Η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία μέσα στη γενικευμένη δομική της κρίση έχει αυξήσει την ανισότητα. Το μερίδιο του παγκόσμιου πλούτου που πηγαίνει στο πλουσιότερο 1% αυξάνεται συνεχώς κάτω από τις αναδιαρθρώσεις του κεφαλαίου που ακολούθησαν τα ξεσπάσματα της πανδημίας και της ενεργειακής κρίσης. Πριν καν φτάσει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα σε μια ασταθή ισορροπία, απειλήθηκε με νέα ανατροπή, με έντονες πληθωριστικές πιέσεις. Παράλληλα, ο πόλεμος στην Ουκρανία, ο πόλεμος του Ισραήλ στην Παλαιστίνη, ο νέος γύρος του εμφυλίου στη Συρία καθώς και η αμφισβήτηση από νέες δυνάμεις, της μονοκρατορίας των ΗΠΑ, φέρνουν την ανθρωπότητα στο χείλος ενός γενικευμένου πολέμου. Και με την κλιματική κρίση σε παγκόσμιο επίπεδο, η βαρβαρότητα είναι ήδη εδώ.
Στην Ελλάδα, το σύστημα δυσκολεύεται να ξεπεράσει την κρίση του 2010, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά. Η ΝΔ, χάνει σταθερά την κοινωνική στήριξη που είχε και το όποιο εκλογικό προβάδισμα ακόμα έχει, οφείλεται στο ότι κανένα άλλο από τα κόμματα εξουσίας δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει με αξιώσεις, την εμπιστοσύνη του λαού και την κυβέρνηση.
Οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, απογοητευμένες, φλερτάρουν με ρεφορμιστικά σχέδια, ενώ άλλες παλεύουν για να διατηρήσουν ανεξάρτητη την επαναστατική αριστερά.
Μέσα σ’ αυτή την κατάσταση, τα κινήματα ενώ παρουσιάζουν αγωνιστικές κορυφώσεις και έχουν πετύχει επιμέρους νίκες, δεν έχουν καταφέρει ούτε να ενωθούν ούτε και να καταστούν απειλητικά για τις κυβερνήσεις και το σύστημα.
Κλειδί της ανασυγκρότησης και αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος και των κοινωνικών κινημάτων είναι η πολιτική επιβίωση και η ενίσχυση του ρεύματος της ανεξάρτητης επαναστατικής αριστεράς, με προοπτική τη δημιουργία ενός επαναστατικού εργατικού κόμματος. Ένας πόλος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, με λογική ενιαίου μετώπου στους αγώνες αλλά πολιτικά ανεξάρτητος από κάθε ρεφορμιστική ηγεσία, με ορατή εμβέλεια, προγραμματική συγκρότηση και μεταβατικό πρόγραμμα, είναι απαραίτητος όρος για τον απεγκλωβισμό αγωνιστών και αγωνιστριών από την επιρροή του ρεφορμισμού, αλλά, ακόμα περισσότερο, για την πολιτικοποίηση του νέου ριζοσπαστικού δυναμικού που αναδύεται και θα αναδυθεί στους αγώνες της νέας περιόδου.
Ταυτόχρονα πιστεύουμε ότι ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο οργανώσεων δεν είναι αρκετό. Είναι αναγκαία και η ύπαρξη μιας επαναστατικής και διεθνιστικής πτέρυγας, με ανώτερη προγραμματική ενότητα. Η πτέρυγα αυτή μπορεί να αντλήσει δυνάμεις τόσο μέσα από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ όσο και έξω απ’ αυτήν.
Στα πλαίσια αυτής της τακτικής και ως πρώτο βήμα στο δρόμο προς τη δημιουργία αυτής της πτέρυγας, καλούμε στην κοινή εκδήλωσή μας με θέμα:
«Πλατιά Κόμματα» και «Λαϊκά Μέτωπα» ή Ανεξάρτητη Διεθνιστική Αντικαπιταλιστική Αριστερά;
