ΟΚΔΕ- Σπάρτακος κείμενου του σ.Άρη Καρκατσούλη που δημοσιεύτηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα

15 χρόνια αντιμεταναστευτικής πολιτικής

του Άρη Καρκατσούλη

Την Παρασκευή 24 Ιουνίου κατατέθηκε στη βουλή από τον υπουργό εσωτερικών Π.Παυλόπουλο το νέο νομοσχέδιο για τη μετανάστευση. Είναι το τρίτο νομοσχέδιο μετά το πρώτο του `91 και το πιο πρόσφατο του 2001. Ουσιαστικά το νέο νομοσχέδιο έρχεται να συμπληρώσει και να εντείνει την αντιμεταναστευτική πολιτική που εφαρμόζεται στην Ελλάδα εδώ και 15 χρόνια.

Πιο συγκεκριμένα το νέο νομοσχέδιο δίνει τη δυνατότητα νομιμοποίησης μόνο στους μετανάστες που είχαν κάποια στιγμή στο παρελθόν αποκτήσει άδεια παραμονής. Μ’ αυτό τον τρόπο γύρω στους 500.000 μετανάστες (περίπου οι μισοί) που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα αποκλείονται από τις διαδικασίες νομιμοποίησης και κινδυνεύουν με άμεση απέλαση.

Όμως και για τους μετανάστες που πληρούν την παραπάνω προϋπόθεση τα πράγματα δεν είναι απλά. Η γραφειοκρατία διογκώνεται ενώ τα αμέτρητα δικαιολογητικά και τα υπέρογκα παράβολα κάνουν την κατάσταση ακόμα δυσκολότερη. Για την απόκτηση της άδειας διαμονής ο μετανάστης καλείται σε συνέντευξη ενώπιον της επιτροπής μετανάστευσης η οποία δημιουργείται σε κάθε νομό και αποτελείται από 4 υπαλλήλους της αρμόδιας υπηρεσίας αλλοδαπών και από 1 εκπρόσωπο της αστυνομίας. Έργο της η διατύπωση γνώμης για τη χορήγηση ή ανανέωση της άδειας παραμονής λαμβάνοντας υπ’ όψιν την εν γένει προσωπικότητα του μετανάστη.

Παράλληλα περιορίζει τις δυνατότητες εργασίας αφού απαγορεύει στους μετανάστες να αλλάζουν νομό, περιφέρεια, ειδικότητα και εργοδότη. Για πρώτη φορά  προβλέπεται το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος. Για την απόκτηση αυτής της άδειας ο μετανάστης πρέπει να κατοικεί μόνιμα στην Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια. Η 5ετία όμως αρχίζει να μετριέται από 1/1/04 αφαιρώντας με αυτό τον τρόπο το δικαίωμα από χιλιάδες μετανάστες να τη λάβουν άμεσα. Για τη λήψη όμως της άδειας αυτής ο μετανάστης πάλι καλείται να περάσει από επιτροπή η οποία τον κρίνει για την επαρκή γνώση της γλώσσας, για τη γνώση στοιχείων της ιστορίας και του ελληνικού πολιτισμού καθώς και για το ήθος και την προσωπικότητά του.

Βέβαια το πιο κυνικό και αντιανθρωπιστικό σημείο του νομοσχεδίου είναι οι προβλεπόμενες διατάξεις για την προστασία των μεταναστριών-θυμάτων της καταναγκαστικής πορνείας. Ενώ θα περίμενε  κανείς η μετανάστρια να αντιμετωπίζεται πραγματικά ως θύμα του σύγχρονου δουλεμπορίου και να προστατεύεται πλήρως αντίθετα αντιμετωπίζεται ως συνεργός και μπορεί να αποκτήσει ειδική άδεια παραμονής μόνο εφ’ όσον συνεργαστεί με την αστυνομία.

Παράλληλα ο μετανάστης συνεχίζει να ζει κάτω από ένα ασφυκτικό πλαίσιο ελέγχου της προσωπικής του ζωής αφού είναι υποχρεωμένος να δηλώνει στην επιτροπή μετανάστευσης την αλλαγή κατοικίας του καθώς και οποιαδήποτε αλλαγή στην οικογενειακή του κατάσταση.

Βλέποντας τα παραπάνω προκύπτει ότι και με το νέο νομοσχέδιο οι μετανάστες συνεχίζουν να έχουν υποχρεώσεις αλλά όχι δικαιώματα. Πρέπει να έχουν αντοχές στην γραφειοκρατία, να είναι φιλήσυχοι κατά τις επιταγές της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, συνεργάσιμοι με την αστυνομία, ενώ είναι αναγκασμένοι να πείσουν για το ήθος και την προσωπικότητά τους την επιτροπή μετανάστευσης. Βέβαια συνεχίζουν να ζουν σε καθεστώς αβεβαιότητας, υπό το διαρκή φόβο της απέλασης, χωρίς να έχουν εκλογικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, χωρίς να έχουν ίσα δικαιώματα στην εργασία, την ασφάλιση, την εκπαίδευση.

Το νέο νομοσχέδιο όμως δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία. Είναι πλήρως εναρμονισμένο με την ευρύτερη ευρωπαϊκή πολιτική. Μια πολιτική που υψώνει τείχη απέναντι στους μετανάστες και τους πρόσφυγες σκορπίζοντας το θάνατο σε όσους προσπαθούν να περάσουν τα σύνορά της με την ελπίδα ενός καλύτερου μέλλοντος. Την τελευταία δεκαετία έχουν καταγραφεί 4.000 θάνατοι μεταναστών που προσπαθούσαν να περάσουν τα σύνορα της Ευρώπης ενώ μόνο στον Έβρο, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ανασύρθηκαν 49 νεκροί, είτε από νάρκες είτε λόγω πνιγμού.

Όμως οι μετανάστες δεν είναι μόνοι. Ύπάρχει ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που έχει συνειδητοποιήσει ότι οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα αλλά αντίθετα αντιμετωπίζουν προβλήματα. Υπάρχει ένα αρκετά ισχυρό αντιρατσιστικό κίνημα, στο οποίο συμμετέχουν ενεργά και μετανάστες, που δρα συγκροτημένα τα τελευταία δέκα χρόνια και έχει να επιδείξει σημαντικά αποτελέσματα τόσο σε επίπεδο συγκεκριμένων αιτημάτων, αλλά κυρίως στην ανάπτυξη της αλληλεγγύης και της συνεύρεσης με τους μετανάστες. Σίγουρα όμως πρέπει ακόμα πολλά να γίνουν. Είναι επιτακτική ανάγκη να ενώσουμε τη φωνή μας με τους μετανάστες και να απαιτήσουμε την άμεση νομιμοποίησή τους και την παροχή ίσων πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Άρης Καρκατσούλης

(μέλος της Αντιρατσιστικής Κίνησης Ιωαννίνων)

κείμενου του σ.Άρη Καρκατσούλη που δημοσιεύτηκε στον Ηπειρωτικό Αγώνα