα τεράστιο πακέτο λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων για λογαριασμό της εγχώριας και των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων, η συντριπτική πίεση των οποίων δεν άφηνε κανένα περιθώριο για «έντιμους συμβιβασμούς». Και ανέλαβε να την επιβάλει με κάθε μέσο, έτσι όπως γίνονται αυτές οι δουλειές: με καταστολή, αστυνομική βία και δίκες εναντίον των αγωνιστών και αγωνιστριών που αντιτάχθηκαν στο νέο μνημόνιο.

    Η εξέλιξη αυτή κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν. Ήταν η φυσική και προβλέψιμη κατάληξη μιας βαθιά εμπεδωμένης πολιτικής διαχείρισης του αστικού κράτους και ταξικής συνεργασίας, η οποία οδηγεί νομοτελειακά στην πλευρά του ισχυρού, της καπιταλιστικής τάξης. Αγωνιστικά τμήματα της εργατικής τάξης χάνουν τις αυταπάτες τους για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ή για τις υποτιθέμενες ανατρεπτικές εξελίξεις που αντικειμενικά θα προκαλούσε η κυβέρνησή του. Ο ίδιος ο μηχανισμός του αποσαθρώνεται με τις καθημερινές αποχωρήσεις μελών και στελεχών.

  • Συλλογικό κείμενο: Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες αγωνιστές της 15 Ιουλίου

    Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες αγωνιστές της 15 Ιουλίου

    Καταδικάζουμε την αστυνομική βία εναντίον της εργατικής συγκέντρωσης

    2572 υπογραφές και 83 ψηφίσματα αλληλεγγύης από σωματεία, συλλογικότητες και οργανώσεις στην Ελλάδα και τον κόσμο

    ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ…

    Συλλογή υπογραφών στοmail:vera.kro@gmail.com

    Η μνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βαδίζοντας πιστά στα χνάρια των προκατόχων της, αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει νέα μέτρα καταστροφής των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων και να ολοκληρώσει την πραξικοπηματική διαστροφή του μαζικού ταξικού ΟΧΙ, χωρίς να καταφύγει στην ύστατη μορφή κοινωνικής κατίσχυσης: την κρατική-αστυνομική βία και καταστολή.

    Το βράδυ της 15ης Ιουλίου, μέρα γενικής απεργίας στο δημόσιο, τους δήμους και τα νοσοκομεία ενάντια στο νέο μνημόνιο, στο συλλαλητήριο που διοργάνωναν συνδικάτα και κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις, η αστυνομία της “κυβέρνησης της αριστεράς” ξόδεψε όλο της το μένος. Το κομμάτι της συγκέντρωσης όπου βρίσκονταν τα μέλη της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, με τη σαφή παρουσία, σημαίες και συνθήματά, δέχτηκε απρόκλητα ιδιαίτερα βίαιη επίθεση από τα ΜΑΤ, που αφού ξυλοκόπησαν και τραυμάτισαν διαδηλωτές τους συνέλαβαν χωρίς λόγο. Δύο σύντροφοι της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφού ξυλοκοπήθηκαν άγρια κατά τη διάρκεια της επίθεσης, αλλά και μετά τη σύλληψή τους, οδηγήθηκαν την επομένη 16/6, μαζί με άλλους, στον εισαγγελέα με πληθώρα γελοίων πλαστών κατηγοριών. Η δίκη τους πήρε αναβολή για την Τετάρτη 22 Ιουλίου. Οι δύο σύντροφοι της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ο Μάνθος Ταβουλάρης, βιβλιοϋπάλληλος και πρόεδρος του ΔΣ του Συλλόγου Βιβλίου Χάρτου Αττικής και ο Μιχάλης Γκουντούμας, κοινωνικός λειτουργός, μέλος του Συλλόγου Εργαζομένων του Ιδρύματος για το Παιδί “Η Παμμακάριστος”.

  • Ταξική αντεπίθεση ενάντια στο “αριστερό” μνημόνιο!

    Χρειάστηκαν λίγα μόλις εικοσιτετράωρα για να μετατρέψει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το συντριπτικό ταξικό ΟΧΙ στη συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ σε ένα άνευ όρων ΝΑΙ. Στην πραγματικότητα, χρειάστηκαν μόνο λίγες ώρες, αφού η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να υπογράψει πάση θυσία συμφωνία, σε συνεργασία με τα μνημονιακά κόμματα του κεφαλαίου, ήταν ήδη σαφέστατη στο “συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών” το επόμενο πρωί μετά το δημοψήφισμα. Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ βρέθηκαν σε οδυνηρή πολιτική θέση την Κυριακή 5 Ιούλη. Η ήττα που δέχτηκαν θα μπορούσε να είναι στρατηγική και να τους οδηγήσει επί μακρόν στο περιθώριο. Τη Δευτέρα, όμως, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ τους έδωσε, συνειδητά, το φιλί της ζωής: τους ανέστησε για να στήσει μαζί τους την απάτη της “εθνικής ενότητας” και της “εθνικής συνεννόησης”, που, όπως πάντα, δεν σημαίνει παρά υποταγή των αναγκών των εργαζομένων στα συμφέροντα των αφεντικών τους.

    Η πίεση της ΕΕ, οι εκβιασμοί της αστικής τάξης, ο πόλεμος των παλιών μνημονιακών αστικών κομμάτων και η τρομοκρατία των ΜΜΕ του κεφαλαίου ήταν δεδομένα που υπήρχαν και πριν το δημοψήφισμα. Η απόφαση, όμως, να συμφιλιωθεί και να συνεργαστεί με αυτή την πλευρά, και όχι με την πλευρά της εργατικής τάξης που έδωσε μαζικά τη μάχη του ΟΧΙ, ανήκει αποκλειστικά στον ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με αυτή την πλευρά ψήφισε την ελληνική πρόταση στη Βουλή την Παρασκευή 10 Ιούλη και με την υποστήριξη αυτής της πλευράς έκλεισε τη συμφωνία στοEurogroup. Μαζί με αυτούς ψήφισε το πρώτο πακέτο μέτρων την Τετάρτη 15 Ιούλη, ενώ η αστυνομία έξω χτυπούσε τη διαδήλωση και έσερνε αγωνιστές και αγωνίστριες στη ΓΑΔΑ και στα δικαστήρια (ανάμεσά τους, δύο συντρόφους της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος). Εδώ δεν χωράνε μισόλογα: η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε, διαπραγματεύτηκε και υπέγραψε το τρίτο μνημόνια, με μέτρα πιο σκληρά από ποτέ.

  • Το ΟΧΙ είναι η αρχή!

    Το ΟΧΙ στο δημοψηφίσμα της 5ης Ιούλη ήταν ένα οδυνηρό χαστούκι στα παραδοσιακά κόμματα του κεφαλαίου, στην αστική τάξη, στα ΜΜΕ του συστήματος. Στη σύντομη περίοδο πριν το δημοψήφισμα, όλη αυτή η αντιδραστική συμμαχία τρομοκράτησε και εκβίασε με κάθε τρόπο και παντού: στις οθόνες των τηλεοράσεων, στις εφημερίδες, στους χώρους δουλειάς. Δεν κατάφεραν τίποτα παραπάνω από το να γελοιοποιηθούν, από το να μεγαλώσουν ακόμα περισσότερο το ταξικό μίσος εναντίον τους.

    Το δημοψήφισμα εξελίχθηκε, ανεξαρτήτως των προθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια καθαρή ταξική αναμέτρηση. Η εργατική τάξη ψήφισε ΟΧΙ και απέρριψε μαζικά τη συμφωνία, παρά την ιστορική προδοσία της γραφειοκρατίας της ΓΣΕΕ, που συστρατεύτηκε ανοιχτά με το ΝΑΙ και με τους καπιταλιστές. Η αστική τάξη, ακόμα και εκείνες οι μερίδες της που δεν ήταν κατά τα άλλα εχθρικές στο ΣΥΡΙΖΑ, έδωσε σκληρή μάχη για το ΝΑΙ. Τα μεσοστρώματα φάνηκε ότι έχουν πλέον λίγα να χάσουν, και συντάχθηκαν τελικά στην πλειοψηφία τους με την εργατική τάξη και το ΟΧΙ. Σε πείσμα όλων όσων καλούσαν σε εθνική ενότητα και ομόνοια, έγινε ανάγλυφο ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές, ασυμφιλίωτες «κοινωνίες» μέσα στη χώρα: οι εκμεταλλευτές και οι υφιστάμενοι την εκμετάλλευση. Η όξυνση της ταξικής συνείδησης ενός πλειοψηφικού τμήματος των εργαζομένων μέσα από αυτή την αναμέτρηση είναι που προκαλεί τόσο τρόμο σε όσους φοβούνται μια καθαρή έκφραση της τάξης, και επιλέγουν ως κεντρικό σύνθημα την εθνική ενότητα, προκειμένου να σπείρουν ξανά τον εφυσηχασμό και την κοινωνική ειρήνη.

  • ΟΧΙ. Καμία συμφωνία-Τέρμα οι διαπραγματεύσεις

    απόφαση της ΚΕ της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, 28.06.2015

    Η κυβέρνηση Τσίπρα, παρά τις επίμονες προσπάθειές της, δεν κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των θεσμών (ΕΕ, ΔΝΤ) και την εύνοια των ηγεμονικών αστικών τάξεων της Ευρώπης. Οι όρκοι πίστης στην αποπληρωμή του χρέους “πλήρως και έγκαιρα” και η αποκήρυξη των μονομερών ενεργειών, καθώς και κάθε μέτρου που αντιβαίνει στην καπιταλιστική κανονικότητα, δεν ήταν τελικά αρκετά. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσχωρούσε σε όλο και περισσότερο μνημονιακές προτάσεις (ιδιωτικοποιήσεις, αυξήσεις ορίων συνταξιοδότησης,de facto μειώσεις μισθών και συντάξεων, αύξηση ΦΠΑ σε προϊόντα μαζικής κατανάλωσης κλπ). Όμως, ΕΕ και ΔΝΤ, μαζί και οι εγχώριοι συνεργάτες τους, δεν θέλουν απλώς σκληρά μέτρα, θέλουν να καταστρέψουν τι όποιες ελπίδες (και αυταπάτες) θα μπορούσε να απηχεί η εκλογή μιας κυβέρνησης που εξελέγη με σύνθημα τον τερματισμό των μνημονίων, ακόμα κι αν την επομένη των εκλογών το σύνθημα αποσύρθηκε.

  • Μόνη λύση η μετωπική σύγκρουση με το κεφάλαιο

      Τάκης Θανασούλας

    Πέρασαν πέντε μήνες διαπραγμάτευσης και τα ενδεχόμενα που έχουμε μπροστά μας είναι είτε μια νέα παράταση της υπάρχουσας δανειακής σύμβασης, είτε μια νέα συμφωνία. Όμως η κυρίαρχη και σίγουρα λανθασμένη άποψη στην ευρωζώνη είναι ότι τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια υπονομεύουν την ίδια την έννοια του υπερβολικού χρέους, αφού το κόστος εξυπηρέτησης είναι πολύ χαμηλό για να έχει τον αντίκτυπο –μειώσεις εισοδημάτων, παρεμπόδιση επιστροφής στην ανάπτυξη, πρόκληση αβεβαιότητας μεταξύ των πιστωτών– που θα περίμενε κανείς. Αυτό που δεν προκύπτει από πουθενά είναι η ρήξη, επειδή αυτή μπορεί απλώς και μόνο να τη διανοείσαι.

  • Ο κατήφορος της ρεφορμιστικής πολιτικής:

    από το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» στη ποντικοπαγίδα του «έντιμου συμβιβασμού»

    του Νίκου Ταμβακλή

    Το εκλογικό αποτέλεσμα της 25ης Ιανουαρίου και ο σχηματισμός της «αντιμνημονιακής» κυβέρνησης προκάλεσε αρχικά ένα κύμα ανακούφισης στα λαϊκά στρώματα. Οι προεκλογικές υποσχέσεις που μοίραζε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μετά μάλιστα από την εξαγγελία του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης», αν και δεν είχαν γίνει απολύτως πιστευτές (τουλάχιστον στο σύνολό τους) από τη πλειοψηφία των εξουθενωμένων λαϊκών στρωμάτων, δημιούργησαν ένα διάχυτο κλίμα ελπίδας και προσμονής μιας ανώδυνης κοινοβουλευτικής εξόδου από τον εφιάλτη των αλλεπάλληλων υποβαθμίσεων του επιπέδου της ζωής τους.

    Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από τη μεριά της φαίνεται ότι ήταν εντελώς ανίκανη να βγάλει τα απαραίτητα συμπεράσματα από τα τραγικά αποτελέσματα στα οποία έχει οδηγήσει η ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ και της ΕΕ στις χώρες της περιφέρειας. Από την ολοκληρωτική καταστροφή των χωρών της Μέσης Ανατολής, από την κυνική και υποκριτική αντιμετώπιση των προσφύγων και των μεταναστών που πνίγονται στη Μεσόγειο, από την σφαγή του πληθυσμού της Ανατολικής Ουκρανίας, από την συστηματική συγκάλυψη των γεγονότων και από την φαιά προπαγάνδα των αστικών ΜΜΕ. Οι καλοπροαίρετοι «φιλο-ευρωπαϊστές» ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ πίστευαν ότι με τα λογικά τους επιχειρήματα θα έπειθαν τους ευρωπαίους ηγέτες να αλλάξουν πολιτική, να αναγνωρίσουν την «ανθρωπιστική κρίση» που τα μνημόνια έχουν επιφέρει στην ελληνική κοινωνία και να σεβαστούν τη «ρητή εντολή του ελληνικού λαού της 25ης Ιανουαρίου».

  • Η ταξική πάλη δεν έχει διαλείμματα

    Οι ελπίδες ότι μπορεί κανείς να απαλλαγεί από τη λιτότητα ψηφίζοντας και εκλέγοντας μια “κυβέρνηση της αριστεράς” κατέρρευσαν πολύ σύντομα. Ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε και έφτιαξε κυβέρνηση. Όχι βέβαια μια κυβέρνηση της αριστεράς, παρά μια κυβέρνηση συνεργασίας με τους ακροδεξιούς εθνικιστές ΑΝΕΛ και με ποικίλους σοσιαλδημοκράτες, στην οποία όμως τον πρώτο λόγο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αφού έκανε ορισμένους λεονταρισμούς, η “κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας” (έτσι λέγεται στη γλώσσα της πολιτικής η ταξική συνεργασία) μπήκε σε ένα ατέρμονο παιχνίδι διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, την τρόικα, τους ιμπεριαλιστικούς θεσμούς και τους καπιταλιστές στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

  • Το κράτος και ο νόμος δεν έχουν γίνει φίλοι μας!

    Αλλαγή δόγματος προαναγγέλλει ο Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Πανούσης. Τέρμα στην “ήπια διαχείριση” και εφαρμογή των νόμων. Ο Υπουργός δήλωσε ότι δεν χωράνε στη χώρα περισσότεροι μετανάστες και επανέλαβε την άποψή τους υπέρ της διατήρησης του τοίχους της ντροπής στον Έβρο. Επαναφέρει το θεσμό του αστυνομικού της γειτονιάς γιατί “είναι πολύ όμορφο ως αίσθημα ασφάλειας”. Καλεί σε εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου, που κατήργησε το πανεπιστημιακό άσυλο. Στοχοποιεί, όπως και οι προκάτοχοί του, τα Εξάρχεια. Αναγγέλλει τη διατήρηση των ειδικών συνθηκών κράτησης. Στους καταληψίες των τελευταίων ημερών, στέλνει μήνυμα αστυνομικής πυγμής: “Αν αυτοί θεωρούν ότι είμαστε σε πόλεμο, τότε η δημοκρατία, οι δομές της, η Αστυνομία και τα δικαστήρια θα κάνουν τη δουλειά τους”. Αποκρούει με αποφασιστικότητα κάθε διάλογο με τους καταληψίες, την ίδια στιγμή που δηλώνει ότι με τον ακροδεξιό Δένδια έχει πολύ καλές σχέσεις.

  • Τοποθέτηση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για τους χειρισμούς της ΚΣΕ και τη συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

    Η ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, ο σχηματισμός της κυβέρνησης “εθνικής σωτηρίας” ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι διαπραγματεύσεις με τοEurogroup που κατέληξαν πολύ γρήγορα στην παράταση του μνημονίου και την εγκατάλειψη των ήδη πολύ μετριοπαθών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ, όλα αυτά διαμορφώνουν μια εντελώς νέα κατάσταση στην ταξική πάλη. Η αρχική λαϊκή ευφορία, που εκφράστηκε με αντιφάσεις, αλλά και αισιοδοξία, στις πλατείες, έδωσε σχεδόν αμέσως τη θέση της στην αμηχανία και τη σύγχυση. Μόνο η ακηδεμόνευτη από κυβέρνηση και γραφειοκρατίες μαζική κίνηση των εργαζομένων μπορεί να εξασφαλίσει οποιαδήποτε κατάκτηση. Μόνο η ρήξη με την ΕΕ, τους καπιταλιστικούς θεσμούς και την καπιταλιστική ιδιοκτησία μπορούν να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων και των καταπιεσμένων.

    Η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη ραγδαία διαδικασία περαιτέρω σοσιαλδημοκρατικής προσαρμογής ανήμπορη για οτιδήποτε πέρα από ασυντόνιστες και χλιαρές αντιδράσεις. Τα κόμματα της προηγούμενης κυβέρνησης και η ηγεσία της ΕΕ θριαμβολογούν και επιχαίρουν για την άμεση στροφή της κυβέρνησης στο ρεαλισμό της αστικής διαχείρισης. Η δυσαρέσκεια από τη διάψευση των προσδοκιών, ωστόσο, θα προκαλέσει τριγμούς και θα αποσταθεροποιήσει και πάλι τους πολιτικούς συσχετισμούς. Σε αυτό το περιβάλλον, και παρά το χρόνο ανοχής που απολαμβάνει ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι όχι μόνο αναγκαίο, αλλά και εφικτό ένα ρεύμα αριστερής και εργατικής αντιπολίτευσης και μια ανεξάρτητη επαναστατική και αντικαπιταλιστική πολιτική.

  • «Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις…»

    …και αυταπάτες…

    της Ζέττας Μελαμπιανάκη

     

    Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25-1-2015 δημιούργησε κλίμα αισιοδοξίας στην μεγάλη πλειοψηφία εργαζομένων και ανέργων. Ο άμεσος σχηματισμός κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θόλωσε το προφίλ της «αριστερής κυβέρνησης», αλλά και μόνο η σκέψη ότι δεν υπήρχε ξανά στη θέση του Πρωθυπουργού ο Αντώνης Σαμαράς, και μόνο η εικόνα του Βαρουφάκη να λέει στον Ντάισεμπλουμ ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν συζητάει με την τρόικα, εξακολουθούσε να γεννά αισθήματα χαράς στην ταλαιπωρημένη, περιφρονημένη και ταπεινωμένη λαϊκή πλειοψηφία. Γιατί, το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν συνέπεια της μεγάλης καταστροφής που έφεραν οι μνημονιακές πολιτικές που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της τελευταίας πενταετίας, αλλά και αποτέλεσμα-έμμεσο- των κοινωνικών αγώνων. Γιατί υπήρξε έντονη και γενικευμένη η αίσθηση ότι μπαίνουμε σε νέα φάση, ότι το πολιτικό σκηνικό τροποποιείται ριζικά και ότι η νέα Κυβέρνηση με Κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, βάζει νέες παραμέτρους στο «πολιτικό παιχνίδι» με την ΕΕ, τις αγορές, το ΔΝΤ, με αποτέλεσμα να εκτοξευθεί σε αστρονομικά ποσοστά η δημοτικότητά της.

  • ΔΕ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ… ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΩΡΑ!!!

    Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και οι αυτοαπασχολούμενοι της χώρας, με έκδηλο ενδιαφέρον παρακολουθούν τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στοeurogroup. Μύχιος πόθος και ελπίδα τους, να πάψει η λιτότητα και να έρθει η ανάπτυξη.

    Κατά πόσο όμως μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς μονομερή διαγραφή του χρέους, χωρίς την ύπαρξη ελλειμματικών προϋπολογισμών και χωρίς κρατικές επενδύσεις, ειδικότερα εν μέσω ύφεσης; Είναι βέβαιο ότι το μίγμα οικονομικής πολιτικής που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση, ακόμα κι αν γίνει αποδεκτό δεν οδηγεί στην ποθητή ανάπτυξη.

    Οι προϋπολογισμοί είτε χωρίς πρωτογενές πλεόνασμα, πράγμα που πρέπει να θεωρείται αδιανόητο, είτε ισοσκελισμένοι (δηλαδή τα έξοδα να είναι τόσα όσα τα έσοδα) στη βάση της προηγούμενης ιστορικής εμπειρίας (κρίση 1929) δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Μήπως όμως τοnew deal στις ΗΠΑ που λέει ο Βαρουφάκης, έβγαλε τις ΗΠΑ από την ύφεση; Προφανώς και όχι. Ο λόγος της μεταπολεμικής ανάπτυξης ήταν ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος με τις ανείπωτες καταστροφές και τα εκατομμύρια νεκρούς για την εργατική τάξη.

  • Ρόλος και καθήκοντα της επαναστατικής αριστεράς μπροστά στην κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας

    Μάνος Σκούφογλου

    Νικόλας Σκούφογλου

    Ο ταξικός χαρακτήρας της νέας κυβέρνησης

    Είναι σαφές ότι η ήττα της μέχρι πρότινος συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ προκάλεσε μεγάλη λαϊκή ικανοποίηση, μεγάλη ανακούφιση και, την ίδια στιγμή, μεγάλη σύγχυση ως προς τον χαρακτήρα και τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Καθήκον, λοιπόν, της επαναστατικής αριστεράς, μακράν του να αρκεστεί στο να επιχαίρει βεβιασμένα για την εκλογή της «κυβέρνησης της αριστεράς», είναι η συγκεκριμένη ανάλυση της νέας κατάστασης, ως προϋπόθεση για τη χάραξη μιας τακτικής που να λογοδοτεί στην επαναστατική στρατηγική και το στόχο της ανατροπής του καπιταλισμού. Πρώτα απ’ όλα, λοιπόν, χρειάζεται μια σαφής εκτίμηση του πολιτικού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, και κυρίως της κυβέρνησης Τσίπρα. Το ερώτημα αν η κυβέρνηση είναι μια κυβέρνηση «δική μας», έστω μετριοπαθής ή αναξιόπιστη ή, τελικά, και προδοτική, ή αν αντιθέτως είναι μια κυβέρνηση αστική είναι θεμελιώδες για να πάρει η επαναστατική αριστερά θέση στα σημερινά επεισόδια της ταξικής πάλης.

    Με έναν κλασικό ορισμό, η κυβέρνηση Τσίπρα, τόσο από την άποψη της σύνθεσής της, όσο και από αυτή του προγράμματός της, είναι κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας.

  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΡΑ: ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΔΩ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.

    Την τελευταία εβδομάδα, η Ε.Κ.Τ. αποφάσισε να στερήσει από τις ελληνικές τράπεζες μια απ’ τις πηγές τους χρηματοδότησης με τον ισχυρισμό ότι δεν θα μπορέσει να επιτευχθεί καμιά συμφωνία με τη νέα κυβέρνηση. Σήμερα, παραμονή της ευρωπαϊκής διάσκεψης κορυφής, ο γερμανός υπουργός οικονομικών πήρε τη σκυτάλη, ζητώντας από τον έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, να εξαγγείλει το δικό του πρόγραμμα «ανάκαμψης», ένα πρόγραμμα λιτότητας, βάζοντας το σαν προϋπόθεση για την έναρξη των συνομιλιών για το χρέος..

    Πρόκειται για απαράδεκτες πιέσεις στον ελληνικό λαό, για να τον αναγκάσουν να αποδεχθεί τη λιτότητα που απέρριψε, για να του επιβάλουν τη συνέχιση ενός προγράμματος προσαρμογής που κατέστρεψε τη χώρα και αύξησε το χρέος.

    Φτάνει πια με τις εντολές της Τρόικας των δανειστών!

    Η Ε.Κ.Τ. καθώς και ο Ολάντ και η Μέρκελ περιφρονούν τελείως τον ελληνικό λαό που τόλμησε να απορρίψει τις εντολές τους. Θέλουν να τον γονατίσουν αναγκάζοντας την κυβέρνηση που προέκυψε από τις τελευταίες εκλογές να απαρνηθεί τις εξαγγελίες της.

    Ωστόσο ο Τσίπρας δεν ζητάει τον ουρανό με τ’ άστρα, δεν ζητάει ούτε καν την ακύρωση του χρέους, αναδιπλώνεται στο ίδιο το πλαίσιο που καθόρισαν οι δανειστές του, για να διαπραγματευθεί μια επιμήκυνση των πληρωμών. Ακόμη και αυτό είναι απαράδεκτο για τους δανειστές και τους πολιτικούς τους.

     

  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΡΑ : Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ Ε.Τ.

    Με την απόφαση αύξησης των επιτοκίων και των εγγυήσεων που απαιτούνται από την Ελλάδα, η Ε.Κ.Τ. προσπαθεί να κάνει μια επίδειξη ισχύος προς τον ελληνικό λαό και θέλει να του επιβάλλει τη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας που απέρριψε μαζικά.

    Τα 315 δις του ελληνικού «χρέους», από τα οποία τα 40 έχουν δοθεί από τη Γαλλία στους ευρωπαικούς οίκους, χρησιμοποιήθηκαν κυρίως από τις τράπεζες της Δυτικής Ευρώπης, με επικεφαλής τις γαλλικές τράπεζες, για να αποπληρωθούν τα δάνεια της τελευταίας δεκαετίας, με τις ευλογίες της Κεντρικής Τράπεζας. Προηγουμένως οι σημαντικότερες ευρωπαικές καπιταλιστικές εταιρίες είχαν κερδοσκοπήσει με τις συμβάσεις πώλησης όπλων και τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

  • Ανακοίνωση του ΠΓ της ΟΚΔΕ Σπάρτακος για αποτελέσματα εκλογών

    Στις εκλογές της 25 Γενάρη η κυβέρνηση των μνημονίων και τα κόμματα που διαχειρίστηκαν την κρίση του ελληνικού καπιταλισμού διαμέσου της λιτότητας υπέστησαν σαφέστατη ήττα. Αυτό που γκρέμισε τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, όπως και τις προηγούμενες αστικές μνημονιακές κυβερνήσεις, ήταν σε τελική ανάλυση η πίεση του κινήματος των εργαζομένων, της νεολαίας και των καταπιεσμένων. Παρά τις αντιφάσεις και τις παλινωδίες, οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι διαδηλώσεις και οι αγώνες των τελευταίων χρόνων φέρνουν αποτελέσματα, ρίχνουν κυβερνήσεις, μπορούν να νικούν.

    Η αποσταθεροποίηση του κατεστημένου πολιτικού συστήματος, την οποία επέφεραν η κρίση και η πίεση του κινήματος, ήταν επίσης το στοιχείο που έκανε δυνατό να έρθει στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Η νίκη ενός κόμματος που προέρχεται από τη ρεφορμιστική αριστερά απηχεί τις ελπίδες μεγάλων στρωμάτων της εργατικής και της μικροαστικής τάξης για απαλλαγή από τις συνέπειες της κρίσης και της λιτότητας, ελπίδες οι οποίες όμως σε μεγάλο ποσοστό επενδύονται με τη λογική της ανάθεσης και όχι της ενεργής στράτευσης.

  • Εκλογές και ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα, ώρα μηδέν

    «Και τώρα τι να ψηφίσω;», ρωτούν χιλιάδες άνθρωποι μέσα στο ΛΟΑΤΚΙ κίνημα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έδωσαν μάχες μέσα στη χρονιά που μας πέρασε. Οργάνωσαν τα πιο μαζικά Φεστιβάλ Υπερηφάνειας που έγιναν ποτέ στην Ελλάδα, συμμετείχαν σε αντιρατσιστικές και αντισεξιστικές κινητοποιήσεις και πέτυχαν να ξεσηκώσουν ένα μεγάλο κύμα συμπαράστασης. Αυτό το δυναμικό ρεύμα πέτυχε ώστε τα ΛΟΑΤΚΙ αιτήματα να συζητιούνται πλέον ανοιχτά μέσα στην ελληνική κοινωνία, αλλά και να τίθενται ως πιεστικά ερωτήματα στα πολιτικά κόμματα.