100 νεκροί τη μέρα από τον κορονοϊό, με τους υπουργούς να πανηγυρίζουν γιατί στο Βέλγιο πεθαίνουν περισσότεροι. Μια ύφεση της καπιταλιστικής οικονομίας που όλα δείχνουν ότι θα είναι σαφώς μεγαλύτερη από την ύφεση του 2008. Ένα σύστημα υγείας αποδεκατισμένο, που δεν ενισχύθηκε σε τίποτα από τότε που εμφανίστηκε ο ιός. Μια προκλητική διαχείριση της πανδημίας, με την οποία το πρωί υποχρεωνόμαστε να συνωστιζόμαστε στα ΜΜΜ, στους χώρους εργασίας, από τους οποίους δεν έχει κλείσει πρακτικά κανένας, και στα σούπερ μάρκετ για να μην απειληθούν τα κέρδη των εργοδοτών, και το βράδυ μας κυνηγάει η αστυνομία για να μην κάνουμε βήμα έξω από το σπίτι μας.
Είναι δεδομένο ότι η ύφεση θα φέρει νέα μέτρα εναντίον των εργαζομένων, και τα νέα μέτρα νέες εκρήξεις οργής, αγώνες, απεργίες, εξεγέρσεις. Είναι δεδομένο ότι η οργή για την ταξική διαχείριση του ιού βράζει, με την πλειοψηφία της εργατικής τάξης πλέον να μην έχει καμία εμπιστοσύνη στην κρατική υγειονομική πολιτική. Η κυβέρνηση, όπως και οι κυβερνήσεις όλων των άλλων κρατών, σπεύδουν να προλάβουν τις καταστάσεις με απαγορεύσεις και μέτρα σκληρού αυταρχισμού.
Η ανάμνηση των απεργιών και των καταλήψεων του 2010-2012 είναι νωπή. Η ανάμνηση της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008 είναι νωπή. Οι αναμνήσεις αυτές στοιχειώνουν τους καπιταλιστές και τις κυβερνήσεις τους, γιατί είδαν τι συμβαίνει όταν ξεσπάει ο κοινωνικός θυμός, και ξέρουν ότι θα το ξαναδούν.
Με φιρμάνια της αστυνομίας απαγορεύουν κάθε συνάθροιση. Η αστυνομία επιτίθεται με αύρες και χημικά, προσάγει, συλλαμβάνει, επιβάλλει εξοντωτικά πρόστιμα. Οι υπουργοί απειλούν με ύφος κωμικού δικτατορίσκου. Τι νομίζουν ότι θα καταφέρουν;
Στις 17 Νοέμβρη, έγιναν κινητοποιήσεις στο κέντρο της Αθήνας και σε κάθε πόλη της χώρας, παρά την απόλυτη απαγόρευση και την ακραία καταστολή. Στις 26 Νοέμβρη έγινε απεργία, συγκέντρωση και διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας. Στις 25 έγινε η φεμινιστική συγκέντρωση στο Σύνταγμα ενάντια στη βία κατά των γυναικών. Η κυβέρνηση γελοιοποιήθηκε ξανά και ξανά. Παρά την απειλή των προστίμων και την επίγνωση ότι αν δεν προστατευτούμε μόνοι μας από τον ιό, το κράτος των καπιταλιστών δεν πρόκειται να μας προστατέψει στο ελάχιστο, οι δρόμοι δεν θα είναι άδειοι ούτε στις 6 Δεκέμβρη, στη 12η επέτειο από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, που έδωσε το έναυσμα για τις αξέχαστες μέρες του Δεκέμβρη.
Τη φορά αυτή δεν κατέστη δυνατό να συμφωνηθεί μια κοινή κινητοποίηση στο κέντρο της Αθήνας. Υπάρχουν σφάλματα και ευθύνες από την πλευρά των οργανώσεων του κινήματος, οι οποίες μας στερούν τη δυνατότητα να καλέσουμε σε μια κεντρική συγκέντρωση στις 6 Δεκέμβρη. Το γεγονός αυτό, όμως, δεν αναιρεί ότι το τζάμι της συναίνεσης και του φόβου έχει σπάσει. Οι σημαντικές εμπειρίες του Νοέμβρη θα δώσουν τη θέση τους στις μαζικές κινητοποιήσεις της επόμενης ημέρας. Ας μην ελπίζει η κυβέρνηση ότι θα γλιτώσει τις θύελλες που έσπειρε.
Από την πλευρά μας, θα είμαστε και στις 6 Δεκέμβρη στο δρόμο, στις κινητοποιήσεις που οργανώνονται. Κανένας Δεκέμβρης δεν τελείωσε ποτέ.
