Για τη “συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ”

1. Η συμφωνία που υπογράφτηκε στις Πρέσπες την Κυριακή 17 Ιουνίου ανάμεσα στις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Δημοκρατίας της Μακεδονίας επιχειρεί να λύσει το “νέο μακεδονικό ζήτημα” που προέκυψε από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την άνοδο των βαλκανικών εθνικισμών στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 με τρόπο οριστικό, τουλάχιστον για την Ελλάδα, με την άρση του καθεστώτος παρία που έχει επιβάλει στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Με έναν τελευταίο εκβιασμό, αποτελεί, πάντως, πρόταση για ιστορικό συμβιβασμό ανάμεσα στις εθνικές αστικές τάξεις που μπορεί να άρει μια εχθρότητα επικίνδυνη για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στην Ελλάδα, τη Δημοκρατία της Μακεδονίας και, ευρύτερα, τα Βαλκάνια. Ωστόσο, βρίσκει ιδεολογικά απροετοίμαστη την πλειονότητα των Ελλήνων και Ελληνίδων πολιτών, συμπεριλαμβανομένων των εργαζόμενων μαζών, που έχουν για τριάντα χρονιά υποστεί μια εκ των άνω καθοδηγούμενη πλύση εγκεφάλου ότι η “Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική”.  Ακόμα κι αν οι αντιδράσεις είναι πολύ μικρότερης κλίμακας από τα εθνικιστικά συλλαλητήρια του 91-92, είναι ωστόσο πραγματικές (σε σχέση με τις ανύπαρκτες κατά της νέας “εθνικής γραμμής” του 2008 που η σημερινή συμφωνία υλοποιεί) και σε μια στιγμή που η κοινωνική και πολιτική πόλωση που χαρακτήρισε την ελληνική κοινωνία στην κρίση της έχει εξαντληθεί με τη μορφή που τη γνωρίσαμε (κυρίως μνημόνιο-αντιμνημόνιο αλλά και ένα ευρύ φάσμα αγωνιστικών εμπειριών μεγάλης, μεσαίας και μικρής κλίμακας). Την ίδια ώρα, παρά την υποχώρηση του εθνικιστικού πόλου του VMRO στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, η βαρύνουσα σε εθνικό συμβολισμό μετονομασία του γειτονικού κράτους που προβλέπει η συμφωνία ενδέχεται να επιφέρει το αντίθετο αποτέλεσμα πληγώνοντας το εθνικό αίσθημα των Μακεδόνων.

2. Προϊόν του ελληνικού εκβιασμού και της δύναμής του, η συμφωνία είναι αναγκαστικά ετεροβαρής. Οι μακεδονικές παραχωρήσεις είναι όχι απλώς μεγαλύτερες, αλλά κυρίως πλήττουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, με την πρόσθετη επιβολή της, γνωστής στην Ελλάδα των μνημονίων, νεοφιλελεύθερης μεθόδου της “ελεύθερης αποδοχής” των όρων που επιβάλλουν οι ισχυροί. . Η Δημοκρατία της Μακεδονίας πρέπει να αναγνωριστεί με το σημερινό συνταγματικό όνομά της. Η γειτονική χώρα ονομαζόταν με το όνομα Μακεδονία για μισό αιώνα στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας και το ελληνικό κράτος το είχε αποδεχτεί και ουδέποτε είχε βγει κανείς στο δρόμο να διαμαρτυρηθεί. Η αλλαγή της ονομασίας της Δημοκρατίας της Μακεδονίας είναι μια ακόμη εφαρμογή του δικαίου του ισχυρότερου στις διακρατικές σχέσεις.

Διαβάστε περισσότερα: Για τη “συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ”

ΤΠΤ: Μια πρώτη κριτική της θέσης της πλειοψηφίας για τη λεγόμενη “συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ”

Η προτεινόμενη απόφαση στηρίζεται σε μια θεμελιακά λαθεμένη εκτίμηση της συμφωνίας των Πρεσπών ως πάνω-κάτω το ίδιο κακή με τη δεξιά/ακροδεξιά -και ορισμένες φορές εκ των αριστερών- σοβινιστική κριτική της στην Ελλάδα. 

Από την άλλη, επαναλαμβάνει το γνώριμο αριστερίστικο ελιγμό που “πετάει την μπάλα στην κερκίδα”. Στη δοσμένη περίοδο η “διεθνιστική ανατροπή” οποιασδήποτε διακρατικής συμφωνίας της Ελλάδας δεν είναι ρεαλιστική. Το σύνθημα αυτό είναι αφηρημένα προπαγανδιστικό. Για να διατηρούμε ήσυχη τη συνείδησή μας και να ξεφεύγουμε από τα πιεστικά διλήμματα της πραγματικότητας. 

Διπλωματικός συμβιβασμός ή διατήρηση του status quo είναι η επιλογή και στις δύο πλευρές. Οι δύο προοπτικές αυτές πρέπει να σταθμιστούν ως προς τις συνέπειές τους στον πραγματικό πολιτικό και ιδεολογικό συσχετισμό την επόμενη μέρα πάνω στις εργατικές τάξεις και των δύο χωρών, να σταθμιστεί ποια προοπτική θα ευνοήσει ή θα δυσχεράνει το έργο των διεθνιστών και διεθνιστριών ώστε οποιαδήποτε ανατροπή να καταστεί εφικτή. 

Διαβάστε περισσότερα: ΤΠΤ: Μια πρώτη κριτική της θέσης της πλειοψηφίας για τη λεγόμενη “συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ”

Για μια ζεστή, μα πολύ ζεστή Άνοιξη, μετά 50 χρόνια από το Μάη του ’68!

Του Χρήστου Ιωνά

Ξεκίνημα της Άνοιξης και πολύ μεγάλοι αγώνες διεξάγονται σε πολλά σημαντικά τμήματα της κοινωνίας: στους σιδηροδρομικούς (SNCF), ιστορικό τομέα του γαλλικού εργατικού κινήματος, στους φοιτητές, αλλά και στους καθηγητές πανεπιστημίων, χωρίς να ξεχνάμε άλλους πολλούς αγώνες, συχνά πολύ αποφασιστικούς, όπως η πάλη κατά του αεροδρομίου στη Νάντη, οι κινητοποιήσεις στα σουπερμάρκετ Carrefour κατά των χιλιάδων απολύσεων που προγραμματίζονται, οι κινητοποιήσεις στο δημόσιο, όπου οι οργανικές θέσεις εργασίας απειλούνται από τους φανατικούς τους φιλελευθερισμού...

Βέβαια, ο πειρασμός είναι μεγάλος να πει κανείς ότι, 50 χρόνια μετά, βρισκόμαστε και πάλι στις παραμονές ενός νέου Μάη του ‘68! Είναι αλήθεια ότι, την ώρα που μερικοί, όπως ο Μακρόν, ετοιμάζονται να γιορτάσουν την πεντηκονταετία αυτή σαν κοσμικό γεγονός, η απάντηση του δρόμου και των εργοστασίων μας χαροποιεί! Αλλά πρέπει να προσέχουμε με τις συγκρίσεις: δεν βρισκόμαστε στο Μάη του ‘68, για παράδειγμα οι μαθητές είναι απόντες προς το παρόν από τις κινητοποιήσεις της νεολαίας. Και κυρίως η αφετηρία είναι πολύ διαφορετική: πέρυσι, ο Μακρόν μπόρεσε να εκλεγεί και κατόπιν και μια τεράστια πλειο0ψηφία βουλευτών της ομάδας του, πάνω στη βάση των ηττών που γνώρισαν τα προηγούμενα χρόνια οι κινητοποιήσεις (για τις συντάξεις, ενάντια στις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, κλπ., κλπ.). Ο στόχος του ήταν από την αρχή να επωφεληθεί από τους δισταγμούς των νέων και των εργαζομένων, για να επιτεθεί ανοιχτά στον “παλιό κόσμο”, όπως τολμούν να λένε αυτοί οι τύποι, καθαρά προϊόντα των διοικητικών συμβουλίων των μεγάλων χρηματοπιστωτικών και βιομηχανικών συγκροτημάτων (ο υπουργός εργασίας είναι πολυεκατομμυριούχος, με περιουσία που εκτιμάται σε 7,5 εκατομμύρια ευρώ, τέως στέλεχος του ομίλου Danone!), και οι επιθέσεις ξεκίνησαν σε όλα τα μέτωπα, με την επιβολή, ήδη από πέρυσι το Φθινόπωρο - και παρά την ισχυρή κινητοποίηση - ενός νέου νόμου που ψαλιδίζει τα κεκτημένα των εργαζομένων και ευνοεί τους πιο πλούσιους.

Διαβάστε περισσότερα: Για μια ζεστή, μα πολύ ζεστή Άνοιξη, μετά 50 χρόνια από το Μάη του ’68!

Ελλάδα: Μια εκδήλωση μεγάλης σημασίας για τη συριακή επανάσταση

  Μια εκδήλωση αρκετά σημαντική διεξήχθη στην Ελλάδα: μια εκδήλωση υποστήριξης στη συριακή επανάσταση, που την οργάνωσε ένα τμήμα της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς. 

  Η σημασία της εξηγείται από το γεγονός ότι, ώς τώρα, αυτό που κυριαρχεί τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, είναι δύο τάσεις που δεν είναι και τόσο πολύ διαφορετικές στην ουσία τους: 

• από τη μια μεριά, η στήριξη της κυβέρνησης Τσίπρα στην ισραηλινή κυβέρνηση, 

• από την άλλη, μια καμπιστική τοποθέτηση που είναι βαθιά ριζωμένη στο μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής αριστεράς και που ενισχύεται και με μια απλοϊκή λογική από τη στήριξη του Τσίπρα στον Νετανιάχου και στους διεθνείς συμμάχους του.

 Πρέπει επομένως καταρχάς να θυμίσουμε τη φιλο-ισραηλινή πολιτική που εφαρμόζει πλέον ο Τσίπρας και η ηγεσία του Σύριζα, όπως το διαπιστώσαμε και πρόσφατα, με τη συνάντηση των πρωθυπουργών της Κύπρου, του Ισραήλ και της Ελλάδας, για οικονομικές και βιομηχανικές συμφωνίες με στόχο, όχι και τόσο οικολογικό, η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο να είναι αποκλειστικά στα χέρια των 3 αυτών χωρών και της Αιγύπτου. Βέβαια, ο Τσίπρας μας θύμισε ότι υποστηρίζει τη λύση ενός παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο κράτος του Ισραήλ, αλλά κυρίως υπογράμμισε τον κοινό τους στόχο: “να εξασφαλίσουμε την ευημερία, τη σταθερότητα και τη συνεργασία ανάμεσα στις χώρες μας, αλλά και με τις γειτονικές χώρες και τους λαούς της περιοχής”. Τη στιγμή που ο ισραηλινός στρατός κατασφάζει δεκάδες Παλαιστίνιους στα σύνορα της Γάζας, ο Τσίπρας δεν ντρέπεται να τα λέει αυτά και να επιχαίρεται, μετά από τέσσερεις τέτοιες τριμερείς συναντήσεις, για το προχώρημα αυτής της συνεργασίας..., την ίδια ώρα που στην Ελλάδα διοργανώνονταν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά των εγκλημάτων του ισραηλινού στρατού και του περιφερειακού πυρομανή Νετανιάχου!

Διαβάστε περισσότερα: Ελλάδα: Μια εκδήλωση μεγάλης σημασίας για τη συριακή επανάσταση

“Οι μοίρες μας συνδέονται”

O Joseph Daher για τη Συριακή Επανάσταση

 

Καθώς η Συριακή Επανάσταση μπήκε στο όγδοο έτος τη ς αυτό το Μάρτιο, οι Νταν Φίσερ (Dan Fischer) και Σ. Μάζα (S. Maja) έστειλαν κάποιες ερωτήσεις στον Τζόζεφ Ντάχερ (Joseph Daher). Συζήτησαν γύρω από το πως η μοίρα του συριακού λαϊκού αγώνα εναντίον της δικτατορίας του Μπασάρ αλ-Άσαντ (Bashar al-Assad) συνδέεται με τους αγώνες κατά του αυταρχισμού και του φασισμού παγκόσμια, συμπεριλαμβανομένων των αγώνων σε Ροζάβα, Παλαιστίνη, Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. 

Η πολιτική και οι πράξεις της δικτατορίας του Μπασάρ αλ-Ασαντ πλησιάζουν τον φασισμό;

Γιατί οι καταπιεστές και η άκρα δεξιά σε όλον τον κόσμο υποστηρίζουν το καθεστώς του Άσαντ, και σε ποιό βαθμό αποτελούν οι σφαγές του Άσαντ στη Γούτα και αλλού έμπνευση για αυτούς; 

Το δεσποτικό καθεστώς του Άσαντ σίγουρα έχει φασιστικές τάσεις, που φαίνονται από την άρνησή του οποιασδήποτε αντιπολίτευσης και από τις βιαιότητες που έχει διαπράξει. Σε σχέση με τη φύση του καθεστώτος του Άσαντ, θα επιχειρηματολογούσα ότι είναι ένα δεσποτικό, καπιταλιστικό και πατρογονικό κράτος που κυβερνά με βίαιη καταστολή και χρησιμοποιεί διάφορες πολιτικές, όπως τον θρησκευτικό σεκταρισμό, τον φυλετισμό, τον συντηρητισμό και τον ρατσισμό για να καθυποτάξει την κοινωνία και να κινητοποιήσει μια διαταξική λαϊκή βάση που συνδέεται δια μέσου σεκταριστικών, τοπικών, φυλετικών και πελατειακών δεσμών για να υπερασπίσει το καθεστώς σε μια αντιδραστική βάση.

Διαβάστε περισσότερα: “Οι μοίρες μας συνδέονται”