Οι φετινές φοιτητικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στον απόηχο μιας χρονιάς όπου το φοιτητικό κίνημα δυσκολεύτηκε να υψώσει τις απαραίτητες αντιστάσεις. Συγκεκριμένα, φέτος κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε και να μπλοκάρουμε στην πράξη έναν από τους πιο αντιδραστικούς και αντιεκπαιδευτικούς νόμους που έχουν εφαρμοστεί στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, το νόμο των διαγραφών,αγώνας ο οποίος οργανώθηκε υπό ένα κλίμα τρομοκράτησης και έντονης καταστολής μέσα στα πανεπιστήμια. Η μόνιμη παρουσία της αστυνομίας σε πολλά ιδρύματα της χώρας, όπως στο ΕΜΠ, ήταν καθημερινότητα, ενώ σε άλλες σχολές, η εισβολή της αστυνομίας δεν ήταν πια κάτι αδιανόητο, όπως στην εκκένωση πολιτικών χώρων στη Φιλοσοφική του ΕΚΠΑ, ή τις επανειλημμένες επεμβάσεις στο ΑΠΘ για το μπλοκάρισμα πολιτιστικών/κοινωνικοπολιτικών εκδηλώσεων (συναυλία οικονομικής ενίσχυσης, προβολή ταινίας) στο χώρο του Ιδρύματος.
Αποκορύφωμα της καταστολής στα πανεπιστήμια φέτος ήταν η αστυνομική επέμβαση για την εκκένωση της κατάληψης του Φοιτητικού Συλλόγου της Αρχιτεκτονικής, που οδήγησε στη σύλληψη 15 φοιτητών. Ο ΦΣ Αρχιτεκτονικής, πραγματοποιούσε κατάληψη με αφορμή την απεργία της επομένης, που είχε καλεστεί ενάντια στον αντεργατικό νόμο του 13ώρου, ενάντια στις διαγραφές αλλά και με αντιπολεμικά αιτήματα αλληλεγγύης στο μαχόμενο λαό της Παλαιστίνης. Λίγους μήνες αργότερα, το φοιτητικό κίνημα στάθηκε κατώτερο των περιστάσεων στην οργάνωση ενός μαχητικού και επικίνδυνου κινήματος απέναντι στο κρατικό έγκλημα στα Τέμπη και στη συγκάλυψη αυτού από τη Νέα Δημοκρατία, αφού δεν κατάφερε να βγάλει Γενικές Συνελεύσεις με μεγάλη απαρτία και να κατεβάσει μαζικά τους φοιτητές στο δρόμο. Ταυτόχρονα, σε μία χρονιά με έντονες πολεμικές εξελίξεις, τόσο στη μέση ανατολή, με τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη να συνεχίζεται και τις επιθέσεις των ΗΠΑ στο Ιράν, όσο και στη Λατινική Αμερική με την απαγωγή του Μαδούρο στη Βενεζουέλα και τον οικονομικό αποκλεισμό της Κούβας, η κουβέντα στους συλλόγους δεν φάνηκε να μπορεί να πάει ένα βήμα παραπέρα και να παρακινήσει των κόσμο των σχολών σε μια αγωνιστική κατεύθυνση πλάι στο αντιπολεμικό κίνημα.
Ακόμα και η μέρα των εκλογών, στιγματίστηκε από την έντονη παρουσία της αστυνομίας με αφορμή και τα γεγονότα στο ΑΠΘ την προηγούμενη μέρα. Ταυτόχρονα, αρνητική παρακαταθήκη αποτέλεσε η απαγόρευση της διεξαγωγής των εκλογών της πλειοψηφίας των ΦΣ του ΕΜΠ στον χώρο του κάτω Πολυτεχνείου, με τον πρύτανη Χατζηγεωργίου να επικαλείται ζητήματα ασφαλείας, ενώ στην πραγματικότητα αφορμώμενος και τα εκφυλιστικά σκηνικά βίας της 15ης Νοεμβρίου, προέβη σε ακόμα μια ενέργεια αποστείρωσης του ιστορικού αυτού χώρου.
Το αποτύπωμα της φετινής κάλπης πανελλαδικά, δε φαίνεται να διαμορφώνει καλύτερους όρους από ότι πέρσι για την εμπλοκή στους συλλόγους και την ανάπτυξη ενός μαζικού και ανατρεπτικού φοιτητικού κινήματος. Αρχικά, ειδαμε τη πτώση τη συμμετοχής στις φετινές φοιτητικές εκλογές, μια πτώση της τάξης του 6,73% σε σχέση με τις περσινές, κάτι που υποδεικνύει μια αποστροφή και έλλειψη εμπιστοσύνης των φοιτητών στις δομές του φοιτητικού κινήματος και δίνει πάτημα στην κυβέρνηση για περεταίρω απονομιμοποίηση των φοιτητικών συλλόγων. Από την άλλη, η πτώση της κάλπης φάνηκε να μην επηρεάζει τις καθεστωτικές δυνάμεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, που παρά την μικρή τους αριθμητική πτώση, παρουσίασαν και οι δύο ποσοστιαία αύξηση κατά 1,66% και 0,68% αντίστοιχα.
Τη μεγαλύτερη πτώση φέτος, τόσο ποσοστιαία, όσο και αριθμητικά παρουσίασαν οι δυνάμεις της ΠΚΣ, συμβάλλοντας καθοριστικά και στην πτώση της κάλπης. Η Πανσπουδαστική, που αναδείχθηκε και φέτος πρώτη δύναμη πανελλαδικά, έχασε πάνω από 2000 ψήφους, ενώ η ποσοστιαία διαφορά της από τη δεύτερη δύναμη ΔΑΠ μειώθηκε κατά 3,88%. Η πρωτιά της και η συνεχόμενη ήττα της ΔΑΠ, δείχνει από τη μια την καταδίκη της κυρίαρχης πολιτικής από τους φοιτητές. Ωστόσο,φαίνεται ότι η αδυναμία της ΠΚΣ να ανταποκριθεί στην ευθύνη της ώς πρώτη δύναμη και να θέσει τους συλλόγους σε αγωνιστική τροχιά οφείλεται σε ένα πρώτο επίπεδο στην έλλειψη μίας σαφούς και αγωνιστικής γραμμής απέναντι στους αντιεκπαιδευτικούς νόμους και σε μια αμηχανία στην κινητοποίηση του ακροατηρίου της προς αγώνες που αφορούν ζητήματα της εποχής όπως η ακρίβεια και ο πόλεμος. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο η στασιμότητα της ΠΚΣ, οφείλεται και σε μια γενικότερη ρεφορμιστική και μη αγωνιστική στάση του ΚΚΕ, είτε με την υιοθέτηση μιας λανθασμένης στάσης, όπως είδαμε στο νόμο Δένδια για το στρατό, είτε με την δυσκολία ενεργοποίησης των απαραίτητων αντανακλαστικά του κόσμου, με αποκορύφωμα την αδυναμία συγκρότησης ενός μαζικού, μαχητικού εργατικού κινήματος ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα του 13ωρου.
Οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ, από την άλλη παρουσίασαν μια πτώση 180 ψήφων, ώστοσο ποσοστιαία αυξήθηκαν κατά 0,27%. Παρ’ όλα αυτά, η άνοδος της συγκεκριμένης δύναμης δεν υποδεικνύει το παραμικρό για την επόμενη μέρα των Συλλόγων στους οποίους παρεμβαίνουν. Οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ, από την αρχή της χρονιάς εμφανίστηκαν στις σχολές με μια γραμμή ήττας, αρνούμενες να χρησιμοποιήσουν αναβαθμισμένα μέσα πάλης ενάντια στις επικείμενες διαγραφές, ενώ μετά τη δολοφονική επίθεση που πραγματοποίησαν στο τριήμερο του πολυτεχνείου, απουσίασαν για μήνες από τις σχολές και κατ’ επέκταση από όλες τις σημαντικές μάχες που κληθήκαμε να δώσουμε. Ακόμα και μετά την επιστροφή τους στις σχολές, αναλώθηκαν σε μια ρητορική προβοκατορολογίας στην προσπάθεια τους να περιορίσουν τη δημόσια κατακραυγή, ενώ δεν αφιέρωσαν δυνάμεις στην ενίσχυση των ΦΣ και στην πολιτική παρέμβαση, αλλά ιεράρχησαν από την πρώτη στιγμή το να μην πέσουν εκλογικά. Καθ’ όλη αυτή την προσπάθεια, δεν έλειψαν οι τραμπούκικες επιθέσεις στα υπόλοιπα κομμάτια της φοιτητικής αριστεράς και ιδιαίτερα απέναντι στις δυνάμεις της ATTACK, αφού πέρα από λεκτικές επιθέσεις, μέλη της ΑΡΑΣ δε δίστασαν να επιτεθούν ακόμα και σωματικά σε συνδικαλιστές της ATTACK.
Η ΡΕΒΑΝΣ, παρουσίασε μικρή εκλογική αύξηση τόσο αριθμητικά, όσο και ποσοστιαία. Παρ’ όλα αυτά, μέσα στη χρονιά εμφανίστηκε στα αμφιθέατρα των Γενικών Συνελεύσεων ανέτοιμη να παρουσιάσει ένα πλάνο ενίσχυσης των φοιτητικών συλλόγων και συγκρότησης κινήματος. Μέχρι και πριν την επίθεση της ΑΡΑΣ στο τριήμερο του πολυτεχνείου, η ΡΕΒΑΝΣ παρουσίασε μια προσκόλληση στα ΕΑΑΚ κατεβάζοντας παντού κοινά πλαίσια, ενώ σε κρίσιμες περιόδους που το φοιτητικό κίνημα έπρεπε να οξύνει, η φοβική της στάση, δεν της επέτρεψε να σταθεί υπέρ ενός μαχητικού σχεδιασμού. Η παρουσία της ΡΕΒΑΝΣ και φέτος, επιβεβαίωσε ότι δεν έχει συγκροτηθεί πάνω στην ύπαρξη ενός πολιτικού κενού και σχεδίου.
Η ATTACK στα ΑΕΙ, αποτέλεσε φέτος τη μόνη δύναμη που φάνηκε διατεθειμένη να ενεργοποιήσει κάθε μέσο πάλης για την ανατροπή του μέτρου των διαγραφών, να σταθεί εμπόδιο σε κάθε πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, αλλά και να χτίσει ένα αντιπολεμικό κλίμα στις σχολές, με αντιπολεμικές πρωτοβουλίες όπως το Students for Gaza. H ΑTTACK από την πρώτη μέρα των σχολών, πρότεινε έναν μαχητικό σχεδιασμό με καταλήψεις και με αποκλεισμούς των γραμματειών των τετραετών σχολών για να μη κατατεθούν οι λίστες των διαγραφέντων φοιτητών, ενώ κατάφερε να είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μπλοκάρισμα των πειθαρχικών που προσπαθούν να εφαρμόσουν για τα συλληφθέντα από την κατάληψη της Αρχιτεκτονικής.
Παρ’ όλα αυτά, το εκλογικό αποτύπωμα ήταν ιδιαίτερα αρνητικό για τις δυνάμεις μας, αφού η ATTACK στα ΑΕΙ παρουσίασε πτώση 420 ψήφων, που μεταφράζεται σε -0,55% ποσοστιαία. Είναι σαφές, ότι η ATTACK δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει εκλογικά τις πρωτοβουλίες και τις παρεμβάσεις της προηγούμενης χρονιάς. Η πτώση αυτή, οφείλεται σε ένα βαθμό στη νηνεμία που επικρατούσε ευρύτερα στο φοιτητικό κίνημα, αφού όπως έχει αποδειχθεί και από προηγούμενα εκλογικά αποτελέσματα, η ATTACK φαίνεται να ενισχύεται τις χρονιές που πραγματοποιούνται έντονες κινηματικές διεργασίες. Ταυτόχρονα, όμως, είναι εμφανής και η αδυναμία της ATTACK μέσα από τα σχήματα, να απευθυνθεί μαζικά στον κόσμο των σχολών και να τον ευαισθητοποιήσει τόσο για τα καθημερινά ζητήματα των σχολών, όσο και για τα πιο μεγάλα, έξω από αυτές. Η ATTACK οφείλει από την επόμενη χρονιά, να επιδοθεί στην οικοδόμηση των σχημάτων της και κατ’ επέκταση και στην ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων, με έμφαση στην καθημερινή παρέμβαση και παρουσία στις σχολες που παρεμβαίνει κάθε σχήμα της. Θα πρέπει να ιεραρχήσει την ομαλή λειτουργία των σχημάτων της, με τακτικές, ανοιχτές, διαδικασίες που θα αποτελούν τόσο πεδίο πολιτικοποίησης και ζύμωσης των συνδικαλιστών της όσο και το μέσο που θα χρησιμοποιεί για να προσελκύσει κάθε φοιτητή να συζητήσει, να προβληματιστεί και να πολιτικοποιηθεί αντίστοιχα.
Γνωρίζουμε καλά πως, παρά τα εκλογικά αποτελέσματα, οι δυνατότητες της ATTACK είναι πολλαπλές. Δεν πρέπει εξάλλου μέσα στη μεγάλη εικόνα να παραγνωρίσουμε και το γεγονός πως σε μια σειρά συλλόγους (πολλοί απ’ τους οποίους βρέθηκαν στο επίκεντρο της επίθεσης κυβέρνησης και κράτους) οι δυνάμεις μας όχι μόνο έπαιξαν καθοριστικό ρόλο μέσα στη χρονιά αλλά κατάφεραν να το αποτυπώσουν αυτό και εκλογικά ενισχύοντας τις θέσεις τους για την επόμενη μέρα. Όπως απέδειξε και η ίδια η ATTACK, μέσα από μια σειρά μαχών, η αναγκαιότητα ύπαρξης μιας αντικαπιταλιστικής συλλογικότητας που να προτείνει ένα σχέδιο ρήξης και πραγματικής ενεργοποίησης του φοιτητικού κινήματος, είναι μεγάλη. Συνεχίζουμε λοιπόν, έχοντας στην φαρέτρα μας τις εμπειρίες και τα συμπεράσματα της φετινής χρονιάς, να δίνουμε τις μάχες μέσα και έξω από τις σχολές μας.
