Editorial
Το τεύχος που έχετε στα χέρια σας κυκλοφορεί σε µια στιγμή κατά την οποία το σκοτάδι της διεθνούς εκλογικής ανόδου της ακροδεξιάς φωτίζεται από τη φλόγα των εκρηκτικών αγώνων της νεολαίας και των εργατικών τάξεων στη Γαλλία, το Ισπανικό Κράτος, την Αλβανία, το Βέλγιο, την Ιταλία, τη Γερμανία, τη Βραζιλία, τη Χιλή, την Ινδία, τον Μαυρίκιο. Καθώς οι παραδοσιακοί αστικοί μηχανισμοί βυθίζονται στην ανυποληψία, η διελκυστίνδα μεταξύ των κοινωνικών αγώνων και της ακροδεξιάς αντίδρασης γίνεται το κρίσιμο στοιχείο. Τις γενικές γραμμές αυτής της συγκυρίας εκθέτει ο Χρήστος Νομίδης.
Το ερώτημα δεν είναι εάν μπαίνουμε σε έναν νέο διεθνή κύκλο της ταξικής πάλης — αυτό είναι δεδομένο. Το ερώτημα είναι εάν, µέσα σε αυτό το φόντο της ταυτόχρονης όξυνσης της ταξικής πάλης και της συνεχιζόμενης κρίσης των ρεφορμιστικών κομμάτων και συνδικάτων, οι αντικαπιταλιστικές οργανώσεις μπορούν αυτή τη φορά να παίξουν ανεξάρτητο και ηγεμονικό ρόλο. Σε αυτό το ερώτημα επικέντρωσε π συνδιάσκεψη της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος στις 25-27 Σεπτεμβρίου, π οποία επικύρωσε και την απόφαση της ενοποίησης µε την Πολιτική Οργάνωση Κόκκινο Νήμα –μιας ενοποίησης που ανοίγει σημαντικές προοπτικές για µια ισχυρή επαναστατική οργάνωση.Ένα µέρος του πολιτικού κειµένου που ψήφισε η συνδιάσκεψη δηµοσιεύεται στο παρόν τεύχος.
Στο κέντρο των κοινωνικών αγώνων παγκοσμίως βρίσκεται µια σύγχρονη πολυεθνική εργατική τάξη, π οποία φέρνει στο προσκήνιο την ενότητα εγχώριων και ξένων εργατών και εργατριών σε κάθε χώρα. Ο Αλέξης Λιοσάτος εξετάζει τη θέση των μεταναστών και μεταναστριών στα συνδικάτα στην Ελλάδα, ενώ ο Αντώνης Ζαχαρής γράφει ειδικότερα για την πρόσφατη ιστορική κατάκτηση της συγκρότησης της Ένωσης Αράβων Εργαζομένων στην Οικοδομή.
Η Ευγενία Σκαφίδα γράφει για το εκπληκτικό κίνημα της νεολαίας και των εργαζομένων στη Γαλλία, που εμπνέει τους καταπιεσµένους και τις καταπιεσµένες όλων των χωρών. Με αφορμή τις πρόσφατες εκλογές στο Βερολίνο, ο Στέλιος Αναστασάκης σκιαγραφεί τη δύναμη και τις αδυναμίες της Αριστεράς στη Γερμανία. Την ενότητα για τα διεθνή κλείνει η ανάλυση του Κώστα Δικαίου για την κατάσταση που δημιουργεί π αποτυχία του πολέμου ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν.
Η πολιτική συγκυρία και η πολιτική πραγματικότητα δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές χωρίς προσεκτική ανάγνωση της οικονοµικής βάσης. Αξιοποιώντας τις επεξεργασίες της πρόσφατης συνδιάσκεψης, ο Κλεάνθης Αντωνίου επιχειρεί µια σύνοψη των σημερινών αντιφάσεων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγός σε διεθνές επίπεδο. Από την πλευρά του, ο Πάνος Κοσμάς, στο πρώτο µέρος ενός κειµένου που θα δημοσιευτεί σε συνέχειες, εστιάζει ειδικά στις τάσεις εντός του ελληνικού καπιταλισμού. Το κείμενο της Γιάννας Κατσιαμπούρα διερευνά τις έμφυλες διαστάσεις ενός βασικού τοµέα αιχμής, της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Φέτος συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από την ιστορική βρετανική Γενική Απεργία του 1926 και 90 χρόνια από την έναρξη της Ισπανικής Επανάστασης. Τα κορυφαία αυτά γεγονότα της ταξικής πάλης, και η στρατηγική τους πλευρά, εξετάζονται στα κείμενα του Νίκου Ταµβακλή και του Γιάννη Χαλά αντίστοιχα.
Το περιοδικό κλείνει µε µια ενότητα για τον πολιτισμό και την επιστήµη, µε αφορμή τον αδόκητο θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Το κείμενο του Χρήστου Ανδρικόπουλου αποτελεί µια κριτική προσέγγιση στη «λαϊκότητα», ενώ ο Κώστας Σκορδούλης επισημαίνει τους κινδύνους των ψευδοεπιστημονικών πρακτικών, που οδήγησαν και στο θάνατο του τραγουδιστή.
Δεν θα μπορούσαμε παρά να αφιερώσουμε το τεύχος στον πολύτιμο σύντροφο Πανάγο Λίλλη, µέλος της Συντακτικής Επιτροπής του Σπάρτακου, ο οποίος πέθανε πρόσφατα, αφήνοντας σημαντικότατο αποτύπωμα στο χώρο του επαναστατικού μαρξισμού. Πρόσφατα αποχαιρετήσαμε, επίσης, µε σεβασμό τον τροτσκιστή σύντροφο Παναγιώτη Δούμα, ιστορικό στέλεχος της οργάνωσης «Εργατική Δημοκρατία».









