1. Για πρώτη φορά από το 1974, η LCR παρουσίαζε υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές. Το 4,3% των ψηφοφόρων, 1.200.000 άνθρωποι, ψήφισαν τον Ολιβιέ Μπεζανσενό. Παρά τη θύελλα του 1ου γύρου αυτών των εκλογών, ο απολογισμός της καμπάνιας της LCR εκφράζει ελπιδοφόρες αλλαγές που θέτουν τα στοιχεία για την ανάδυση μιας πολιτικής εναλλακτικής προοπτικής απέναντι στα κόμματα της κυβερνητικής αριστεράς.
2. Τα αποτελέσματα του 1ου γύρου των προεδρικών εκλογών αποτελούν πολιτικό σεισμό. Είναι ένας τραυματισμός για εκατομμύρια ανθρώπους για τους οποίους ο Λε Πεν θυμίζει τις πιο μαύρες ώρες της ιστορίας της χώρας, δηλαδή το Βισύ και το φασισμό. Ο λαϊκισμός του Λε Πεν δεν μπορεί να κρύψει την αληθινή του πολιτική στην υπηρεσία των πλουσίων και των ισχυρών. Επικροτεί τις ιδιωτικοποιήσεις, τις αντι-κοινωνικές νομοθεσίες, τα δώρα για τα αφεντικά, τις διαδικασίες καταχρηστικών απολύσεων. Η νέα άνοδος του Εθνικού Μετώπου αποτελεί ήττα για όλο το εργατικό και δημοκρατικό κίνημα. Μετά την Ιταλία, την Πορτογαλία, τη Δανία, είναι η σειρά της Γαλλίας. Σε όλες αυτές τις χώρες, οι επιπτώσεις της φιλελεύθερης πολιτικής των αριστερών κυβερνήσεων οδήγησαν στην άνοδο της φιλελεύθερης και της άκρας δεξιάς.
3. Το αποτέλεσμα του Λε Πεν προέρχεται πρώτα-πρώτα από την καμπάνια που ξεκίνησε ο Σιράκ και η δεξιά για την «ανασφάλεια» και που την αποδέχτηκε ο Λιονέλ Ζοσπέν και την προώθησε και ο Σεβενεμάν. Αλλά, πιο ουσιαστικά, η απόρριψη της πολιτικής που έκαναν οι διαδοχικές κυβερνήσεις εδώ και καμιά εικοσαριά χρόνια οδηγούν, σήμερα, σε μια πρωτόγνωρη κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης. Η αποχή, που αυξάνει σχεδόν 6 μονάδες σε σχέση με τις προεδρικές εκλογές του 1995, είναι η πιο προφανής ένδειξη. Τέλος, ο 1ος αυτός γύρος των προεδρικών εκλογών επιβεβαιώνει πως η ακραία προσωποποίηση της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, μέσα στο πλαίσιο των θεσμών της 5ης Δημοκρατίας, ανοίγει το δρόμο στους χειρότερους δημαγωγούς.
4. Μπορεί να παρουσιάζεται ως ο άνδρας της δημοκρατικής ανάκαμψης, ωστόσο ο Σιράκ δεν παύει να είναι κυρίως αυτός του οποίου η ηθική υπόσταση αμφισβητείται γερά. Επιπλέον, έχοντας πάρει λιγότερο από το 20% των ψήφων του 1ου γύρου, θα είναι ένας κακο-εκλεγμένος πρόεδρος που θα ηγείται της χώρας. Ο Σιράκ είναι, στην πραγματικότητα, ο αντιπρόσωπος μιας φιλελεύθερης δεξιάς που εμπνέεται άμεσα από το πρόγραμμα του MEDEF (=γαλλική εργοδοσία). Οι φιλελεύθερες αντι-μεταρρυθμίσεις του έχουν σα στόχο να επιδεινώσουν τις συνθήκες ζωής και εργασίας εκατομμυρίων μισθωτών. Η επιλογή μιας καμπάνιας με επίκεντρο την ανασφάλεια προαναγγέλλει νέες επιθέσεις ενάντια στα δημοκρατικά δικαιώματα. Είναι μια επιθετική κυβέρνηση ενάντια στον κόσμο της εργασίας που προετοιμάζει η εκλογή του δεξιού υποψήφιου.
5. Αλλά ο πολιτικός σεισμός που γνωρίζει η χώρα είναι επίσης το αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής της πληθυντικής αριστεράς. Από το 1997, η κυβέρνηση της πληθυντικής αριστεράς προσαρμόστηκε στο φιλελευθερισμό και ενέδωσε στις διαταγές των χρηματιστηριακών αγορών. Σήμερα τιμωρείται από τις λαϊκές τάξεις που παύουν να αναγνωρίζονται σε αυτή την κυβερνητική αριστερά. Το κύριο αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η γερή ήττα του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Όπως είναι επίσης και η εξήγηση για την κατάρρευση του ΚΚ, που βλέπει να επιταχύνεται απότομα η ιστορική του παρακμή. Το εθνικιστικό σχέδιο του Σεβενεμάν επίσης απορρίφθηκε. Όσο για τους Πράσινους, ενώ αντιστάθηκαν στην πίεση της «ανασφάλειας», επιβεβαίωσαν την υποστήριξή τους στην πολιτική της κυβερνητικής αριστεράς.
6. Ταυτόχρονα, οι εκλογές αυτές μεταφράζουν μια αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στην αριστερά, με το 11% των ψήφων να πηγαίνει στην άκρα αριστερά. Οι εκλογές αυτές βγάζουν στην επιφάνεια την ύπαρξη στη χώρα αυτήν μιας κυβερνητικής αριστεράς που δέχτηκε τους κανόνες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αριστεράς που τιμωρήθηκε, και μιας λαϊκής αριστεράς εκατομμυρίων νέων και μισθωτών, που αρνούνται τη φιλελεύθερη πολιτική. Μέσα από τον πολιτικό σεισμό που γνωρίζει η χώρα, πρέπει τώρα να επανιδρυθεί η ελπίδα στα αριστερά, σε ρήξη με τον κυβερνητικό απολογισμό της πληθυντικής αριστεράς. Το ερώτημα για μια νέα αντι-καπιταλιστική πολιτική δύναμη, για ένα νέο κόμμα των εργαζομένων και της νεολαίας τίθεται με οξύτητα. Πρώτα-πρώτα, με τη στήριξη των δυνάμεων ανανέωσης που εκφράστηκαν με τις υποψηφιότητες του Ολιβιέ Μπεζανσενό και της Αρλέτ Λαγκιγιέ. Η Lutte Ouvriere και η LCR έχουν, από την άποψη αυτήν, ιδιαίτερες ευθύνες. Η LCR προτείνει, ήδη από τώρα, στην LO να συζητήσουν για τη νέα πολιτική κατάσταση και για τα καθήκοντα των επαναστατών. Η ελπίδα βρίσκεται επίσης στη νεολαία που αγωνίζεται μαζικά ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και στο φασισμό, με τους αγωνιστές συνδικάτων, συλλόγων, κοινωνικών κινημάτων. Είναι τέλος και οι αγωνιστές που αναρωτιούνται, κομμουνιστές, οικολόγοι, σοσιαλιστές, που ψάχνουν το δρόμο μιας εναλλακτικής πολιτικής προοπτικής.
7. Στο άμεσο μέλλον, οι πρώτες διαδηλώσεις της νεολαίας μεταφράζουν τις αντιστάσεις της κοινωνίας στην άνοδο της άκρας δεξιάς. Το πρώτο ραντεβού, τώρα, είναι να οργανωθεί μια απόδειξη δύναμης ενάντια στον Λε Πεν και στην εργοδοτική πολιτική την 1η Μαΐου σε όλες τις πόλεις της χώρας. Πρέπει να φράξουμε το δρόμο στον Λε Πεν, το χειρότερο εχθρό των εργαζομένων, τόσο στους δρόμους όσο και στις εκλογές. Η LCR κινητοποιείται για να πάρει ο Λε Πεν όσο γίνεται λιγότερες ψήφους την Κυριακή 5 Μαΐου. Κατανοούμε τους ψηφοφόρους που ψηφίζουν Σιράκ για να αντισταθούν στον Λε Πεν, αλλά δεν πιστεύουμε πως ο Ζ.Σιράκ είναι ανάχωμα απέναντι στη νέα αυτή άνοδο της άκρας δεξιάς. Αντίθετα, είναι ο ίδιος ένας από τους υπεύθυνους για αυτήν και ασφαλώς θα πάρει, μόλις εκλεγεί, μέτρα ενάντια στους μισθωτούς, τη νεολαία και τους μετανάστες. Η ώρα είναι για κινητοποίηση ενάντια στην άκρα δεξιά και την εργοδοσία, για ενωτική κινητοποίηση όλου του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας γύρω από τις κοινωνικές διεκδικήσεις, για να τελειώνουμε με την ανεργία και τις ανισότητες, κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση όσων δεν έχουν χαρτιά.
Το Πολιτικό Γραφείο της LCR