ΟΚΔΕ- Σπάρτακος "Πώς απαντάμε στην επίθεση της κυβέρνησης", κείμενο σ.Θ.Μαράκη, Οκτώβρης 2005

ΠΩΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

του Θ.Μαράκη

Πριν απ’ όλα πολιτικά, ιδεολογικά. Η Ν.Δ. καλύπτει την επίθεσή της ενάντια στις κατακτήσεις των Εργαζομένων και των Λαϊκών στρωμάτων πίσω από τους στόχους της «μεταρρύθμισης», της εξυγίανσης της οικονομίας, της αντιμετώπισης του δημοσιονομικού ελλείμματος, της ανάπτυξης, της προσέλκυσης κεφαλαίων και επενδύσεων, της ανταγωνιστικότητας.

Κέρδη για το κεφάλαιο

Πιστεύουν και το διατυμπανίζουν σε όλους τους τόνους, ότι για να πετύχουν τους στόχους τους, χρειάζεται να δημιουργήσουν χωρίς όριο συνθήκες κερδοφορίας. Γιατί, όπως και ο Ανδριανόπουλος έγραφε: «…. Τα κέρδη αποτελούν το οξυγόνο των επενδύσεων και της πορείας προς την ανάπτυξη» (ΗΜΕΡΗΣΙΑ 21.11.04). Επί τη ευκαιρία σημειώστε ότι: τις απόψεις της Ν.Δ. και του Ανδριανόπουλου συμμερίζεται η μεγάλη πλειοψηφία της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, για να μην πούμε το σύνολό της.

Η λογική συνέπεια αυτής της άποψης είναι ότι τα πάντα χρειάζεται να ιδιωτικοποιηθούν, μόνον οι ιδιώτες (το κεφάλαιο) μπορεί να μας σώσει από την καταστροφή που μας απειλεί. Μόνον το κεφάλαιο μπορεί να μας κρατήσει όρθιους στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, να μας σώσει από τα ελλείμματα, να δημιουργήσει ανάπτυξη, να κάνει επενδύσεις, να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα, να … να ….. μεσ΄τα μάτια μας! Γι΄αυτό όλοι μας, φτωχοί, πεινασμένοι και τρισάθλιοι οφείλουμε να του δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε για να πετύχει. Μας λένε ότι το κεφάλαιο είναι έτοιμο να κάνει τα πάντα για να σώσει την οικονομία και την κοινωνία, με την προϋπόθεση ότι θα του εξασφαλίσουμε συνεχή ανάπτυξη κερδών. Κα μετά μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι!

Πολιτική χωρίς διέξοδο

Αμ δε ….! Δεν είναι έτσι τα πράγματα! Η αλήθεια είναι διαφορετική. Δεν έχουμε παρά ν΄ανοίξουμε τα μάτια για να δούμε τη σκληρή πραγματικότητα.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι: «οι μεταρρυθμίσεις», «αλλαγές» και ο «εκσυγχρονισμός» που μας υπόσχονται γυρίζουν πίσω την κοινωνία – εργατική τάξη και Λαό – στην εποχή της πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου. Η κατάργηση του 8ώρου, της μονιμότητας, η μείωση του μισθού και του μεροκάματου, η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, η διάλυση των Ασφαλιστικών Ταμείων, η διόγκωση της ανεργίας και της φτώχειας όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά στον πλανήτη ολόκληρο, αποτελούν αδιάσειστα στοιχεία της συντελούμενης οπισθοδρόμησης.

Και είμαι κατηγορηματικός! Όλες αυτές οι θυσίες από την πλευρά των Εργαζομένων είναι χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον. Γατί είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν θα φέρουν ανάπτυξη, αλλά αντίθετα θα βαθύνουν την κρίση με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους Εργαζόμενους. Αντίθετα, το κεφάλαιο θα συνεχίσει να πλουτίζει! Και αυτό, επειδή η συρρίκνωση του εισοδήματος των Εργαζομένων, συνδυασμένη με τη διόγκωση της ανεργίας φέρνει την πτώση της ζήτησης και αυτό την πτώση της διάθεσης του κεφαλαίου να κάνει επενδύσεις.

Για του λόγου του αληθές, παραθέτουμε το παρακάτω σχόλιο: «Ο Δείκτης οικονομικού κλίματος στην Ελλάδα …. Έπεσε τον Ιούνιο στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων δύο ετών. Σύμφωνα με το ΙΟΒΕ …. η υποχώρησή του οφείλεται στην επιδείνωση των επιχειρηματικών προσδοκιών» επειδή υπάρχει: «…πρόβλεψη για χαμηλή καταναλωτική ζήτηση τους επόμενους μήνες, γεγονός που ενδέχεται να έχει άμεσες επιπτώσεις στην αγορά εργασίας» (ΒΗΜΑ, 27.7.05). Το τελευταίο, στα απλά ελληνικά, σημαίνει νέες απολύσεις.

 Λέμε λοιπόν ότι δεν είναι πάντα η αύξηση των κερδών που φέρνει επενδύσεις και ανάπτυξη. Γιατί, αν ήταν έτσι, τότε η Ελλάδα θα ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης στις επενδύσεις, ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα, μια και το ελληνικό κεφάλαιο είναι πρώτο στα κέρδη.

Στην πραγματικότητα, δεν γίνονται επενδύσεις και μάλιστα οι «σωτήρες» ιδιώτες επιχειρηματίες απο-επενδύουν και οδηγούν τη χώρα στην αποβιομηχανοποίηση. Μεταναστεύουν με τις επιχειρήσεις τους προς τα βόρεια, όπου ο μισθός είναι 200 € ακαθάριστα!!

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ με περίσσια κυνικότητα δήλωσε: «Φεύγουν και θα φεύγουν επιχειρήσεις καθημερινά…», «… κανείς δεν κάνει επενδύσεις μόνο γιατί αγαπάει τη χώρα του … Οι αποφάσεις (για επενδύσεις ΣΣ) δεν υπαγορεύονται από εθνικούς λόγους» (ΒΗΜΑ, 24.7.05).

Στο ίδιο άρθρο του ΒΗΜΑΤΟΣ διαβάζουμε ότι: « … σε ποσοστό 60% οι έλληνες επιχειρηματίες του μεταποιητικού –και όχι μόνον- τομέα απαντούν θετικά ότι ερώτημα, αν είναι πρόθυμοι να επενδύσουν … σε κάποια από τις χώρες της διεύρυνσης της Ε.Ε…».

Όχι στην ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ

Και σε ρωτώ συνάδελφε: Είναι δυνατό να αφήσουμε στα χέρια των «κυρίων» το παρόν και το μέλλον της εθνικής οικονομίας; Είναι δυνατόν σ’ αυτούς τους τύπους –που δεν έχουν «ιερό και όσιο» να δώσουμε τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τις Τράπεζες, τα Νοσοκομεία κλπ., κλπ.; Είναι δυνατό να χειροκροτούμε το κεφάλαιο και τις ιδιωτικοποιήσεις; ΟΧΙ, ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για να μείνουν στη χώρα και να κάνουν επενδύσεις, πρέπει να δεχθείς να δουλεύεις με μισθό 200 €, ανασφάλιστος για 10-12 ώρες την ημέρα. Δεν επενδύουν «για την Ελλάδα ρε γαμώτο», αλλά «για την τσέπη τους, ρε γαμώτο». Δεν τους ενδιαφέρει πόσοι θα μείνουν άνεργοι, πόσοι θα πεινάσουν. Γι΄αυτούς το κέρδος είναι πάνω απ΄όλα!

Ο ρόλος των επιχειρηματιών και του ιδιωτικού τομέα (κεφάλαιο( αμφισβητείται πλέον ανοιχτά ακόμη από συντηρητικές εφημερίδες. Σε άρθρο του στο «ΒΗΜΑ» 19.6.05 ο Γρ. Νικολόπουλος μας δίνει μια πολλή ακριβή και πλήρη εικόνα του επιχειρηματία: «Αν η εύνοια που δείχνει η κυβέρνηση στους επιχειρηματίες οδηγούσε σε επιτάχυνση της ανάπτυξης, σε αύξηση της παραγωγής, των εξαγωγών και της παραγωγικότητας και σε νέες επενδύσεις που θα δημιουργούσαν απασχόληση, τότε θα μιλούσαμε για οικονομική πολιτική με προοπτικές. Δυστυχώς δε συμβαίνει αυτό. Οι θυσίες των Εργαζόμενων είναι μάταιες. … «Οι επενδύσεις μειώνονται, το ίδιο και η παραγωγή, ο αριθμός των Εργαζόμενων περιορίζεται και οι εισαγωγές έχουν κατακλύσει τη χώρα». «Πολλοί από τους σύγχρονους έλληνες επιχειρηματίες μετρούν την επιτυχία τους μόνο με τον προσωπικό πλούτο τους, το οποίο συνήθως «επενδύουν» σε μια κακόγουστη και υπερπολυτελή διαβίωση»… «αποφεύγουν να πάρουν οποιοδήποτε επιχειρηματικό ρίσκο ή να επενδύσουν, ώστε να επιταχυνθεί η ανάπτυξη της Οικονομίας. Η λέξη επιχειρηματίας όμως αντιπροσωπεύει μόνον αυτούς, που επιχειρούν και όχι αυτούς που εισπράττουν. Γι’ αυτούς υπάρχει άλλη λέξη. Είναι εισοδηματίες. Δυστυχώς στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα οι επιχειρηματίες εξελίσσονται σε εισοδηματίες ή σε διαχειριστές των επιχειρήσεων που έφτιαξαν ή τους τους κληροδότησαν οι γονείς και οι παππούδες τους» …. « … και «παπαγαλίζουν» θεωρίες management που διαβάζουν σε εγχειρίδια του πρώτου έτους των Σχολών BUSINESS ADMINISTRATION, σκέπτονται να μεταφέρουν τις παραγωγικές δραστηριότητές τους στο εξωτερικό που έχει φθηνότερο κόστος, ζητούν να ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα και μπορούν ν΄αγοράσουν και να διευθύνουν τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ ή τα ΕΛΠΕ – και ζουν αλλαζονικά, τολμώντας μάλιστα να κρίνουν την υπόλοιπη κοινωνία και να επιρρίψουν στο κοινωνικό σύνολο την ευθύνη για την οπισθοδρόμηση της χώρας» (υπογραμμίσεις δικές μου).

Πολλή σκληρή γλώσσα και δεν είναι ο μοναδικός αρθρογράφος που τη χρησιμοποιεί. Πάλι στο «ΒΗΜΑ» 26.6.05 σε άρθρο του ο Γ. Σωμερίτης γράφει: «… Πολλές από τις επιχειρήσεις που μετακόμισαν στις φθηνές γειτονικές χώρες, ιδρύθηκαν, αναπτύχθηκαν με κρατικές ή και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και παροχές». Έφτιαξαν επιχειρήσεις με τα λεφτά μας και τις μετακομίζουν σαν δικές τους.

Παρακάτω συνεχίζει: «Έχει αναπτυχθεί μια πραγματική ψύχωση για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Η ψύχωση στηρίζεται στη διαφορά κόστους εργασίας των Εργαζομένων σε σχέση με τις γειτονικές Βαλκανικές χώρες και τώρα με την Κίνα. Όμως (…) τα μεροκάματα είναι μεγαλύτερα από τα δικά μας σε όλη τη Δ. Ευρώπη, χωρίς να εμποδίζουν την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων. Γιατί; Μα διότι αυξάνεται η παραγωγικότητα, φροντίζουν την τεχνολογική πρόοδο και δεν πετάνε επενδύσεις στον αέρα για παραγωγές του χθες».

Συμπέρασμα. Δεν κάνουν επενδύσεις και αυτές που κάνουν είναι εκτός χρόνου! Και το κατηγορώ συνεχίζεται. Στα ΝΕΑ, 23.7.05 ο Αντ. Καρακούσης γράφει: «Το ρίσκο που αναλαμβάνουν οι κ.κ. Καραμανλής και Αλογοσκούφης είναι μεγάλο. Προσβλέπουν σε κινητοποίηση του ιδιωτικού τομέα της Οικονομίας. «Βάζουν» όλα τα λεφτά σε ένα «χαρτί» που μέχρι τώρα δεν έχει δείξει ευεργετικότητα μεγάλη και ούτε ποτέ αναζήτησε τη μεγέθυνση χωρίς τη στήριξη του κράτους, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων». Αυτό το πείραμα «θα έχει συνέπειες, θύματα, κόστος και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την επιτυχία του».

Ό,τι έχει αναφερθεί παραπάνω, επιβεβαιώνει ότι ο ιδιωτικός τομέας (κεφάλαιο) και ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι η λύση στα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Γιατί είναι προβληματικός και ανίκανος να αναλάβει μια τέτοια προσπάθεια, γιατί είναι αυτός που έχει δημιουργήσει τα προβλήματα στην Οικονομία. Δεν είναι η λύση για την εξυγίανση του Δημόσιου Τομέα και των Δημοσίων επιχειρήσεων. Γιατί το κεφάλαιο διεθνώς και ιδιαίτερα στην Ελλάδα ζούσε και ζει σε βάρος του Δημόσιου χρήματος.

Οι ιδιωτικοποιήσεις μεγαλώνουν το κρατικό έλλειμμα.

Οι ιδιωτικοποιήσεις τόσο διεθνώς όσο και στη χώρα μας έχουν ήδη γράψει ιστορία αρκετών χρόνων και αυτό μας επιτρέπει να κρίνουμε την προσφορά τους και να βγάλουμε συμπεράσματα. Να δούμε σε τι άλλαξε η ζωή μας, πόσο μας ωφέλησαν οι ιδιωτικοποιήσεις;

Ξεκινάμε από τις Τράπεζες που είναι ο πιο ισχυρός κλάδος της Οικονομίας. Αυξήθηκε η απασχόληση; Όχι. Βελτιώθηκαν οι συνθήκες εργασίας των τραπεζοϋπαλλήλων; Όχι! Οι Εργαζόμενοι στις Τράπεζες αναπολούν με νοσταλγία την περίοδο που οι Τράπεζες ήταν κρατικές. Οι καταθέτες ωφελήθηκαν; Όχι! Έχασαν πολλά! Τα δάνεια έχουν πνίξει τα ελληνικά νοικοκυριά με τα δυσβάσταχτα επιτόκια και πανωτόκια; Ναι! Το κράτος πότε είχε περισσότερα έσοδα από τις Τράπεζες; Τώρα ή χθες, όπου ήταν κρατικές οι Τράπεζες; Ασφαλώς και χθες! Με τις Τράπεζες κρατικές, ο προϋπολογισμός πέρυσι θα είχε εισπράξει 1,5 δις. €, όσα τα κέρδη των Τραπεζών και δεν θα χρειαζόταν η αύξηση κατά 1% του ΦΠΑ. Γεγονός που επιβάρυνε το Λαό και την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων! Το 2005 προβλέπεται να εισπράξουν οι τραπεζίτες μόνο «από τόκους και προμήθειες περί τα 11,5 δις. €, ποσό που αντιστοιχεί στο 6,5% του ΑΕΠ» (ΒΗΜΑ 27.2.05). Αυτό το ποσό είναι όσο το δημοσιονομικό έλλειμμα που έφτιαξε η κυβέρνηση με την απογραφή της.

Το Κράτος έχασε. Τα κέρδη πήγαν στους Κωστόπουλο, Λάτση, Σάλλα κλπ. και από την άλλη θα χάσει σύντομα και τους όποιους φόρους έπαιρνε, μια και οι παραπάνω «σωτήρες» μας «αναζητούν φορολογικό παράδεισο στις Βαλκανικές χώρες» …. Αναζητούν τρόπο για τη μεταφορά κερδών από την Ελλάδα στις εκεί θυγατρικές τους, όπου το φορολογικό καθεστώς είναι ευνοϊκότερο» ΒΗΜΑ, 22.5.05.

Είναι φανερό ότι έχασε, δεν κέρδισε η κοινωνία από την ιδιωτικοποίηση των Τραπεζών. Χάσαμε τα κέρδη, θα χάσουμε και τους φόρους. Να γιατί εδώ και τόσα χρόνια το δημόσιο έλλειμμα μεγαλώνει πάρα την 20ετή λιτότητα και παρά τη σημαντική ανάπτυξη που είχε η οικονομία τα τελευταία χρόνια!

Πιστεύω ότι το αίτημα της επανεθνικοποίησης των Τραπεζών είναι ώριμο αίτημα και ώφειλε η ΟΤΟΕ να το προβάλλει. Δυστυχώς δεν έγινε αυτό, ούτε και από τη λεγόμενη επαναστατική Αριστερά. Είναι το σύνθημα που μπορεί να δώσει προοπτική και διέξοδο στον αγώνα. Γιατί, αφού έχεις αποδεχθεί την ιδιωτικοποίηση, στην ουσία έχεις δεχθεί και τη λύση που εξυπηρετεί τον ιδιώτη στο Ασφαλιστικό.

Επί τη ευκαιρία να πω ότι ο κύριος λόγος που χάνει το Συνδικαλιστικό Κίνημα τη μια μάχη μετά την άλλη, δεν είναι γιατί δεν ακολουθεί τις υποδείξεις για κλιμάκωση του αγώνα του ΚΚΕ κα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Όχι! Ο κύριος λόγος είναι γιατί η ηγεσία του έχει πολιτικά υποταχθεί στην ιδεολογία του κεφαλαίου. Κατά συνέπεια οι αγώνες του είναι εγκλωβισμένοι στη λογική του συστήματος, κατά συνέπεια δεν έχουν διέξοδο.

Να επανέλθουμε στο θέμα μας. Τι κέρδισε η κοινωνία από την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ; Τιποτα! Κέρδη είχαν οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, όπου χρησιμοποιούν «τζάμπα» το δίκτυο του ΟΤΕ. Μειώθηκαν οι θέσεις εργασίας, τελείωσε και η μονιμότητα με την υπογραφή της προδοτικής ηγεσίας της ΟΜΕ-ΟΤΕ.

Τι κερδίσαμε από τη μετοχοποίηση της ΔΕΗ; Ασφαλώς τίποτα! Κέρδισαν οι μέτοχοι και οι εργολάβοι. Δεν χρειάζεται να έχεις σπουδάσει Οικονομικές επιστήμες στην αλλοδαπή ή ενταύθα, ούτε να είσαι Αριστερός για να καταλάβεις ότι τίποτα δεν κέρδισε η κοινωνία από τις ιδιωτικοποιήσεις, όσες έγιναν, αντίθετα χάσαμε. Υπάρχουν αρκετά διεθνή παραδείγματα που πιστοποιούν το παραπάνω συμπέρασμα. Στη Λατινική Αμερική, σε χώρες όπως η Βενεζουέλα,η Βολιβία, το Εκουαδόρ κλπ., το αίτημα της επανεθνικοποίησης των εταιρειών πετρελαίου, φυσικού αερίου και όχι μόνο, έχει δημιουργήσει επαναστατική κατάσταση.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ., κυβέρνηση του κεφαλαίου με συμπαραστάτες τους μη κρατιστές ηγέτες του ΠΑΣΟΚ, ετοιμάζει με γρήγορους ρυθμούς την ιδιωτικοποίηση των κερδοφόρων τομέων των ΔΕΚΟ, για να αντιμετωπίσει τα ελλείμματα. Το βέβαιο είναι ότι θα χειροτερέψουν τα ελλείμματα, με όσα προηγουμένως αναφέραμε για τις Τράπεζες, ΟΤΕ, ΔΕΗ και με όσα σκέπτομαι να προσθέσω παρακάτω.

Στο ΒΗΜΑ, 12.6.05 διαβάζουμε: «ΔΕΚΟ: 1,4 δισ. € τα κέρδη των εισηγμένων στο (Χρηματιστήριο ΣΣ) που πωλούνται – 1 δις € οι ζημιές των μη εισηγμένων που μένουν στο κράτος». Δηλαδή , αν δεν τις πουλήσουν, θα καλύψουν τη ζημιά και θα μείνουν και 400 εκατ. € στον Προϋπολογισμό. Όταν πωληθούν, η ζημιά θα τριπλασιασθεί!!

Άλλο παράδειγμα. Στα ΝΕΑ, 30.7.05 διαβάζουμε: «Σε ιδιωτικά χέρια … οι κερδοφόρες δραστηριότητες του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς, του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης». «… Οι μνηστήρες του ΟΛΠ έχουν διαμηνύσει στην κυβέρνηση ότι θέλουν μόνον τις κερδοφόρες δραστηριότητες … Δεν τους ενδιαφέρει … το επιβατικό λιμάνι, οι δραστηριότητες του οποίου δεν είναι επικερδείς».

Ζητούν: «… έσοδα που σε ετήσια βάση υπερβαίνουν τα 130 εκατ. €»

Τα χάλια του Ιδιωτικού Τομέα

Οι μνηστήρρες ανήκουν κύρια στο εφοπλιστικό κεφάλαιο. Για να δούμε. Η προσφορά τους είναι ανάλογη του θράσους του; Ασφαλώς όχι! Θα αναφέρω το τι συμβαίνει στην ακτοπλοϊα, όπου είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο για την οικονομία και την κοινωνία μας: «Το Αιγαίο ανήκει στα χάλια του. Τα γρήγορα πλοία είναι πανάκριβα, καθυστερούν και χαλάνε εύκολα… Εισιτήρια πολλές φορές συγκρίνονται με τα αεροπορικά … Περισσότερα από 7 πλοία έχουν ακινητοποιηθεί κατά τη διάρκεια της φετινής σεζόν, λόγω βλαβών… Τα λίγα γερασμένα σκαριά προσπαθούν να μπαλώσουν τις τρύπες στις λεγόμενες «άγονες γραμμές» (ΝΕΑ 23.7.05).

Έχει και συνέχεια η ιστορία. Στο ΒΗΜΑ, 7.8.05 διαβάζουμε: «… η Ελληνική ακτοπλοϊα αντιμετωπίζει σωρεία σημαντικών προβλημάτων. Τελικός αποδέκτης το επιβατικό κοινό, το οποίο εδώ και 10 ημέρες περίπου … κατεβαίνει στο λιμάνι του Πειραιά χωρίς να γνωρίζει πότε, πώς και προς τα πού θα υποχρεωθεί να ταξιδέψει». … Η Πολιτεία παρακολουθεί αμέτοχη, όμηρος ενός συστήματος κρατικών επιδοτήσεων, τις οποίες απομυζούν εταιρείες με υπερήλικα πλοία!!

Ενδεικτικά παραθέτω τις επιδοτήσεις που έχουν λάβει μέχρι το Μάρτη του 2005 ορισμένοι εφοπλιστές: Μανούσης 10.5 εκατ. €=3,5 δις δρχ., Αγούδημος 8-9 εκατ. € = 3 δις δρχ, Βεντούρης 3,5 εκατ. € = 1,28 δις δρχ. κλπ. (Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ). Αρκετά λεφτουδάκια!

Αυτή είναι η κατάσταση σ΄ένα κλάδο της οικονομίας, όπου κυριαρχεί ο ιδιώτης και με σύντομη ματιά να δούμε την κατάσταση του υπόλοιπου Ιδιωτικού τομέα:Πάνω από 5 τρις δρχ. εισέπραξαν από το Χρηματιστήριο την περίοδο του 1999-2000! Τι τα έκαναν; Αν δούμε την περίπτωση της ΚΛΩΝΑΤΕΞ Λαναρά, ο,τιδήποτε άλλο εκτός από επενδύσεις. Γιατί είναι γνωστό ότι κλείνει το ένα μετά το άλλο τα εργοστάσιά της. Γενικά μια νέα γενιά προβληματικών ήρθε μετά τη μεγάλη χρηματιστηριακή κερδοφορία. Τι γίνεται στον ισχυρό κλάδο των Κατασκευών; Τους χρυσοπληρώσαμε τα Ολυμπιακά έργα, κι εμείς κερδίσαμε το Φοίβο και την Αθήνα και ένα τεράστιο έλλειμμα ΄που θα το πληρώνουμε για αρκετά χρόνια.

Την ιστορία με τα μουχλιασμένα γιαούρτια τη θυμάστε! Γνωρίζετε ότι η τιμή του λίτρου γάλακτος είναι 3-4 φορές πάνω από αυτήν της τιμής του παραγωγού: Γνωρίζετε ότι η συνεχής άνοδος της τιμής του πετρελαίου έχει αιτία την κερδοσκοπία και μόνον αυτή!

Και ας τελειώσουμε τη σύντομη αναφορά με την πολύκροτη υπόθεση των επτά αλυσίδων SUPER MARKETS, που ελέγχουν πάνω από το 60% της αγοράς του λιανεμπορίου, όπου τιμωρήθηκαν με πρόστιμο από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, επειδή φρόντισαν με μυστική συμφωνία να κρατήσουν τις τιμές σε ψηλά επίπεδα. Απέδειξαν στα μάτια της κοινωνίας ότι η ελευθερία του ανταγωνισμού και της αγοράς, όπου θα χτυπήσει τα κρατικά μονοπώλια και την ακρίβεια είναι ένα μεγάλο ψέμα. Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική:

Σκεφθείτε από τη 10ετία του ’80, όταν σε όλο τον πλανήτη ξεκίνησε η διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων και μέχρι σήμερα, αν σε κάποιο προϊόν έπεσε η τιμή, αντίθετα έπεσε η αγοραστική δύναμη του μεροκάματου και του μισθού.

Η κρίση θα βαθύνει

Από όλη την παραπάνω ανάλυση το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι: η πολιτική της κυβέρνησης, του κεφαλαίου και του ΣΕΒ οδηγούν την οικονομία σε ύφεση που δεν έχουμε μέχρι τώρα γνωρίσει. Η Πορτογαλία δείχνει το μέλλον μας στην καλύτερη εκδοχή του!

Η πορεία της Οικονομίας δείχνει να το επιβεβαιώνει. Το ποσοστό της ανάπτυξης αναθεωρείται προς τα κάτω, επενδύσεις δεν γίνονται, επιταχύνεται η αποβιομηχανοποίηση της χώρας και μια νέα γενιά «προβληματικών» επιχειρήσεων εμφανίζεται ανάμεσά τους. 11 μεγάλα ονόματα. Το έλλειμμα, αρά τα φορομπηχτικά μέτρα μεγαλώνει. Η ανεργία διογκώνεται μαζί και η ακρίβεια. Τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση προαναγγέλλουν νέα φορολογικά μέτρα για το Λαό, όταν οι επιχειρηματίες φοροδιαφεύγουν στους φορολογικούς «παράδεισους» των Βαλκανίων και όσοι μένουν, απολαμβάνουν τη μείωση του φορολογικού συντελεστή και την κατάργηση του 8ωρου!

Το παράδειγμα της Πορτογαλίας

Ήρθε η στιγμή να δούμε, γιατί η Πορτογαλία δείχνει το μέλλον μας στην Οικονομία. Η γενική απάντηση είναι: επειδή η κυβέρνηση της Ν.Δ. αντέγραψε πιστά τη μέθοδο Μπαρόζο για την Οικονομία.

Πιο αναλυτικά η ιστορία έχει εξής: Το 2002 η κυβέρνηση Μπαρόζο –δεξιά- διαδέχθηκε αυτήν των «Σοσιαλιστών» του Γκουτιέρες. Κάτι ανάλογο του Σημίτη, Γ. Παπανδρέου. Μέχρι τότε η Πορτογαλική οικονομία έτρεχε με ανάπτυξη 3,5%. Επειδή ο Λαός δεν ένιωθε να τον αφορά αυτή η ανάπτυξη –όπως επί Σημίτη- μια και η ζωή του δεν καλυτέρευσε, τιμώρησε τους «Σοσιαλιστές» και έφερε τη Δεξιά του Μπαρόζο. Πρώτη δουλειά του Μπαρόζο –όπως Καραμανλή- ήταν μια «σεμνή και ταπεινή» απογραφή, όπου βρήκε το Δημοσιονομικό έλλειμμα 4,6% του ΑΕΠ από 2,8% που το είχαν κατεβάσει οι «Σοσιαλιστές» με τη δημιουργική λογιστική τους. Σε μας από 1,7% το πήγαν τέλη 2004 στο 6,5% του ΑΕΠ. Δηλαδή χειρότερη η κατάσταση και από την Πορτογαλία.

Μετά το αποτέλεσμα της απογραφής, ο Μπαρόζο σκέφθηκε ότι ο Λαός χρειάζεται μια πολιτική, να τη νιώσει: «… αύξησε τους φόρους, πάγωσε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, έκλεισε κρατικές επιχειρήσεις και ιδιωτικοποίησε δημόσια περιουσία. Ωστόσο τρία χρόνια μετά, η Πορτογαλία όχι μόνο δεν πέτυχε την ποθητή δημοσιονομική εξυγίανση, αλλά αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να υποχρεωθεί στην υιοθέτηση νέων μέτρων λιτότητας» (ΒΗΜΑ, 5.6.05).

Στις 8.4.2004 ο «Οικον. Ταχυδρόμος- συγκρότημα ΛΑΜΠΡΑΚΗ- πριν κλείσει, συμβούλευε τη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση της Ν.Δ. να υιοθετήσει «Το Πορτογαλικό υπόδειγμα. Γιατί μπορεί «απέξω» να φαίνεται ότι η Πορτογαλική εμπειρία ήταν και παραμένει επώδυνη, πολιτικά όμως δείχνει να έχει αποδώσει. Σε σημείο, ώστε η κυβέρνηση Μπαρόζο να θεωρεί ότι θα πάει στις κάλπες το 2006(ή και το 2005) με την οικονομία ως θετικό στοιχείο, αντί για βαρίδι αντιδημοκρατικότητας. Πώς αυτό; …. Τα γκάλοπ δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει τη στήριξη της πλειοψηφίας για την πολιτική δημοσιονομικού νοικοκυρέματος». (υπογράμμιση δική μου). Φοβερή ομοιότητα με τα δικά μας γκάλοπ!!

Το αστείο της ιστορίας είναι ότι ο Μπαρόζο σε λίγους μήνες την κοπάνησε από την κυβέρνηση για την Προεδρεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και το Φεβρουάριο του 2005 η κυβέρνησή του αναγκάστηκε να πάει σε πρόωρες εκλογές, όπου και έπεσε παταγωδώς.

Γιατί, αυτό που πέτυχε ο Μπαρόζο με τα μέτρα του, ήταν να πάνε «οι θυσίες των εργαζομένων χαμένες». Συγκεκριμένα: «… ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης τα τρία τελευταία χρόνια ήταν σχεδόν μηδενικός και η ανεργία αυξήθηκε 6,3%. Το κατά κεφαλήν εισόδημα μειώθηκε από 70% του μέσου Ευρωπαϊκού το 2001, στο 67% το 2004» (ΒΗΜΑ 27.2.05). Σημειώστε ότι το έλλειμμα μετά 3 χρόνια λιτότητας αυξήθηκε και πήγε στο 5,2%. Ο νεοεκλεγείς «σοσιαλιστής» Σόκρατες –βλέπε Παπανδρέου- ζήτησε τριετή προθεσμία για να το «κατεβάσει» στο 3%!!

Υπάρχει διέξοδος

Είναι φανερό. Ελλάδα – Πορτογαλία βίοι παράλληλοι. Ότι και να λένε τα γκάλοπ, αργά ή γρήγορα η Δεξιά θα πέσει, γιατί δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα της Οικονομίας, τα μεγέθη της θα χειροτερέψουν. Εγώ γνωρίζω ότι βρίζουν την κυβέρνηση ακόμη και τα μέλη της Ν.Δ. Λένε: Μα καλά, δεν υπάρχει αντιπολίτευση να τους σταματήσει; Αυτός (Γ.Παπανδρέου) είναι γιος του Ανδρέα;

Ο Μπαρόζο έφυγε, ήρθε ο Σόκρατες, ο οποίος θα συνεχίσει την πολιτική Μπαρόζο, γιατί μέσα στα πλαίσια του συστήματος μια πολιτική υπάρχει, αυτή η οποία επιτρέπει στο κεφάλαιο να επιβιώνει του ανταγωνισμού με τα άλλα κεφάλαια, χωρίς να μειώνει τα κέρδη του. Αυτό σημαίνει συνεχής επίθεση ενάντια στις κατακτήσεις του Εργατικού Κινήματος.

Το ζήτημα για τον Εργαζόμενο, για το Λαό, δεν είναι Σόκρατες αντί για Μπαρόζο, Παπανδρέου αντί για Καραμανλή. Παρ΄ότι υπάρχουν διαφορές, είναι και οι δύο στην υπηρεσία του κεφαλαίου.

Για να βγούμε από την κρίση χρειάζεται μια πολιτική, όπου η ανάπτυξη της παραγωγής θα υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι του κέρδους. Αυτό σημαίνει κοινωνικοποίηση των παραγωγικών μέσων για να αναπτύσσεται η παραγωγή σε αρμονία με τη ζήτηση.

Αν η παραγωγή υποταχθεί στις ανάγκες της κοινωνίας, τότε υπάρχουν για όλο τον ενεργό πληθυσμό της χώρας θέσεις εργασίας. Αρκεί να μοιράσουμε το χρόνο παραγωγής σε όλους. Τότε το 8ωρο θα γίνει 6ωρο, η ανεργία θα εξαλειφθεί, η ζήτηση για τα προϊόντα θα μεγαλώσει. Με τα κέρδη που πραγματοποιούν μια χούφτα καπιταλιστές, θα πληρώσουμε τους νέους εργάτες, θα αυξήσουμε τους μισθούς και θα περισσέψουν χρήματα Η ανταγωνιστικότητα θα αυξηθεί, γιατί θα προγραμματίσουμε επενδύσεις σύμφωνα με τις ανάγκες μας.

Η μονιμότητα στο Δημόσιο θα γίνει μόνιμη δουλειά για όλους. ΄Ετσι με την πλήρη απασχόληση θα σώσουμε τα Ασφαλιστικά ταμεία, θα αυξήσουμε τις συντάξεις και θα μειώσουμε τα όρια συνταξιοδότησης.

Αυτό σημαίνει:

• Επανεθνικοποίηση των ΔΕΚΟ και Τραπεζών χωρίς αποζημίωση των μεγαλομετόχων.

• Εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων στη Βιομηχανία, Εμπόριο, Κατασκευές κλπ., χωρίς αποζημίωση, γιατί έχουν φτιαχτεί με κρατικές επιδοτήσεις.

• Εθνικοποίηση όλων των επιχειρήσεων που κλείνουν ή θέλουν να μεταναστεύσουν

• Το εσωτερικό – εξωτερικό εμπόριο στα χέρια του Κράτους

Μα τι είναι αυτά που γράφεις χριστιανέ μου; Τρελλάθηκες; Αυτό το μοντέλο κατέρρευσε στην ΕΣΣΔ και όλου αλλού εφαρμόστηκε.

Αυτό είναι δυστυχώς μια μεγάλη αλήθεια. Αλλά υποδείξτε μου, την όποια πολιτική, στην όποια χώρα, όπου σήμερα βελτιώνει τη θέση των Εργαζομένων. Σήμερα, το πρότυπο για τους κυβερνώντες είναι οι μισθοί πείνας της καπιταλιστικής Κίνας, του αχαλίνωτου καπιταλισμού των Βαλκανίων.

Είναι αλήθεια ότι το πρώτο μεγάλο πείραμα στην Ιστορία της ανθρωπότητας, να οργανωθεί η παραγωγή σε κοινωνικοποιημένη βάση, έξω από το ζυγό της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, απέτυχε! Το συμπέρασμα, συνάδελφε, δεν είναι: «Ζήτω του ιδιώτη του Καπιταλιστή». Έχουμε καθήκον να μελετήσουμε προσεκτικά την πρώτη αποτυχημένη μας προσπάθεια, για να δούμε τι δεν πήγε καλά, ούτως ώστε την επόμενη φορά να πετύχουμε.

Δεν έχουμε κανένα μέλλον στον καπιταλισμό, όχι σαν Εργαζόμενοι, αλλά και σαν μέρος της πανίδας. Ο καπιταλισμός είναι το μοναδικό σύστημα στην Ιστορία της ανθρωπότητας, όπου μαζί με τον άνθρωπο σκοτώνει και το περιβάλλον.

·Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά;

·Εμείς!

Χρειάζεται να χτίσουμε ένα νέο κόμμα, γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι στην υπηρεσία του κεφαλαίου, γιατί το ΚΚΕ μιλάει για Σοσιαλισμό, χωρίς να έχει κάνει τον κόπο να βγάλει συμπεράσματα γιατί κατέρρευσε η ΕΣΣΔ, παρ’ ότι έχουν περάσει 15 χρόνια. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να προσφέρει πολιτικά τίποτα για ένα νέο ξεκίνημα. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στη νέα προσπάθεια, δεν μπορούμε να συσπειρώσουμε την πλειοψηφία της Εργατικής Τάξης και του Λαού, αν δεν εξοπλιστούμε με τα συμπεράσματα για τις αιτίες που οδήγησαν στην ήττα την πρώτη μεγάλη προσπάθεια της κοινωνίας να οργανώσει την παραγωγή χωρίς τα δεσμά της ατομικής ιδιοκτησίας και του κεφαλαίου! Κανείς δεν πρόκειται να μας ακολουθήσει με σύνθημα το Σοσιαλισμό που κατέρρευσε.

Σύντροφοι, του ΚΚΕ, δεν υπάρχει αντεπίθεση και ανυπακοή από το Λαό. Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση –συμπεράσματα γιατί κατέρρευσε η ΕΣΣΔ- είναι κούφια συνθήματα.

Δεν περιμένουμε τίποτα από το ΣΥΝ, παρ΄ότι έχει καλωσυνάτη εμφάνιση και ανήκει στην Αριστερά επειδή τη συζήτηση για εθνικοποιήσεις και Σοσιαλισμό τις θεωρεί παλαιομοδίτικες και ξεπερασμένες.

Και βέβαια δεν μπορεί να περιμένουμε τίποτα από μια κατακερματισμένη και πολιτικά ανερμάτιστη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, όπου ένα ισχυρό κομμάτι της δεν έχει βγάλει κανένα συμπέρασμα για το τι συνέβη στη ΕΣΣΔ, για το τι συμβαίνει στην Κίνα. Και χρησιμοποιεί τις αναλύσεις που έκανε το ΚΚΕ το μεσοπόλεμο για την κατάσταση στην Ελλάδα!

 Το νέο κόμμα ωστόσο μπορεί να χτιστεί με πυρήνα τις ενωμένες δυνάμεις αυτών των αγωνιστών, όπου κατέχουν τα συμπεράσματα για τις αιτίες της Προδομένης, στην ΕΣΣΔ και αλλού, επανάστασης. Καιρός να σοβαρευτούμε. Η επαναστατική κατάσταση όπου την προετοιμάζει για μας η επιθετικότητα του κεφαλαίου, πλησιάζει και δεν θα περιμένει για πολύ. Η ενότητα θα δείξει τη σοβαρότητά μας και το μέγεθος, συνδυασμένο με το σωστό πρόγραμμα και τακτική, θα φέρει κοντά μας χιλιάδες αγωνιστές! Τότε θα έχει ξεκινήσει η νέα προσπάθεια με σιγουριά για τη νίκη.

Θ. ΜΑΡΑΚΗΣ

"Πώς απαντάμε στην επίθεση της κυβέρνησης", κείμενο σ.Θ.Μαράκη, Οκτώβρης2005