Η ουκρανική κρίση, τα διλήμματα και οι αντιφάσεις της αριστεράς και οι προοπτικές

 Κώστας Κούσιαντας

 Παντελής Αυθίνος

 Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται τους τελευταίους εννιά μήνες στην Ουκρανία έχουν οδηγήσει σε μία κρίση, από τις σοβαρότερες που έχουν εκδηλωθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Για την αριστερά αποτέλεσε εξ αρχής ένα δύσκολο ζήτημα και ένα πεδίο αντιπαράθεσης διαφορετικών προσεγγίσεων. Ο λόγος γι' αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το γεγονός, ότι στην ουκρανική κρίση συμπυκνώνονται μια σειρά από σημαντικές συγκρούσεις και αντιθέσεις (σύγκρουση ιμπεριαλισμών, σύγκρουση τμημάτων της άρχουσας τάξης και του πολιτικού συστήματος, αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, σύγκρουση με τον φασισμό, εθνικό-αποσχιστικό κίνημα), αλλά κυρίως με το γεγονός, ότι το σύνολο των αντιθέσεων σχετίζεται με δύο εχθρικά μεταξύ τους κινήματα (Μαϊντάν, αντι-Μαϊντάν), τα οποία διχάζουν πολιτικά και γεωγραφικά τη χώρα και στα οποία η αριστερά δεν κατάφερε να έχει ουσιαστική παρέμβαση και να καθορίσει το πολιτικό τους περιεχόμενο και τους στόχους τους.

 Στο κείμενο που ακολουθεί επιχειρούμε να αναδείξουμε εκείνες τις πτυχές της ουκρανικής κρίσης, γύρω από τις οποίες αντιπαρατίθενται θέσεις και αναλύσεις της αριστεράς στην Ελλάδα και, κυρίως, αυτές οι οποίες συχνά παραβλέπονται και υποτιμούνται, αν και αποτελούν καθοριστικές παραμέτρους για την κατανόηση της κατάστασης στην Ουκρανία.

Διαβάστε περισσότερα: Η ουκρανική κρίση, τα διλήμματα και οι αντιφάσεις της αριστεράς και οι προοπτικές

Νίκη στην Παλαιστίνη

Η νέα ακόμα πιο αιματοβαμμένη ισραηλινή επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας έχει αφήσει πίσω της ένα βαρύ απολογισμό. Στοίχησε τη ζωή σε χιλιάδες Παλαιστίνιους η πλειονότητα των οποίων ήταν άμαχοι, άφησε χιλιάδες τραυματίες, οι περισσότεροι από τους οποίους θα μείνουν για πάντα ανάπηροι, και, για μια ακόμα φορά, αφήνει πίσω της κατεστραμμένες υποδομές απαραίτητες για τη στοιχειώδη ανθρώπινη επιβίωση.

Διαβάστε περισσότερα: Νίκη στην Παλαιστίνη

40 χρόνια από το πραξικόπημα της Χούντας στην Κύπρο και τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1974

Η εισβολή του τουρκικού στρατού στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974 αποτέλεσε την κορύφωση μιας εικοσάχρονης διαμάχης μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Σήμερα, 40 χρόνια μετά, οι κυρίαρχες αφηγήσεις εξακολουθούν να παρουσιάζουν τα γεγονότα του '74 απλά σαν αποτέλεσμα και απόδειξη της “τουρκικής επιθετικότητας”. Οι κυρίαρχες αφηγήσεις στο χώρο της αριστεράς προσθέτουν επιπλέον και το στοιχείο της “τυχοδιωκτικής” πολιτικής της ελληνικής χούντας, αλλά και το ότι «όλα αυτά ήταν μέρος ενός ιμπεριαλιστικού σχεδίου, στο στόχαστρο του οποίου βρίσκεται η ανεξαρτησία της Κύπρου». Το σενάριο αυτό αποκρύπτει τις πραγματικές αιτίες των γεγονότων του '74: τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (εντός της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ, στο οποίο και οι δύο χώρες συμμετέχουν), καθώς και την επιδίωξη της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης να στερήσει από τους Τουρκοκύπριους (το φτωχότερο τμήμα του πληθυσμού της Κύπρου) κάθε δικαίωμα ελέγχου του κράτους και της κυβέρνησης. Οι ερμηνείες αυτές αποκρύπτουν επίσης και τις τεράστιες ευθύνες της ελληνοκυπριακής αριστεράς, η οποία στήριξε τις πολιτικές της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης, εναντίον των συμφερόντων των ελληνοκύπριων και των τουρκοκύπριων εργαζομένων.

 

Διαβάστε περισσότερα: 40 χρόνια από το πραξικόπημα της Χούντας στην Κύπρο και τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1974