Όλοι και όλες στον δρόμο στις 8 Μάρτη!
Καλούμε στην απεργιακή κινητοποίηση στην πλ. Κλαυθμώνος στη 13.00 &
στην απογευματινή πορεία με συγκέντρωση στην πλ. Κλαυθμώνος στις 18.00.
Για μια ακόμη χρονιά, στις 8 Μάρτη έχουμε πολλούς λόγους να διαδηλώνουμε και να τιμούμε τον χαρακτήρα της ημέρας. Ενάμιση αιώνα μετά τον αγώνα των υφαντριών της Νέας Υόρκης που το 1857 διεκδίκησαν αυτονόητα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα, οι γυναίκες βλέπουμε αυτές τις κατακτήσεις να αμφισβητούνται στην πράξη, σε κάθε γωνιά της γης.
Τα δικαιώματα μας διακυβεύονται και δυστυχώς όλη την προηγούμενη χρονιά γίναμε μάρτυρες ολοένα και αυξανόμενων περιστατικών βίας ενάντια στις γυναίκες.. Η ζοφερή αυτή πραγματικότητα, των ξυλοδαρμών, των βιασμών, των γυναικοκτονιών, μας αναγκάζει να επιστρέψουμε στη βασική μας διεκδίκηση, την προστασία της ίδιας μας της ζωής, της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος ενάντια στη βία και τον κοινωνικό έλεγχο. Οι δεκάδες γυναικοκτονίες που φτάνουν στη δημοσιότητα, η ανοιχτή θεσμική αμφισβήτηση του δικαιώματος στην άμβλωση, ο ομαδικός βιασμός της Γεωργίας στη Θεσσαλονίκη από μία αγέλη ευυπόληπτων γόνων ισχυρών οικογενειών, είναι μερικά μόνο από τα παραδείγματα που πρέπει να μας προβληματίσουν για να αναλάβουμε δράση.
Την ίδια στιγμή και μετά από δύο χρόνια πανδημίας της COVID-19 και της κρίσης που αυτή έχει προκαλέσει, έχει διαμορφωθεί μια ακόμη πιο ασφυχτική καθημερινότητα για τις γυναίκες της τάξης μας. Αυτή περιλαμβάνει αφενός την ανάγκη για ευέλικτα ωράρια και τηλεργασία, περικοπές μισθών, απολύσεις και ανεργία, αφετέρου προσέθεσε την ανάγκη για 24ωρη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων και των ασθενών, η οποία θεωρείται αυτονόητα δική τους ευθύνη, τη στιγμή που το ΕΣΥ και οι δημόσιες υπηρεσίες φροντίδας και υγείας κατέρρεαν. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, είδαμε και την αύξηση των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας, περιστατικά τα οποία αναδεικνύουν την καθημερινότητα φόβου και ανασφάλειας που βιώνουν μια σειρά από γυναίκες μέσα στα ίδια τους στα σπίτια.
Όλη την προηγούμενη χρονιά, με αφορμή τις υποθέσεις των γυναικοκτονιών και των καταγεγραμμένων καταγγελιών βίας και βιασμού γυναικών, ενεργοποιήθηκαν τα αντανακλαστικά της κοινωνίας. Η αλληλεγγύη στα θύματα εκφράστηκε πολλές φορές στον δρόμο, με κινητοποιήσεις που αναδείκνυαν τη θεσμική ασυλία που απολαμβάνουν οι δράστες αυτών των εγκλημάτων απαιτώντας δικαίωση για τα θύματα και τις επιζήσασες. Το φεμινιστικό κίνημα εκφράζεται δυναμικά στον δρόμο και πρέπει να είναι συνεχώς παρόν και στις δικαστικές μάχες για τη δικαίωση των θυμάτων (βλ. δίκη των δολοφόνων του Ζακ, Λιγνάδη κ.ο.κ).
Όπως και τα τελευταία χρόνια, έτσι και φέτος, η απάντησή μας πρέπει να είναι διπλή και η 8η Μάρτη να είναι μία μέρα απεργιακών κινητοποιήσεων. Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι αγωνίζονται για τα δικαιώματα των γυναικών, ενάντια στη διπλή εκμετάλλευσή τους: στη δουλειά τους και στο σπίτι, από τον καπιταλισμό και την πατριαρχία. Στη δουλειά, οι εργαζόμενες γυναίκες δουλεύουν για τα κέρδη των καπιταλιστών. Στο σπίτι, δουλεύουν για να αναθρέψουν μελλοντικούς εργαζόμενους, δηλαδή να αναπαράγουν δωρεάν το εργατικό δυναμικό που χρειάζονται οι καπιταλιστές.
Με απεργία στη δουλειά και στο σπίτι, οφείλουμε να ενώσουμε τις αντιστάσεις από όλους τους κοινωνικούς μας χώρους, τα σωματεία μας, τους φοιτητικούς μας συλλόγους, τις δομές αλληλεγγύης, τα σχήματα, τις συλλογικότητες μας. Να διαδηλώσουμε συνολικά ενάντια στη βία, στις διακρίσεις και τις ανισότητες που βιώνουμε στη δουλειά και την κοινωνία, ενάντια στο σύστημα που μας καταπιέζει και στα πλαίσια του οποίου καμιά και κανένας δεν μπορεί να είναι πραγματικά ελεύθερη/ος. Πρέπει ταυτόχρονα να ενώσουμε τις φωνές μας με όσα άτομα βιώνουν την καταπίεση, την περιθωριοποίηση και τη βία λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και προσδιορισμού φύλου.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος διαδηλώνουμε:
– Για να αναδείξουμε τον τρόπο με τον οποίο η πανδημία και η κρίση φόρτωσε επιπλέον βάρη στις πλάτες των εργαζόμενων γυναικών, των ανέργων και των μεταναστριών.
– Μαζί με τις φεμινιστικές συλλογικότητες και ομάδες που δίνουν φωνή στις γυναίκες που θέλουν να αγωνιστούν ενάντια στη σεξιστική βία.
– Μαζί με αυτές και αυτούς που απεργούν και διαδηλώνουν, δείχνοντας ότι είναι μέρα αγώνα.
– Τονίζοντας ότι η απελευθέρωση των γυναικών περνάει μέσα από την ταξική ενότητα όλων εκείνων που υφίστανται την καταπίεση και την εκμετάλλευση.
– Για να αναδείξουμε ότι οι εργατικοί αγώνες πρέπει να έχουν φεμινιστικό προσανατολισμό και συμπεριληπτικό χαρακτήρα, να αγκαλιάζουν όλα τα κομμάτια της τάξης και να εκφράζουν τις διεκδικήσεις τους ενάντια σε αφεντικά και καταπιεστές.
